شهید مهدی ظریف؛ مردی با لبخند همیشگی و دلی در مسیر جهاد

امروز شهید مهدی ظریف تنها یک نام در قاب عکس نیست. او خاطره‌ای زنده در ذهن دوستان، الگویی روشن برای نسل جوان و نشانه‌ای از زیستن آگاهانه است.

کد خبر: ۶۱۰۵۱۲

چهارشنبه - ۰۸ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 08 November

به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی ،برخی انسان‌ها در سکوت، قله‌های بلند انسانیت را فتح می‌کنند. بی‌هیاهو می‌آیند، بی‌ادعا می‌مانند و بی‌صدا می‌روند؛ اما رد روشن حضورشان برای همیشه در دل‌ها باقی می‌ماند. شهید مهدی ظریف از همان مردان بود؛ انسانی با لبخند همیشگی، قلبی سرشار از مهر و روحی استوار که پایان راهش را آگاهانه در مسیر ایثار و جهاد انتخاب کرد.

او را همه با خوش‌خلقی و شوخ‌طبعی می‌شناختند. حضوری گرم داشت و با چند جمله ساده می‌توانست فضای هر جمعی را صمیمی کند. اما پشت این چهره آرام و خندان، اراده‌ای راسخ و ایمانی عمیق نهفته بود؛ ایمانی که سال‌ها او را برای لحظه‌ای بزرگ آماده می‌کرد.

ریشه‌های ایمان و مسئولیت

مهدی در محله احمدآباد مشهد بزرگ شد؛ محله‌ای که مسجد و هیئت، بخشی جدانشدنی از زندگی روزمره آن است. از همان سال‌های نوجوانی، مسجد برایش تنها محل عبادت نبود، بلکه مدرسه‌ای برای رشد فکری، تربیت اخلاقی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی به شمار می‌رفت. حضور مستمر در مساجد المنتظر(عج)، نبی(ص) و رضا(ع) و فعالیت در پایگاه‌های بسیج، شخصیت او را شکل داد.

هرچند از سال ۱۳۹۵ محل سکونتش به محله دانش‌آموز تغییر یافت، اما ارتباط خود را با فضای فرهنگی و مذهبی احمدآباد حفظ کرد. دوستانش می‌گویند مسجد برای مهدی فقط یک مکان نبود؛ نقطه اتصال زمین و آسمان بود.

او تنها پسر خانواده بود؛ فرزندی که هم پناه دل پدر و مادر محسوب می‌شد و هم ستون آرامش خانه. برای همسرش دوستی صمیمی و برای فرزندانش پدری مهربان بود. مسئولیت خانواده را با جان و دل می‌پذیرفت، اما هیچ‌گاه این مسئولیت‌ها مانع حضورش در میدان خدمت و دفاع نشد.

سوریه؛ میدان آزمون ایمان

سال ۱۳۹۴، مهدی راهی سوریه شد و حدود سه سال از عمر خود را در جبهه دفاع از حرم سپری کرد. روزهایی که برایش فقط عرصه نبرد نبود، بلکه میدان پالایش روح، تمرین صبر و تعمیق باور بود.

در یکی از مأموریت‌ها، در کنار دوست و همرزم نزدیکش، شهید محمدرضا سنجرانی، هدف حمله قرار گرفت. این حادثه به شهادت سنجرانی و مجروح‌شدن مهدی انجامید. بازگشت او به وطن، بازگشت انسانی دیگر بود؛ انسانی که زخمش تنها بر تن ننشسته بود، بلکه جانش را نیز دگرگون کرده بود.

از آن روز به بعد، دل‌بستگی‌اش به دنیا کمتر شد. دوستانش می‌گویند شهادت رفیق، گویی بخشی از وجود مهدی را با خود برد و از همان زمان، شوق پرواز در جانش شعله‌ورتر شد.

مرد میدان خدمت

با وجود جراحت‌های جنگ، هرگز گوشه‌نشینی را انتخاب نکرد. هرجا نیاز بود، حاضر می‌شد؛ از امدادرسانی در سیل خوزستان گرفته تا حضور بی‌وقفه در روزهای سخت کرونا. او در نگاه اطرافیان، نماد مسئولیت‌پذیری، دلسوزی و تعهد اجتماعی بود.

در جمع دوستان، به گره‌گشایی و مهربانی شناخته می‌شد. هرکس مشکلی داشت، بی‌منت کنارش می‌ایستاد. شوخ‌طبعی‌اش تلخی روزگار را قابل تحمل‌تر می‌کرد و حضورش آرامش‌بخش بود.

انتخابی روشن، از سر ایمان

مهدی بارها گفته بود اگر روزی میان خانواده و دفاع از ارزش‌های دینی و ملی مجبور به انتخاب شود، خانواده‌اش را به اهل‌بیت(ع) می‌سپارد و راه جهاد را برمی‌گزیند. این تصمیم، برخاسته از هیجان یا احساسات زودگذر نبود؛ حاصل سال‌ها تربیت خانوادگی، تجربه میدانی و باور عمیق دینی بود.

در خانواده‌ای رشد کرده بود که ایثار، سابقه‌ای دیرینه داشت؛ از حضور پدر و پدربزرگ در دفاع مقدس تا شهادت یکی از عموها. همین پیشینه، انتخاب راه جهاد را برای او طبیعی و بدیهی کرده بود.

آخرین نبرد

شنبه ۲۰ دی‌ماه، در جریان اغتشاشات، مهدی هدف گلوله مستقیم عناصر مسلح قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. پانزده روز در کما ماند و سرانجام یکشنبه پنجم بهمن‌ماه، روح بلندش به آسمان پر کشید.

خبر شهادتش برای دوستان ناباورانه بود. بسیاری تا لحظه آخر امید داشتند این‌بار نیز مانند گذشته از بستر بیماری برخیزد، اما تقدیر الهی مسیر دیگری رقم زده بود؛ مسیری که خود سال‌ها آرزویش را داشت.

مردی که ماند

او ساده زندگی کرد، بی‌ادعا خدمت کرد و آرام رفت؛ همان‌گونه که زیسته بود. پایان راهش، مهر تأییدی بود بر انتخابی که سال‌ها پیش با قلبی مطمئن انجام داده بود: انتخاب راه حق، تا آخرین نفس.