روایتی از غربتی غریبانه؛

عباسعلی بر روی دوشم بود که شهید شد

شهید عباسعلی نظیف در اردوگاه بعقوبه و برروی دوشم بود که به شهادت رسید.

کد خبر: ۶۱۰۷۲۵

يکشنبه - ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 12 November

به گزارش نوید شاهد همدان، شهید عباسعلی نظیف سوم فروردین ۱۳۴۶ در شهرستان تربت حیدریه به دنیا آمد. راننده تراکتور بود که به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. سی و یکم تیرماه ۱۳۶۷ با سمت خدمه خمپاره انداز در سومار به اسارت نیرو‌های بعثی درآمد و پیکرش هرگز بازنگشته است.

ابراهیم براتی از آزادگان خراسان رضوی در خاطراتی از همرزمش می‌گوید:

در ۳۱ تیرماه ۱۳۶۷ در سومار به اسارت نیرو‌های بعثی درآمدیم. با عباسعلی نظیف در گردان ۷۶۲ لشگر ۸۸ زاهدان باهم بودیم.

پس از اسارت ما را به اردوگاه ۱۸ بعقوبه بردند. اردوگاه شرایط سختی داشت، کمبود آب و غذا و از همه بدتر عدم بهداشت، آلودگی، شپش و ... اوضاع را برای اسرا سخت کرده بود.

عباسعلی در جبهه مجروح شده و پشت شانه هایش سوخته بود ولی دم نمی‌زد و ابراز نمی‌کرد.

چندماهی با شرایط سخت اردوگاه گذشت، عباسعلی به اسهالی خونی مبتلا شده و حالش بد بود، دوا و درمانی برای مداوا نبود، در یکی از روز‌ها بود که گفتند بیماران را به سمت آمبولانس داخل حیاط اردوگاه ببرید، عباسعلی را روی دوشم انداختم تا به آمبولانس برسانم.

در طول مسیر بود که احساس کردم وزن عباسعلی سنگین شد، گرمای نفس هایش را از کنار گوشم احساس نمی‌کردم، در دل خداخدا می‌کردم تا رسیدن به درمانگاه زنده بماند و رفیق روز‌های سخت اسارتم دوباره به اردوگاه برگردد.

اما به محض اینکه پیکر عباسعلی را روی برانکارد آمبولانس گذاشتم روح عباسعلی از جانش پر کشیده بود، برایم غیرقابل باور بود تا چند دقیقه قبل عباسعلی روی دوشم زنده بود و به یکباره جسم گرمش سرد شده بود.

بعثی‌ها چشم‌ها و دست هایش را بستند و او را به جایی بردند که بعد از ۳۷ سال هنوز برنگشته و با خاطراتش روزهایم را سپری می‌کنم.