معاون فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران خوزستان:

شهدای غریب در اسارت، نماد اوج مقاومت و مظلومیت هستند

معاون فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران خوزستان گفت: شهدای غریب در اسارت سال‌هاست اسناد و تاریخ شهادتشان در خاک بیگانه دفن شده، نماد مظلومیتی مضاعف و اوج مقاومت در سخت‌ترین شرایط هستند.

کد خبر: ۶۰۹۲۴۵

چهارشنبه - ۱۷ دی ۱۴۰۴ / 1404 17 October

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهدای غریب در اسارت سال‌هاست اسناد و تاریخ شهادتشان در خاک بیگانه دفن شده، نماد مظلومیتی مضاعف و اوج مقاومت در سخت‌ترین شرایط هستند. این عزیزان پس از سال‌ها دفاع مقدس در جبهه‌های نبرد در حسرت دیدار وطن در زندان‌ها و اردوگاه‌های اسارت دشمن به شهادت رسیدند.

در راستای اهمیت گرامیداشت یاد و خاطره شهدای آزاده غریب در اسارت، برگزاری اولین کنگره ملی شهدای آزاده غریب اسارت در مشهد، با نادر جلالی معاون فرهنگی و امور اجتماعی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان خوزستان به گفت‌و‌گو نشستیم که شما را به خواندن این مصاحبه دعوت میکنیم.

شهدای غریب در اسارت روایت صبری بی‌کران

شهادت آنان نه در کنار همرزمان و زیر پرچم کشور که در تنهایی و غربت و دور از چشم‌های مشتاق ملت رخ داد. دشمن بعثی و گروهک‌های همراه با ستمی دوچندان حتی حقوق اولیه بشری و آیین‌های سوگواری را نیز از این شهیدان و خانواده‌های داغدارشان دریغ کردند.

داستان شهدای غریب در اسارت تنها روایت شهادت نیست بلکه روایت صبری بی‌کران، ایمانی استوار و وفاداری تا پای جان به آرمان‌هاست بسیاری از این شهدا سال‌ها در شکنجه‌گاه‌ها مقاومت کردند و با وجود تمام فشارها و آزارها، هرگز تن به شکست یا انکار ارزش‌ها ندادند آنان در اسارت، سنگری دیگر گشودند و با روح و جان خود از حریم ایمان و اعتقاد دفاع کردند.

خدمت به شهدای غریب در اسارت یک تکلیف ملی و دینی است

خانواده‌های این شهدا نیز سال‌ها در انتظار و بی‌خبری سنگین‌ترین بار غم را بر دوش کشیدند بی آنکه حتی آثاری از پیکر عزیزان خود داشته باشند تا بر سر مزارشان اشک بریزند امروز و پس از سال‌ها یافتن شناسایی و خدمت به این عزیزان به دیار خود یک تکلیف ملی و دینی است.

خانواده‌های شهدای غریب در اسارت خود سنگرنشینان جبهه‌ای بی‌آوازه‌اند. آنان سال‌ها نه در انتظار یک بازگشت که بار غم آنان، سنگینی‌تر می‌کرد چرا که داغ بی‌مزار را بر دل می‌کشیدند. اشک‌هایشان جویباری بی‌ساحل بود که به سنگ‌های بی‌خبری می‌خورد و پاسخ نمی‌یافت.

شهدای غریب در اسارت، پیامی زنده برای امروز و فردای جامعه است

بزرگداشت و تکریم شهدای غریب در اسارت تنها ادای دین به گذشته نیست بلکه این بزرگداشت‌ها به ما می‌آموزد که ارزش‌های ایثار، مقاومت و وفاداری محدود به زمان و مکان خاصی نیست و در سخت‌ترین شرایط نیز می‌توان درخشان‌ترین حماسه‌ها را آفرید.

انتقال این مفاهیم به نسل جوان از طریق روایت‌گری تولید آثار هنری و ادبی و نام‌گذاری یادمان‌ها امری ضروری است تا چراغ راه آنان همواره در مسیر جامعه باقی بماند.

شهادت عزت ابدی است

شهدای غریب در اسارت به ما می‌گویند که شهادت عزت ابدی است، حتی اگر در غربت و دور از چشم جهانیان رخ دهد. یاد و خاطره آنان، به همراه صبر و استواری خانواده‌ها یشان، گنجینه‌ای است که باید به دقت حفظ و به نسل‌های بعد سپرده شود. وظیفه ما، زنده نگه داشتن این یاد و ادامه راهی است که آنان با خون خود ترسیم کردند.

قله‌های سرد اسارت و زیر شکنجه‌گران نیز فتح می‌شود

ادای دین واقعی به این عزیزان، ساختن جامعه‌ای است بر اساس همان ارزش‌هایی که آنان را تا اوج عزت ابدی بالا برد. جامعه‌ای که در آن صداقت، ایثار و استقامت در برابر زور و عشق به میهن نه شعار که خون در رگ‌های زندگی روزمره باشد.

باید داستان آنان را با زبان هنر، با قلم ادبیات، در سنگ یادبودها و در قلب برنامه‌های آموزشی جاودانه کرد تا نسل جوان بداند که قله‌های رفیع انسانیت نه در انبوه جمعیت و تشویق دیگران که گاه در خلوتگاه‌های سرد اسارت و زیر شکنجه‌گران نیز فتح می‌شود.

راهی که آنان با خون خود ترسیم کردند، جاده‌ای به سوی سربلندی ابدی است. ادامه‌ی این راه پاسداشت حرمت شهدا پشتیبانی از خانواده‌های معزز آنان و نهراسیدن از دشواری‌ها در مسیر حفظ ارزش‌های ملی و دینی است.

شهدای غریب در اسارت در سلول‌ها و اردوگاه‌ها، پرچم سرافرازی میهنی را بر دوش روح خویش افراشتند

شهدای غریب در اسارت، نهال‌های استواری بودند که در بیابان‌های سوزان غربت و در زیر سایه‌ی شوم شکنجه و فراموشی، به بار نشستند. آنان ثابت کردند که عزت، انتخابی است از جنس ایمان، نه مکانی از جنس جغرافیا، در تنهایی سلول‌ها و اردوگاه‌ها، پرچم سرافرازی میهنی را بر دوش روح خویش افراشتند، پرچمی که هیچ باد سهمگینی نتوانست آن را بیفکند.

خانواده‌های این شهدا خود اسطوره‌ای دیگر آفریدند آنان در اسارت بی‌خبری و انتظار زندانی بودند داغی که بر دل نشاندند نه تصویری داشت و نه مزار و نه حتی تاریخی قطعی با این حال صبر آنان سنگی بود که بنای ایمان جامعه را استحکام بخشید. گنجینه‌ای که از آنان به یادگار داریم، تنها اشک و حسرت نیست گنجینه‌ای است از عشق پایدار، وفاداری بی‌شائبه و امیدی که زنجیرهای زمان و مکان را گسست.

انتهای پیام/