وصیت‌نامه شهید «محمدعلی صالحی»

بنا بر حقانیت انقلاب پا در این راه گذاشتم

شکر خداى را به جاى مى آورم که بنا بر حقانیت انقلابم و به فرمان امام عزیزم پاى در این راه و قدم در جبهه گذاشتم.

کد خبر: ۶۰۹۴۰۱

دوشنبه - ۲۲ دی ۱۴۰۴ / 1404 22 October

به گزارش نوید شاهد همدان، شهید محمدعلی صالحی دوم تیرماه ۱۳۴۴ در شهر قهاوند از توابع شهرستان همدان متولد شد. پدرش علی اوسط و مادرش صغرا نام داشت. تا پایان دوره کاردانی درس خواند. معلم بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت و بیستم مرداد ۱۳۶۵ در خرمشهر براثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکرش در گزلرا شهدای زادگاهش به خاک سپرده شده است.

در این وصیت نامه آمده است:

بسم الله الرحمن الرحیم

وصیتنامه بنده حقیر براى پدر و مادر عزیزم و امت شهیدپرور ایران

با نام خالقم و محبوبم، خدایى که به من جان داد تا عبد و بنده او باشم و جز او کسى را نپرستم. با سلام به مهدى (عج) یگانه منجى بشریت و با درود بر نایب بر حقش امام خمینى و با یاد شهیدان گلگون کفن و همیشه جاوید انقلاب اسلامى و به امید شفاى معلولین و مجروحین و پیروزى نهایى رزمندگان اسلام و با سلام به خدمت پدر و مادر گرامى و عزیزم و با تقدیم بهترین آرزوهاى قلبى و توفیق هر چه بیشتر همچنین با سلام به حضور خواهران و برادران مهربانم چند کلامى را با شما اهل خانواده‌ام سخن مى گویم.

امیدوارم سلام مرا بپذیرید و اگر نارضایتى از بنده داشتید مرا عفو کنید، از اینکه در حال حاضر در بین شما نیستم ناراحت نباشید زیرا جز آنچه مورد رضایت حضرت حق بوده است انجام نداده‌ام، مى دانم چه احساسى دارید، چون در بین شما زندگى کرده‌ام امیدوارم که ذره اى غم و اندوه به خود راه ندهید زیرا آن کس که به من جان داد و حیات بخشید خودش هم براساس وعده‌اى که فرموده بود خریدار جانم شد و من هم با کمال میل جان بى مقدار را به او تقدیم کردم و امید بر آن دارم که در جوار قربش جاى گیرم.

بى‌شک آن وقت که من در بین شما نیستم روح من با خوشحالى در بین شما خواهد بود. عزیزانم هیچ وقت از رفتن من به پیش پروردگار ناراحت نباشید، چون همانطور که قبلاٌ نیز متذکر شدم این راهى است که خود انتخاب کرده‌ام و هیچ اجبارى در این نبوده است و خداى را شکر مى کنم که در لغزش هایى که برایم پیش آمد به حول و قوه الهى به آن دچار نگشتم و باز هم شکر خداى را به جاى مى آورم که بنا بر حقانیت انقلابم و به فرمان امام عزیزم پاى در این راه و قدم در جبهه گذاشتم و امیدوارم دین خود را به اسلام و قرآن و میهن اسلامى ادا کرده باشم.

در پایان از تمامى کسانى که وصیت نامه‌ام را مى خوانند تقاضاى عاجزانه دارم که اولاٌ امام امت را دعا کنند و ثانیاٌ از خداوند برایم طلب عفو و بخشش نمایند از خداوند تبارک و تعالى.

سعادت دنیا و آخرت شما را خواستارم.