وصیت‌نامه شهید «غلامعلی سرگزی پیر»

باید شهید بدهیم تا مقدمات ظهور امام زمان (عج) فراهم آید

شهید «غلامعلی سرگزی پیر» در قسمتی از وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: پدران و مادران باید فرزندان زیادی تقدیم به درخت اسلام کنید. درختی که فقط به خون احتیاج دارد تا رشد کند و ریشه اسلام نخشکد و آنقدر باید شهید بدهیم که کفر جهانی بخصوص آمریکای جهان خوار از دنیا ریشه کن شود و مقدمات ظهور امام زمان (عج) فراهم آید.

کد خبر: ۶۱۲۲۰۰

سه‌شنبه - ۲۸ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 28 November

به گزارش نوید شاهد سیستان و بلوچستان، شهید«غلامعلی سرگزی پیر»، دهم بهمن ماه 1345، در شهرستان زابل به دنیا آمد. پدرش محمدحسین و مادرش فضه نام داشت. تا چهارم متوسطه درس خواند. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. پنجم بهمن ماه 1365، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر و پا، شهید شد. مزار او در بهشت مصطفی شهرستان زاهدان واقع است.

بسم رب الشهداء و الصدیقین

وصیت نامه غلامعلی سرگزی فرزند محمد حسین شماره شناسنامه 1314 تاریخ تولد 1345صادره از زابل اعزامی از زاهدان.

پس از عرض سلام حضور پدر و مادر گرامی ام که انشاءالله که حالتان خوب باشد و هیچگونه ناراحتی و غصه ای نداشته باشید. پدر و مادر  عزیزم 20 سال تمام شما برای من زحمت کشیدید. کوچک بودم بزرگم کردید. من را به کانون فرستادید. من را به مدرسه فرستادید. راه های خوب و بد را نشانم می دادید شما بودید که من را به راه ها و کارهای خوب تشویقم می کردید و از کارهای بد من را نهی می کردید. 20 سال در خانه ی شما بودم شما با تمام وجودتان برایم تلاش وکوشش کردید که در آینده کسی  بشوم تا برای خودم زندگانی تشکیل بدهم. خوب پدر و مادر عزیزم من برای شما چه زحمتی کشیدم تا جایی که به نظرم می رسد هیچ کاری برای شما انجام نداده ام. خداوند توفیقم نداد که لااقل یک سال برای شما کار کنم تا شاید بتوانید یک استراحتی از سوی من  به شما نصیب شود. مادر جان من نتوانستم آن همه زحمت شبانه روزی شما را جبران کنم اما چه کنم که نتوانستم.

پدر و مادر مهربانم الان که در کنارتان نیستم، ناراحت نباشید. پدر جان به یاد امام حسین(ع) بیفت که چگونه با یاران و فرزندانش شهید شد و چرا جانش را از دست داد. مادر جان می دانم که در مرگم گریه می کنی اما تو را به امام حسین(ع) قسم می دهم که در مرگم گریه نکنی. فقط به فکر حضرت زینب(س) بیفت که چگونه زنی در صحرای کربلا بود. چگونه مقاومت کرد برادر و اقوامش  را از دست می داد. فرزندان امام حسین(ع) را پرستاری می کرد. ولی کوچکترین ناله ای و گریه ای نمی کرد و صبر و توکل به خدا می کرد. چونکه «الذین آمنوا و تطمعین قلوبهم بذکر الله الا بذکر الله تطمین القلوب». «آنان که به سوی خدا باز گشته اند کسانی هستند که ایمان آورده اند و دلهایشان با یاد خدا آرام می گیرد».

ای پدر و مادر بدانید که دلتان به یاد خداوند آرامش می گیرد سعی کنید که بر مرگم گریه و شیون نکنید. مبادا ناراحتی و غصه ای به خودتان راه دهید. چون که مثل شما پدران و مادران باید فرزندان زیادی تقدیم به درخت اسلام کنید. درختی که فقط به خون احتیاج دارد تا رشد کند و ریشه اسلام نخشکد و آنقدر باید شهید بدهیم که کفر جهانی بخصوص آمریکای جهان خوار از دنیا ریشه کن شود. و مقدمات ظهور امام زمان(عج) فراهم آید.

پدر و مادر عزیزم از اینکه نتوانستم زحمات شما را ادا کنم، پوزش و معذرت می خواهم و از شما حلالیت می طلبم. سعی کنید که این چند سالی که از عمر شما باقی مانده است به خوشی و سلامتی با همدیگر طی کنید و از پدر مهربان می خواهم که مادرم را اذیت نکند. هر کسی مادرم را ناراحت کند من را در قبر شکنجه می دهد. پدر جان بدان که فرزندت در راه دزدی، قاچاق، سینما و در راه های غیر اسلامی کشته نشده است.