خاطره خودنوشت شهید جمشید سلیمانی قسمت پنجم

پوتینی لیزتر از صابون در شیب‌های بی‌امان

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «اول خیال می‌کردم در اثر بی حالی و ضعف است ولی وقتی که کف پوتینم را نگاه کردم و با دست لمس کردم دیدم حتی از یک قالب صابون هم لیزتر و صاف‌تر است! و بیشتر هم بر اثر علف‌های سر سبز و زیاد و شبنمی که ریخته بود...» قسمت پنجم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۲۴۰۱

يکشنبه - ۰۳ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 03 December

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «جمشید سلیمانی» یکم شهریور سال ۱۳۳۹ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در زادگاهش سپری کرد و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا مقطع سوم متوسطه ادامه داد. هم‌زمان با اوج‌گیری نهضت انقلاب اسلامی، به صف انقلابیون پیوست و حضوری فعال در فعالیت‌های انقلابی داشت. با آغاز جنگ تحمیلی، از جمله افرادی بود که با روحیه‌ای ایثارگرانه و پیش‌قدم، عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و در کنار دیگر رزمندگان اسلام به دفاع از میهن پرداخت. وی سرانجام ۲۰ فروردین سال ۱۳۶۶ در جریان عملیات کربلای ۸ منطقه شلمچه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای کازرون به خاک سپرده شد.

متن خاطره قسمت «۵»:

من با اینکه ورزشکار بودم به قول خودمان در زمین‌های بزرگ بازی دو ساعت و نیم یا دو ساعت بازی کردم خدا به فریاد بقیه برسد. به هر حال پس از یکی دو دقیقه استراحت باز هم به راه افتادیم، خیلی راه رفتیم، از چند روستا و چندین کوه و رودخانه گذشتیم هنگام پایین آمدن از کوه‌ها چند بار بر اثر شیب‌های زیاد به زمین خوردم.

اول خیال می‌کردم در اثر بی حالی و ضعف است ولی وقتی که کف پوتینم را نگاه کردم و با دست لمس کردم دیدم حتی از یک قالب صابون هم لیزتر و صاف‌تر است! و بیشتر هم بر اثر علف‌های سر سبز و زیاد و شبنمی که ریخته بود.

جواد هم که جلو من حرکت می‌کرد او هم بسیار زیاد زمین می‌خورد او دیگر کفش کتانی به پا داشت و بیشتر به زمین می‌خورد؛ گاهی می‌شد که آنقدر شیب کوه‌ها زیاد بود که نمی‌توانستیم خودمان را کنترل بکنیم یک دفعه لیز می‌خوردیم و به زمین می‌افتادم با آن آرپی جی سنگین. پس از آن هر صد قدمی یکبار به زمین می‌خوردم حجت هم که پشت سر من بود. او هم زیاد به زمین می‌خورد و بسیار ناراحت شده بود...

ادامه دارد...