خاطره‌‌ای از شهید «داداله پیری‌زاده»

روایت همسر شهید از لحظاتی که امید و شجاعت را نشان داد

همسر شهید تعریف می‌کند روزی که می‌خواست برود، قرآن را بالای سرش گرفتم و کاسه‌ای آب پشت سرش ریختم تا بدرقه‌ی راهش باشد. بغض گلویم را گرفته بود و اشک از چشمانم سرازیر می‌شد. اشک‌هایم را با دست پاک کردم تا مبادا برگردد و مرا گریان ببیند؛ می‌ترسیدم قدم‌هایش سست شود و از رفتن منصرف شود.

کد خبر: ۶۱۲۰۴۸

دوشنبه - ۲۷ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 27 November

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «داداله پیری‌زاده» یکم تیر ماه ۱۳۴۸، در روستای ایرر از توابع شهرستان بشاگرد به دنیا آمد. پدرش احمد (فوت ۱۳۷۴) و مادرش بی‌بی‌داد نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. کشاورز بود. سال ۱۳۷۰ ازدواج و صاحب یک پسر و سه دختر شد. به عنوان بسیجی خدمت می‌کرد. هفتم تیر ماه ۱۳۹۱، در زادگاهش توسط اشرار و قاچاقچیان بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. مزار وی در زادگاهش واقع است.

روایت همسر شهید از قدم‌هایی که سست نشد

یاد روزهایی می‌افتم که زندگی مشترکمان را با شهید آغاز کردیم؛ چه‌قدر خوش‌برخورد و گشاده‌رو بود. با پدر و مادرش با مهربانی رفتار می‌کرد. هر وقت از سرِ کار برمی‌گشت، قبل از اینکه به خانه بیاید، حتماً سری به پدر و مادرش می‌زد. مشکلات همسایه‌ها و مردم روستا را خودش پیگیری و حل‌وفصل می‌کرد و همه از او راضی بودند.

روزی که می‌خواست برود، قرآن را بالای سرش گرفتم و کاسه‌ای آب پشت سرش ریختم تا بدرقه‌ی راهش باشد. بغض گلویم را گرفته بود و اشک از چشمانم سرازیر می‌شد. اشک‌هایم را با دست پاک کردم تا مبادا برگردد و مرا گریان ببیند؛ می‌ترسیدم قدم‌هایش سست شود و از رفتن منصرف شود.

مدتی از او بی‌خبر بودم. با اینکه پدر و مادرش کنارم بودند، اما احساس تنهایی می‌کردم. تا اینکه یک روز، وقتی در خانه نشسته بودم، یکی از همسایه‌ها که به شهر رفته بود، خبرش را آورد. باورم نمی‌شد؛ دست و پایم سست شد و بغض گلویم را فشرد. مدت‌ها منتظرش ماندم… سرانجام آمد. وقتی بالای سرش رسیدم و پارچه را کنار زدم، بغضم ترکید. دیگر تنها نبودم.

مزارش نزدیک خانه‌مان است. هر وقت دلم تنگ می‌شود، می‌توانم به دیدارش بروم، کنارش بنشینم و مثل روزهای گذشته با او حرف بزنم…

(به نقل از همسر شهید، خاتون میردادی)

انتهای پیام/