گفت وگو با مدیرکل دفتر مطالعات و پژوهش‌های بنیاد شهید و امور ایثارگران

شهید ستار مهری از شهدای غریب دفاع مقدس بود / بازگشت پیکر پدر، پس از ۱۱ سال چشم‌انتظاری

دکتر عادل مهری بیان کرد: سال ۶۲ در عملیات خیبر، پدرم به‌عنوان امدادگر داوطلب در جزیره مجنون حضور داشت و همان‌جا مفقود شد. سال‌ها ما بر اساس فیلم و صدایی که از اسارتش پخش شده بود، فکر می‌کردیم زنده است و چشم‌انتظار ماندیم؛ اما در سال ۷۳ پیکرش طی عملیات تفحص پیدا شد و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. پدرم از شهدای غریبی بود که همیشه به نیکی از او یاد می‌شود؛ مردی مردمدار که حتی پس از شهادتش هم خاطره محبتش از زبان مردم شنیده می‌شود.

کد خبر: ۶۰۹۱۹۵

جمعه - ۲۴ بهمن ۱۴۰۴ / 1404 24 November

به گزارش نوید شاهد، دکتر عادل مهری، سرپرست دفتر مطالعات و پژوهش‌های بنیاد شهید و امور ایثارگران، در گفت‌وگو با نوید شاهد ضمن اشاره به زندگی و شهادت پدر بزرگوارش، شهید ستار مهری ورنیان گفت: شهید مهری از شهدای غریب کشورمان هستند. ایشان در سال ۱۳۶۲ و در عملیات خیبر در منطقه جزیره مجنون و طلائیه به عنوان امدادگر در میدان نبرد حضور داشتند. در همان عملیات مجروح و به اسارت دشمن درآمدند و از اسفند سال ۶۲ مفقودالاثر شدند. آن زمان من چهار سال بیشتر نداشتم و خاطرات زیادی از آن دوران به یاد ندارم و بیشتر روایت‌ها را از زبان مادرم شنیده‌ام.

وی افزود: از سال ۶۲ تا سال ۷۳ ما فکر می‌کردیم پدر در اسارت است. فیلمی در همان سال‌ها منتشر شد که ایشان را در حالی نشان می‌داد که زخمی، سر باندپیچی‌شده و دستانش از پشت بسته بود. حتی سربازی عرب به او اشاره می‌کرد که به دوربین نگاه کند. علاوه بر آن، در یکی از رسانه‌های منتسب به عراق صدایی پخش شد که ایشان خود را معرفی کرده و گفته بود: «فرزند غلامحسین هستم و سه فرزند دارم.» همین موضوع باعث شد خانواده مطمئن شوند که در اسارت است. اما پس از آزادی اسرا، نام ایشان در میان آزادگان نبود تا اینکه در سال ۷۳ پیکرشان در عملیات تفحص کشف و با شناسایی پلاک، به خانواده تحویل داده شد. در ۲۴ خرداد سال ۷۳ در بهشت زهرا(س) آرام گرفتند.

دکتر مهری ادامه داد: پدرم سه فرزند داشت. برادرم که شش سال از من بزرگ‌تر است، دکترای برنامه‌ریزی شهری دارد. خواهرم متخصص داخلی است و در بنیاد شهید فعالیت می‌کند. خودم نیز دکترای روان‌شناسی دارم. مادرمان سال‌ها بار چشم‌انتظاری را به دوش کشید.

وی با تأکید بر روحیه مردمدارانه شهید مهری گفت: خانه ما در تهران همیشه مأمن همشهریان آذری‌زبان بود. هرکس برای درمان یا کار اداری به تهران می‌آمد، چند روزی در خانه ما می‌ماند. مادرم می‌گفت پدرم با روی باز از همه استقبال می‌کرد و پیگیر کارشان می‌شد. سال‌ها بعد از شهادت‌شان هم بسیاری از آشنایان می‌آمدند و می‌گفتند شما یادتان نیست، اما پدرتان در حق ما خیلی خوبی کرده.

سرپرست دفتر مطالعات و پژوهش‌های بنیاد شهید افزود: در دوران انقلاب، پدرم از چهره‌های فعال انقلابی در حوزه درمان بود. در چند بیمارستان مسئولیت پشتیبانی و تأمین تجهیزات پزشکی را برعهده داشت و ارتباط نزدیکی با دکتر مرندی، وزیر بهداشت وقت، داشت.

وی درباره نحوه اعزام شهید گفت: پدرم به‌صورت داوطلبانه و بسیجی از طریق پایگاه ابوذر به جبهه اعزام شد. با توجه به تجربه کاری، در جبهه به عنوان امدادگر فعالیت می‌کرد و همرزمانش گفته‌اند که برای نجات مجروحان از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد.

دکتر مهری با اشاره به غم سال‌های مفقودی گفت: پدر بزرگم سال‌ها چشم‌انتظار ماند و تنها یک سال پس از بازگشت پیکر پدرم، در سال ۷۴ دار فانی را وداع گفت. چشم‌انتظاری برای خانواده بسیار سخت بود.

وی در ادامه با اشاره به برگزاری کنگره شهدای غریب اظهار داشت: برگزاری این کنگره یکی از اقدامات ارزشمند فرهنگی است که با حمایت ریاست و معاونت فرهنگی بنیاد شهید انجام شد. این حرکت باعث شد شهدایی که حتی نامشان در آمار رسمی نبود شناسایی شوند. شهادت در راه خدا بسیار ارزشمند است، اما وقتی این شهادت در غربت رخ دهد، جایگاه خاصی دارد و از مراتب بالای قرب الهی برخوردار است.

دکتر مهری تأکید کرد: رهبر معظم انقلاب فرموده‌اند که ارزش‌های شهدا آن‌گونه که باید به نسل جوان منتقل نشده و این مسئولیت ما را سنگین‌تر می‌کند. شهدا در وصیت‌نامه‌های خود بر ولایت‌مداری، رعایت حق‌الناس و حفظ حجاب تأکید کرده‌اند. باید از خودمان بپرسیم تا چه اندازه به این ارزش‌ها پایبند بوده‌ایم.

وی با اشاره به شرایط کشور گفت: برخی تصور می‌کنند فاصله نسلی ایجاد شده، اما وقتی پای دفاع از کشور به میان می‌آید، غیرت ملی بیدار می‌شود. همان‌طور که در جنگ تحمیلی دیدیم، امروز هم جوانان بسیاری داوطلبانه حاضر به ایثار هستند. خون شهدا همچنان ضامن امنیّت این کشور است.

در پایان دکتر مهری چنین گفت: اگر بخواهم خلاصه‌ای از زندگی پدرم بگویم؛ شهید ستار مهری ورنیان، فرزند غلامحسین، متولد سرعین اردبیل، دارای سه فرزند، در سال ۱۳۶۲ در عملیات خیبر مفقود شد، در سال ۱۳۷۳ از طریق تفحص شناسایی و در بهشت زهرا(س) به خاک سپرده شد.

امیدوارم فرزندان شهدا ادامه‌دهنده راه آنان باشند و فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه زنده بماند. از مجموعه نوید شاهد و اداره کل اسناد بنیاد شهید نیز بابت توجه به این موضوع قدردانی می‌کنم.

انتهای پیام/