شهید منوچهر بیگی؛

سرباز لشکر ۹۲ زرهی که پس از روایت محاصره شلمچه، در ذوالفقاریه آبادان شهید شد

شهید "منوچهر بیگی" متولد ۲۰ مرداد ۱۳۳۹ در نورآباد شازند، دیپلمه رشته تأسیسات از هنرستان صنعتی اراک بود که برای انجام خدمت سربازی به ارتش جمهوری اسلامی پیوست و در لشکر ۹۲ زرهی به جنوب اعزام شد. او از روزهای پیش از آغاز جنگ، تقویت استحکامات دشمن در شلمچه و بی‌توجهی مسئولان وقت را روایت کرده و سرانجام در ۱۷ بهمن ۱۳۵۹ در کوی ذوالفقاریه آبادان در مأموریت پدافندی به شهادت رسید و پیکرش در گلزار شهدای اراک آرام گرفت.

کد خبر: ۶۱۱۸۲۵

شنبه - ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 25 November

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید منوچهر بیگی، از نیروهای وظیفه ارتش جمهوری اسلامی ایران و رزمنده لشکر ۹۲ زرهی، پس از ماه‌ها حضور در خط مقدم جنوب و مشارکت در مأموریت‌های پدافندی و درگیری‌های مرزی، در کوی ذوالفقاریه آبادان به شهادت رسید.

منوچهر بیگی در سال ۱۳۳۹ در روستای نورآباد شازند به دنیا آمد. به‌دلیل اشتغال و سکونت خانواده در خوزستان، بخش عمده کودکی و نوجوانی‌اش را در همان‌جا سپری کرد و پس از بازگشت خانواده، به اراک آمد. او در سال ۱۳۵۷ دیپلم خود را در رشته تأسیسات از هنرستان صنعتی اراک دریافت کرد و همان سال برای ادامه تحصیل در دوره فوق‌دیپلم پذیرفته شد، اما به‌طور موقت از ادامه تحصیل صرف‌نظر کرد تا برای انجام خدمت مقدس سربازی وارد ارتش شود.

این شهید بزرگوار پس از طی دوره آموزشی، به‌عنوان نیروی لشکر ۹۲ زرهی به جنوب کشور اعزام شد و در یکی از پاسگاه‌های جزیره مینو مشغول خدمت گردید. استقرار در منطقه مرزی باعث شد از نزدیک شاهد تحرکات و تقویت قوای دشمن باشد؛ او در خاطراتش اشاره می‌کند که در شلمچه بارها به مسئولان بالا گزارش داده بودند عراقی‌ها در حال ساخت سنگرهای بتنی، استحکامات و جابه‌جایی نیرو و مهمات هستند و حتی چند روز پیش از شروع رسمی جنگ، در ۲۱ شهریور ۱۳۵۹ دشمن به پاسگاه حمله کرد و یکی از همرزمانشان به نام شهید دزفولی به شهادت رسید، اما هشدارها جدی گرفته نشد.

به روایت شهید، با آغاز جنگ، نیروهای مستقر در شلمچه ۴۸ ساعت در محاصره قرار گرفتند و تنها یک جیپ مجهز به تفنگ ۱۰۶ و چند قبضه سلاح سبک برایشان باقی مانده بود. او از شرایط سخت میدان می‌گوید؛ از دود و گرد و غبار سنگین، پاره شدن لباس‌ها بر اثر سینه‌خیزهای طولانی، و در عین حال هدف قرار دادن یک تانک عراقی که بیش از حد پیشروی کرده بود؛ رخدادی که به بازماندگان فرصت داد با برداشتن آذوقه و لباس‌های باقی‌مانده در تانک، توان تازه‌ای بگیرند و در نهایت با باقی‌ماندن تنها ۶ نفر خود را به پادگان برسانند؛ در حالی که بسیاری تصور می‌کردند همگی به شهادت رسیده‌اند.

او همچنین از مأموریت‌های پارتیزانی در روزهای آغاز جنگ یاد می‌کند؛ شبیخون‌های شبانه به مواضع دشمن و بازگشت‌های سخت در شرایطی که مهمات به پایان می‌رسید. در یکی از بازگشت‌ها، متوجه می‌شوند پایگاه نیز مورد حمله قرار گرفته و پس از عقب‌نشینی دشمن، با شهادت یک سرهنگ و یک سربازِ باقی‌مانده در پاسگاه مواجه می‌شوند. پس از سقوط خرمشهر نیز، شهید بیگی از درگیری‌های سنگین آن سوی پل و شلیک‌های پیاپی آرپی‌جی به سمت دشمن سخن می‌گوید؛ مقاومت تا آخرین فشنگ، تا زمانی که فرمانده دستور توقف عملیات را صادر می‌کند.

در بخشی دیگر از این خاطرات آمده است که در مقطعی، فرماندهان ارتش با اشاره به زمین‌گیر شدن بخشی از تانک‌های دشمن بر اثر جاری شدن آب، درخواست پشتیبانی هوایی برای بمباران آن‌ها را مطرح کردند، اما با پاسخ منفی روبه‌رو شدند و چند روز بعد با خشک شدن زمین، تانک‌ها دوباره به حرکت درآمدند و حمله شدت گرفت.

شهید منوچهر بیگی سرانجام در هفدهم بهمن‌ماه ۱۳۵۹ در کوی ذوالفقاریه آبادان به شهادت رسید و پیکر مطهرش در گلزار شهدای شهر اراک به خاک سپرده شد.

منبع: کتاب پروازی فراتر از آسمان، ص ۲۹