از دامان عشایر تا خط مقدم فاو؛ زندگی پرفروغ شهید «رضا رحیمی»

شهید «رضا رحیمی»، فرزند محمدرضا، جوانی مؤمن، خوش‌اخلاق و برخاسته از دل عشایر ماژین بود که با وجود محرومیت از تحصیل، در میدان جهاد به سوادآموزی پرداخت و سرانجام در عملیات والفجر ۸ به آرزوی دیرینه‌اش، شهادت رسید.

کد خبر: ۶۱۱۸۸۰

شنبه - ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 25 November

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ شهید «رضا رحیمی» فرزند محمدرضا، سوم دی‌ماه ۱۳۴۴ در خانواده‌ای مذهبی و در محیطی عشایری در روستای ماژین از توابع شهرستان دره‌شهر دیده به جهان گشود. او از همان کودکی روی به یادگیری قرآن کرد به عنوان جوانی باایمان، قاری قرآن و فردی شناخته‌شده در میان عشیره به دینداری و اخلاق نیک شهره بود.

شهید رحیمی دوران زندگی خود را در میان عشایر سپری کرد و همراه پدر به کار کشاورزی و چوپانی مشغول بود. شرایط زندگی عشایری مانع از ادامه تحصیل او شد، اما با آغاز جنگ تحمیلی، در همان سال‌های نخست با اصرار فراوان خود و رضایت خانواده راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد. او به خدمت سربازی رفت و در لشکر ۴۲ مهندسی قدر سپاه، گردان فتح، به عنوان تخریب‌چی فعالیت کرد.

وی در حین حضور در مناطق عملیاتی، با اراده‌ای ستودنی به تحصیل دانش پرداخت و سوادآموزی را در جبهه فراگرفت. پس از ۲۰ ماه خدمت در خطوط مقدم، سرانجام در ۲۵ بهمن ۱۳۶۴ در منطقه فاو و در جریان عملیات والفجر ۸ بر اثر اصابت ترکش به ناحیه سینه به فیض شهادت نائل آمد. مزار مطهر این شهید والامقام در شهر ماژین، شهرستان دره‌شهر، استان ایلام قرار دارد.

بخشی از وصیت‌نامه شهید:

«پدر بزرگوارم و مادر رنج‌کشیده‌ام، درست است که من عصای دست شما هستم، اما چه می‌شود کرد وقتی می‌بینم صدام خونخوار، آن نوکر شرق و غرب، چنین بی‌رحمانه به اسلام عزیز و میهن اسلامی ما حمله می‌کند. آیا می‌توان لحظه‌ای ساکت نشست و نگاه کرد؟ باید پوزه این جانی خونخوار را به خاک مالید تا دیگر جنایتکاران نتوانند چنین خیالی را در سر بپرورانند. تا آخرین نفس باید از این آب و خاک دفاع کرد.»

ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری شهید:

در اوقات فراغت یاری‌گر پدر در کشاورزی و چوپانی بود. در جبهه به تحصیل علم پرداخت و سوادآموزی را همان‌جا آموخت.خوش‌اخلاق، اهل صله‌رحم و محبوب دل‌های عشیره بود.
همواره برای حل مشکلات دیگران پیش‌قدم می‌شد.هنگام مرخصی، ساعت‌ها از جبهه و خاطراتش برای خانواده روایت می‌کرد.هر بار که به مرخصی می‌آمد، برای اعضای خانواده تسبیح و چفیه به عنوان تبرک می‌آورد. به گفته نزدیکان، جز خنده بر لب چیزی از خود به جای نگذاشت.

راوی برادر شهید دانیال رحیمی

انتهای پیام/