مدیرکل بنیاد شهید خراسان رضوی در یادواره شهدای غریب اسارت:

صبر زینبی مادران و همسران شهدای غریب؛ امنیت امروز مدیون «گمنام‌ترین» شهداست

آیین عطرافشانی و یادواره شهدای غریب اسارت، عصر ۱۸ دی‌ماه در فضایی آکنده از عطر شهادت در مشهد مقدس برگزار شد. دکتر صدیقه خدیوی در این مراسم با تشریح مظلومیت اسرایی که حتی نامشان به گروگان گرفته شده بود، اظهار داشت: شهدای غریب اسارت کسانی بودند که جسمشان در سلول‌های مخوف تکریت اسیر بود، اما روحشان هرگز تسلیم نشد و با مرگ سرخ خود در غربت، دشمن را در خاک خودش تحقیر کردند.

کد خبر: ۶۰۹۲۷۶

پنجشنبه - ۱۸ دی ۱۴۰۴ / 1404 18 October

به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، آیین عطرافشانی و غبارروبی و یادواره «شهدای غریب اسارت» در سالن شهید سلیمانی آرامستان بهشت رضا (ع) برگزار شد. در این مراسم که با حضور خانواده‌های معظم شهدا و ایثارگران همراه بود، دکتر صدیقه خدیوی مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران خراسان رضوی، به سخنرانی پرداخت و ابعاد متفاوتی از مظلومیت و حماسه این شهیدان والامقام را تبیین کرد.

دکتر خدیوی در آغاز سخنان خود، ضمن سلام به ساحت مقدس علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) و ارواح طیبه شهدا، شهدای غریب اسارت را راوی فصلی متمایز در تاریخ دفاع مقدس خواند.

وی با اشاره به تفاوت ماهیت شهادت این عزیزان گفت:

«در تاریخ دفاع مقدس ما با شهدای خط‌شکن، شهدای ترور و شهدای بمباران مواجهیم که شهادتشان در میدان نبرد، افتخاری آشکار است؛ پیکرشان بر دوش مردم تشییع می‌شود و مزارشان زیارتگاه عاشقان می‌گردد. اما شهدای غریب اسارت، فصلی متفاوت و دردناک‌تر را رقم زدند. کسانی که دشمن نه تنها جسم، بلکه نام آنها را نیز به گروگان گرفت.»

مدیرکل بنیاد شهید خراسان رضوی در بخش دیگری از سخنانش به تشریح وضعیت خوفناک اسرای ایرانی پرداخت. وی با بیان اینکه دشمن بعثی بسیاری از اسرا را در اردوگاه‌های مخفی و سلول‌های تکریت ۱۱ پنهان کرده بود، اظهار داشت:صدام با پنهان کردن نام این عزیزان تحت عنوان «مفقود»، دست خود را برای هرگونه جنایت باز گذاشته بود.

دشمن تلاش داشت با ممنوعیت دارو و اعمال شکنجه‌های جسمی و روانی شدید، اراده این مردان را بشکند.

دکتر خدیوی با استناد به اسناد تازه کشف شده افزود: «در حالی که آمار‌های اولیه تنها از ۱۵۰ شهید در اسارت حکایت داشت، امروز با همت پژوهشگران مشخص شده که بیش از ۲۴۰۰ شهید غریب اسارت داریم؛ هزاران نفری که قرار بود در فراموشی سپرده شوند، اما خورشید حقیقت از پس ابر‌ها بیرون آمد.»

ایشان در ادامه به ذکر مصادیقی از این ایستادگی پرداخت و گفت: «داستان شهید تندگویان را شنیده‌ایم که زیر شکنجه به شهادت رسید و پیکرش مومیایی شد تا آثار جنایت محو شود. یا شهید اکبر قاسمی که در زیر شکنجه‌های دژخیمی به نام عدنان، تنها جرمش فریاد نام مقدس حضرت زهرا (س) بود و آن‌قدر شکنجه شد تا سینه‌اش شکسته و به شهادت رسید.»

وی تأکید کرد: «روی دیگر سکه این مظلومیت، عزت‌مندی بود. فرزندان این ملت در سیاهچاله‌ها با دست خالی حسینیه ساختند، کلاس نهج‌البلاغه برگزار کردند و دشمن را در خاک خودش تحقیر نمودند.»

بخش پایانی و پر احساس سخنان دکتر خدیوی به تجلیل از صبر زینبی خانواده‌های این شهدا اختصاص داشت. وی با اشاره به کتاب‌هایی همچون «روز‌های بی‌آینه»، درد بی‌خبری را جانکاه‌تر از شکنجه دانست و تصریح کرد: مادران چشم‌به‌راه، مادرانی که با هر صدای زنگ در، بند دلشان پاره می‌شد. همسران صبور، شیرزنانی که جوانی خود را به پای قاب عکس‌ها ریختند و سال‌ها با شایعات منافقین و تماس‌های دروغین دست و پنجه نرم کردند.

خانواده‌هایی که ۴۳ سال در برزخ میان امید و ناامیدی، نه خبری از شهادت داشتند تا عزاداری کنند و نه خبری از آزادی تا جشن بگیرند.

دکتر خدیوی در پایان خاطرنشان کرد: «امنیت و اقتدار امروز کشور مدیون لحظه‌ای است که این عزیزان در گور‌های دسته‌جمعی و بی‌نام و نشان دفن شدند تا پرچم این کشور بالا بماند. از خداوند می‌خواهیم که ما را شرمنده این خانواده‌های صبور نگرداند.»