تاملی بر زندگی شهيد محمدحسين بهاری خوب

چزابه شاهد شهادت بزرگ‌مردی از شیراز بود

شهید «محمدحسین بهاری خوب»دی ماه ۱۳۲۸ در شیراز به دنیا آمد. «پس از گذراندن دوران تحصیلی و با آغاز جنگ تحمیلی راهی جبهه شد.» متن کامل زندگی این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۰۹۶۲

دوشنبه - ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 20 November

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «محمدحسین بهاری خوب» ۱۷ دی ماه ۱۳۲۸ در شیراز دیده به جهان گشود. پدرش مغازه‌دار بود و از راه فروشندگی امرارمعاش می‌کرد. دوران کودکی را پشت سر گذاشت و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. پس از گذراندن دوره ابتدایی، تحصیل خود را در مدرسه بوعلی ادامه داد و تا پایان کلاس سوم راهنمایی و اخذ کارنامه سیکل پیش رفت. پس از آن، در کنار پدر به کار مشغول شد.

محمدحسین فردی سخاوتمند و بخشنده بود و درستی و صداقت را سرلوحه برنامه‌ها و رفتار‌های خود در زندگی قرار می‌داد. در روز‌های آغازین و اوج‌گیری انقلاب اسلامی، از نخستین تظاهرات خیابانی در شیراز حضوری فعال داشت و با بلندگو در دست، صفوف به‌هم‌فشرده تظاهرکنندگان را در حمایت از امام خمینی (ره) و استقرار جمهوری اسلامی هدایت می‌کرد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، محمدحسین به همراه چند تن از برادران متعهد، مأمور رسیدگی به وضعیت جانبازان و خانواده‌های شهدای انقلاب شد. پس از مدتی، مسئولیت سرپرستی کارگاه‌های امداد را نیز بر عهده گرفت و به سامان‌دهی امور مجروحانی که در این کارگاه‌ها مشغول به کار بودند پرداخت. در ادامه، همکاری خود را با کمیته مبارزه با مواد مخدر آغاز کرد. با شکل‌گیری شورا‌های محلی، وی به‌عنوان سرپرست شورای اسلامی چهارراه مُشیر انتخاب شد؛ شورایی که بیش از سه هزار نفر را تحت پوشش خدمات خود قرار می‌داد.

با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و تشکیل بسیج مستضعفین، محمدحسین با وجود مسئولیت‌ها و گرفتاری‌های فراوان، برای فراگیری فنون نظامی ثبت‌نام کرد. پس از پایان دوره آموزش، تصمیم داشت همراه نخستین گروه اعزامی راهی جبهه شود، اما به دلیل نیاز مبرم به حضور او در پشت جبهه‌ها، برادران و دوستانش مانع اعزامش شدند.

با تأسیس و آغاز به کار بنیاد شهید انقلاب اسلامی، محمدحسین همکاری با این نهاد انقلابی را از وظایف مهم خود دانست و این همکاری را تا سال ۱۳۶۰ ادامه داد.

در همین سال، برای دیدار یکی از دوستان جانبازش که در جریان جنگ تحمیلی یک پای خود را از دست داده بود، به تهران سفر کرد. این دیدار تأثیری عمیق بر روح و اندیشهٔ او گذاشت و پس از آن، دیگر تاب ماندن نیافت.

از این‌رو، در دی‌ماه ۱۳۶۰ به یکی از مراکز آموزشی بسیج مراجعه کرد و به‌عنوان بی‌سیم‌چی به فراگیری رموز و فنون کار با این دستگاه پرداخت. یک ماه بعد، با دلی مشتاق و سری پرشور، راهی جبهه جنوب شد و به صف رزمندگان اسلام پیوست.

سرانجام در بیستم بهمن‌ماه ۱۳۶۰، در منطقه چزابه دشت آزادگان در حالی که به‌عنوان کمک آرپی‌جی‌زن به مقابله با نیرو‌های بعثی مشغول بود، بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای شیراز به خاک سپرده شد.

انتهای متن/