تاملی بر زندگی شهيد رحيم آتش باز

لبخندی که برای همیشه ماندگار شد

شهید «رحیم آتش باز» مهر سال ۱۳۴۵ در شیراز به دنیا آمد. «نوجوان بود که برای دفاع از کشور راهی جبهه شد. همرزمانش می گویند خوش‌رویی و لبخند آرام، از ویژگی‌های رفتاری رحیم بود...» متن کامل زندگی این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۱۲۸۲

سه‌شنبه - ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 21 November

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید رحیم آتش‌باز در تاریخ ۲۳ مهرسال ۱۳۴۵ در شیراز دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در همان شهر سپری کرد و در هفت‌سالگی وارد مدرسه شد. از همان سال‌های کودکی به انجام فرایض دینی، به‌ویژه نماز، روزه، حضور در مسجد و فراگیری قرآن علاقه‌مند بود.

با آغاز نهضت انقلاب اسلامی در راهپیمایی‌ها و تظاهرات علیه رژیم پهلوی حضور فعال داشت. تحصیلات خود را تا پایان سال دوم راهنمایی ادامه داد. در دوران نوجوانی همواره پایبند به خط امام خمینی (ره) بود و در مسیر شهید بهشتی و یاران ایشان حرکت می‌کرد و در روشنگری و افشای ماهیت منافقین نقش داشت.

رحیم نماز‌های یومیه را غالباً به‌صورت جماعت در مسجد اقامه می‌کرد. شب‌های جمعه به قرائت دعای کمیل اهتمام داشت و هرگز نماز جمعه را ترک نمی‌کرد. تلاوت قرآن، به‌ویژه با صوت از علاقه‌مندی‌های همیشگی او بود و هرگاه فرصتی می‌یافت به قرائت یا شنیدن قرآن می‌پرداخت. همچنین در امور فنی مهارت داشت که این توانایی را از طریق تجربه شخصی به دست آورده بود.

با آغاز جنگ تحمیلی اشتیاق فراوانی برای حضور در جبهه داشت، اما خانواده‌اش به‌دلیل سن کم او رضایت نمی‌دادند. با این حال، پس از اصرار و پیگیری‌های فراوان، سرانجام موفق شد رضایت آنان را جلب کند و در سال ۱۳۶۱ پس از طی دوره آموزش، به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست. در این دوران همواره نسبت به مقام شهدا احساس غبطه داشت و آرزوی شهادت را در دل می‌پروراند.

در آبان‌ماه ۱۳۶۲ به ندای امام خویش لبیک گفت و راهی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد. به مدت دو ماه در واحد مخابرات جبهه به خدمت پرداخت و سپس برای چند روز به مرخصی رفت. در این مدت، اطرافیان چهره باز آرام و نورانی او را به‌وضوح مشاهده می‌کردند. پس از پایان مرخصی، به جبهه بازگشت و با اصرار فراوان به‌عنوان بی‌سیم‌چی گردان مالک اشتر به خط مقدم اعزام شد.

همرزمان این شهید بزرگوار در خاطره‌ای نقل می‌کنند: «رحیم خیلی مهربان و در عین حال شجاع و نترس بود. لبخند هیچگاه از لبانش برچیده نمی‌شد و اخلاق خوشش را از یاد نمی‌بریم.»

وی سرانجام در تاریخ ۲۱ بهمن‌ سال ۱۳۶۲ منطقه کوشک، هنگامی که به همراه گروه شناسایی و فرمانده خود در فاصله‌ای حدود ۲۰ متری از مواضع دشمن قرار داشت، بر اثر اصابت ترکش نیرو‌های بعثی، به همراه فرمانده‌اش به شهادت رسید. پیکر پاکش پس از تشییع در گلزار شهدای شیراز به خاک سپرده شد.

انتهای متن/