در سالروز شهادت انقلابیِ میدان ثریا؛

روایت زندگی شهید والامقام جلال محمدنژاد

همزمان با سالگرد شهادت شهید والامقام جلال محمدنژاد، مبارزی برخاسته از متن مردم که از قیام ۱۵ خرداد تا روز‌های سرنوشت‌ساز پیروزی انقلاب اسلامی در صحنه حضور داشت، زندگی‌نامه این شهید انقلابی مرور می‌شود؛ مردی که سرانجام در شب بیستم بهمن ۱۳۵۷ و در میدان ثریا، خون خود را نثار نهضت امام خمینی (ره) کرد.

کد خبر: ۶۱۱۸۳۸

شنبه - ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 25 November

به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، شهید والامقام جلال محمدنژاد در سال ۱۳۲۸ در دهستان دِریان چشم به جهان گشود. دوران تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود گذراند و در سال ۱۳۳۸ به همراه پدر، مادر و خانواده به تهران مهاجرت کرد و زندگی خود را در محله‌های جنوب تهران آغاز نمود.

وی تحصیلات دوره دبیرستان را تا کلاس هشتم ادامه داد و سپس به دلیل شرایط زندگی وارد بازار کار شد. مدتی در بازار و چند سالی نیز در مغازه پدرش به کار مشغول بود.

از خاطرات ماندگار زندگی شهید جلال، حضور او در حوادث ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ است؛ در حالی که تنها ۱۴ سال سن داشت. در روز تبعید حضرت امام خمینی(ره)، خیابان شهباز تهران صحنه درگیری‌ها و آشوب‌های گسترده بود. به روایت خود شهید، مأموران رژیم شاه او و یکی از دوستانش را تعقیب کرده و به سمت آنان تیراندازی کردند که گلوله به پای دوستش اصابت کرد. جلال با شجاعت، دوست مجروح خود را به داخل یکی از خانه‌ها منتقل کرد و جان او را نجات داد.

شهید محمدنژاد تا پیروزی انقلاب اسلامی همواره مشغول کار بود و در این مدت شغل‌های مختلفی را تجربه کرد. حدود یک سال مانده به انقلاب، به‌صورت قراردادی وارد شرکت نفت شد. با آغاز اعتصابات سراسری سال ۱۳۵۷، حضور او در خانه کمتر شد؛ صبح‌ها می‌رفت و شب‌ها بازمی‌گشت و بیشتر وقت خود را صرف فعالیت‌های انقلابی و حضور در تظاهرات می‌کرد. او حتی حقوق دریافتی خود از شرکت نفت را میان کارگران تقسیم می‌کرد و می‌گفت: «من زن و بچه ندارم، شما واجب‌ترید.»

پس از ورود حضرت امام خمینی(ره) به ایران، شهید جلال بیشتر اوقات خود را در مدرسه علوی، محل استقرار امام، سپری می‌کرد و شب‌ها به منزل بازمی‌گشت. او در روزهای حکومت نظامی نیز از حضور در صحنه‌های مبارزه و تظاهرات دست نکشید.

سرانجام در شب بیستم بهمن ۱۳۵۷ و در جریان درگیری‌ها برای تصرف کلانتری ۶ میدان ثریا، هدف گلوله مأموران رژیم قرار گرفت و به فیض عظیم شهادت نائل آمد.

به دلیل شرایط پرالتهاب آن روزها، پس از سه روز، پیکر مطهر این شهید در ۲۳ بهمن ۱۳۵۷ به زادگاهش دِریان منتقل و در همان‌جا به خاک سپرده شد.

روحش با دیگر شهدای انقلاب اسلامی محشور باد.