خاطره خودنوشت شهید جمشید سلیمانی قسمت هفتم

عقب افتادن یک ستون از نیروها

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در بین راه مقداری از ستون که به نزدیکی یک روستا می‌گذشتیم عقب مانده بود و گم شده بود یک از بچه‌ها مرا صدا کرد و گفت که مقداری از ستون عقب مانده و پیدا نیستند من فوراً به برادر جلوی خود گفتم و یکی یکی رد کردیم تا به فرمانده رسید فرمانده ایست داد...» قسمت هفتم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۲۴۰۴

دوشنبه - ۰۴ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 04 December

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «جمشید سلیمانی» یکم شهریور سال ۱۳۳۹ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در زادگاهش سپری کرد و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا مقطع سوم متوسطه ادامه داد. هم‌زمان با اوج‌گیری نهضت انقلاب اسلامی، به صف انقلابیون پیوست و حضوری فعال در فعالیت‌های انقلابی داشت. با آغاز جنگ تحمیلی، از جمله افرادی بود که با روحیه‌ای ایثارگرانه و پیش‌قدم، عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و در کنار دیگر رزمندگان اسلام به دفاع از میهن پرداخت. وی سرانجام ۲۰ فروردین سال ۱۳۶۶ در جریان عملیات کربلای ۸ منطقه شلمچه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای کازرون به خاک سپرده شد.

متن خاطره قسمت ۷:

پوتینم خیس و سنگین شده بود می‌خواستم آن را بیرون بیاورم و با پای برهنه به راه ادامه دهم، ولی بچه‌ها مرا از این کار منع کردند، چون خیلی خار و سنگ نیز در بین راه بود. خلاصه ۳۰ تا ۴۰ کیلومتر راه رفتیم که دوباره اعلام استراحت کردند، همین که نشستم خوابم برد و نمی‌دانم چند دقیقه گذشته بود که دوباره فرمان بر پا دادند و به حرکت افتادیم.

در بین راه مقداری از ستون که به نزدیکی یک روستا می‌گذشتیم عقب مانده بود و گم شده بود یک از بچه‌ها مرا صدا کرد و گفت که مقداری از ستون عقب مانده و پیدا نیستند من فوراً به برادر جلوی خود گفتم و یکی یکی رد کردیم تا به فرمانده رسید فرمانده ایست داد.

با چند دیده‌بان به عقب برگشتند. چند صد متر از روستا دور شده بود که بچه‌ها را پیدا کرد و آمد. باز به راهمان ادامه دادیم. در بین راه نمی‌دانم نیروی خودی بود یا دشمن چند خمپاره به طرفمان انداختند و بچه‌ها سریع خود را به زمین انداختند که خوشبختانه به هیچکدام از بچه‌ها آسیبی نرسید.

به هر حال از چندین کوه و تپه گذشتیم دیگر حال راه رفتن را نداشتیم. هیچ قدرتی را در خود نمی‌دیدم پاهایم در اختیار خودم نبود و حس می‌کردم که خواب هستم فقط دو پایم بدون اراده به حرکت خود ادامه می‌دادند و هر باری که به زمین می‌خوردم به هوش می‌آمدم و موقعیت خود را حس می‌کردم دیگر نای راه رفتن نداشتم، مطمئن بودم که بقیه افراد هم همینطور هستند. یکی از بچه‌ها گفت که ذکر خدا بر لب داشته باشید و با یاد خدا و امام حسین (علیه السلام) و یارانش در صحرای کربلا باشید که با لب تشنه به شهادت رسیدند.

من در همان لحظه مولایم و آقایم را به کمک طلبیدم و از خداوند منان و رحمان و رحیم یاری خواستم و از امام زمان استمداد طلبیدم؛ بسیار التماس و دعا به درگاه خدا کردم ولی به روی خود نمی‌آوردم.

ادامه دارد/