«یک عاشقانه در غربت»؛ روایت نویسنده از شهیدی که پس از ۱۲ سال با پیکری سالم بازگشت

نویسنده کتاب «یک عاشقانه در غربت» با اشاره به شاخصه منحصر‌به‌فرد شهید «حسین پیراینده»، از دشواری‌ها و جذابیت‌های نگارش اثری درباره شهدای غریب در اسارت گفت و تأکید کرد: مواجهه با شخصیتی که حتی پس از ۱۲ سال دفن، پیکرش سالم بازگشته، نویسنده را با مفهوم «اولیای خدا» روبه‌رو می‌کند؛ مفهومی که ریشه در جوانمردی، شجاعت و گذشت حقیقی دارد.

کد خبر: ۶۱۲۰۹۹

سه‌شنبه - ۲۸ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 28 November

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، نسیم اسدپور، نویسنده کتاب «یک عاشقانه در غربت» در گفت‌وگویی به تشریح روند شکل‌گیری این اثر و ویژگی‌های شخصیتی شهید «حسین پیراینده»، از شهدای غریب در اسارت، پرداخت و گفت: زمانی که معاونت فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ پیشنهاد نگارش این کتاب را به من داد، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، شاخصه‌ای بسیار خاص از این شهید بود؛ شاخصه‌ای که به بعد از شهادت ایشان بازمی‌گشت. پیکر شهید «حسین پیراینده» پس از ۱۲ سال دفن در خاک، به شکلی سالم به کشور بازگشته بود؛ موضوعی که حتی برای عراقی‌ها نیز تعجب‌برانگیز شده بود.

وی ادامه داد: این‌طور نبود که پیکر ایشان بلافاصله بعد از شهادت بازگردانده شده باشد. دوازده سال گذشته بود و با این حال، پیکر سالم مانده بود. نقل‌هایی وجود دارد که عراقی‌ها برای یافتن پاسخ، از علمای خود پرس‌وجو کرده بودند و پاسخ شنیده بودند که «این‌ها از اولیای خدا هستند». همین نکته باعث شد احساس کنم دارم درباره یکی از اولیای الهی می‌نویسم و این برای من بسیار جذاب بود.

این نویسنده با اشاره به سختی‌های پژوهش افزود: با گذشت زمان، بسیاری از دوستان، همرزمان و هم‌بندی‌ها بخشی از خاطرات را فراموش کرده‌اند. از سوی دیگر، پدر و مادر شهید هم در قید حیات نبودند؛ در حالی که معمولاً بهترین منابع شناخت شخصیت شهید، والدین او هستند. بنابراین، ما با حلقه‌های مفقوده‌ای در روایت زندگی این شهید مواجه بودیم؛ حلقه‌هایی که پر کردن آنها به زمان و پژوهش بیشتری نیاز دارد.

اسدپور گفت: من با این سؤال وارد نوشتن شدم که چرا این شهید به چنین مقامی رسیده است؟ آیا صرفاً شهادت در غربت کافی است؟ قطعاً شهادت در غربت بسیار مهم است، اما کافی نیست. وقتی وارد ابعاد شخصیتی ایشان شدم، یک ویژگی مشترک در روایت همه دوستان و همرزمانش دیدم: جوانمردی.

وی افزود: برخی از دوستانشان از پایبندی ایشان به غسل روز جمعه می‌گفتند؛ حتی در شرایط اسارت و کمبود آب. اما به نظر من، آنچه ایشان را به این مرتبه رساند، جوانمردی، شجاعت و مهم‌تر از همه گذشت واقعی بود. گذشت در شرایط عادی شاید ساده باشد، اما در سختی معنا پیدا می‌کند. این شهید در سخت‌ترین شرایط، اهل گذشت بود.

نویسنده «یک عاشقانه در غربت» درباره مخاطب کتاب توضیح داد: این کتاب حدود ۹۱ صفحه است و مخاطب اصلی آن نوجوانانِ رده سنی بالاتر هستند؛ نوجوانانی که به بزرگسالی نزدیک‌اند. البته کتاب برای بزرگسالان هم قابل استفاده است. به همین دلیل، در محتوا ملاحظاتی را رعایت کردم؛ مثلاً به برخی جزئیات که ممکن بود برای نوجوانان مناسب نباشد، اشاره نکردم.

او درباره محور اصلی کتاب گفت: با اینکه شاخصه اصلی این شهید به بعد از شهادتش مربوط می‌شود، اما سعی کردم به این موضوع گذرا، اما برجسته بپردازم. نخواستم ذهن نوجوان بیش از حد درگیر جزئیات تشییع  شود، اما همان چند خط محدود را طوری نوشتم که تأثیرگذار باشد.

اسدپور با اشاره به ساختار اثر بیان کرد: این کتاب یک اثر داستانی است، نه روایت صرف. این روایت از ابتدا تا انتها به‌صورت داستانی پیش می‌رود و شامل  ۱۲ داستان کوتاه به‌هم‌پیوسته است؛ از خاطرات دوران پیش از جنگ گرفته تا بخش عمده‌ای که به دوران اسارت شهید اختصاص دارد. در این روایت، طبیعی است که تخیل نویسنده در کنار واقعیت حضور داشته باشد. این اثر در ۹۶ صفحه و با شمارگان ۱۰۰۰ نسخه در سال ۱۴۰۴ توسط نشر شاهد منتشر شده است.

........  نویسنده کتاب «یک عاشقانه در غربت» در کنار خانواده معظم شهید حسین پیراینده  .....

وی در پایان گفت: نوشتن این کتاب برای من تجربه‌ای شخصی و عمیق بود؛ تجربه‌ای که فراتر از یک کار پژوهشی یا ادبی، به مسیری برای تأمل و بازنگری در مفاهیم انسانی انجامید. به‌گمان من، امروز بیش از هر زمان دیگری به آموختن «گذشت در سختی» نیاز داریم؛ مفهومی که شهید حسین پیراینده در عمل به آن رسیده بود. امیدوارم منِ نویسنده نیز دست‌کم بتوانم از شخصیت، منش و سلوک این شهید بزرگوار درس بگیرم.

اسدپور با تأکید بر اهمیت تولید آثاری از این دست، خاطرنشان کرد: کتاب‌ها و روایت‌های مستند درباره دفاع مقدس، نقش مهمی در پاسداشت حقیقت تاریخ دارند و مانع از کمرنگ‌شدن واقعیت‌ها در گذر زمان می‌شوند. به گفته وی، زنده نگه داشتن نام و سیره شهدا یک مسئولیت همیشگی است، به‌ویژه در قبال شهدای غریب در اسارت که افزون بر مشقت‌های جنگ، سال‌ها رنج اسارت، آزار و مظلومیت را نیز به جان خریدند. او تأکید کرد: امروز بیش از هر زمان دیگری لازم است با روایت دقیق و انسانی، فداکاری‌ها و راه این شهدا را برای نسل‌های آینده ماندگار کنیم.

پایان متن/