بر بلندای خاکریز؛ فرمانده و کبوتران خونین‌بال گردان علی‌ابن‌ابیطالب(ع)

این تصویر، یادگار لحظه‌ای ساده اما ماندگار در یکی از مقرهای عملیاتی لشکر ۱۷ علی‌ابن‌ابیطالب(ع) است؛ جایی که سردار شهید یعقوبعلی صیدی در کنار جمعی از شهدای والامقام و رزمندگان دلاور گردان ایستادند، بی‌آن‌که بدانند این قاب، به‌زودی به سندی از پرواز چهار کبوتر خونین‌بال و روایت ایستادگی مردان میدان بدل خواهد شد.

کد خبر: ۶۰۸۹۶۸

دوشنبه - ۱۵ دی ۱۴۰۴ / 1404 15 October

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی،  غروب، آرام روی شانه‌های کوه می‌نشست و رنگ خاک را به خاطره بدل می‌کرد. مقر عملیاتی لشکر ۱۷ علی‌ابن‌ابیطالب علیه‌السلام در سکوتی سنگین فرو رفته بود؛ سکوتی که بیشتر از صدا حرف می‌زد. ما بر بلندای زمین ایستاده بودیم؛ جایی که آسمان نزدیک‌تر بود و دل‌ها آماده‌تر.

ایستاده از راست، سید مجید قرشی بود؛ برادر شهید، با نگاهی که انگار همیشه چیزی را به یاد داشت. کنارش شهید جواد محمدقلی؛ آرام، استوار، بی‌نیاز از حرف. بعد حمید طیبی و مرحوم آزاده سرافراز، احد طاعتی؛ مردی که سال‌ها اسارت را تاب آورد و قامتش از ایمان خم نشد. شهید سید عباس سجادی با چهره‌ای مصمم ایستاده بود؛ و در انتها، سردار شهید یعقوبعلی صیدی، فرمانده گردان؛ مردی که فرماندهی‌اش از جنس اعتماد بود، نه فاصله.

این عکس، در لحظه‌ای ساده گرفته شد؛ بی‌تشریفات، بی‌قرار قبلی. شاتر که فشرده شد، هیچ‌کس نمی‌دانست کدام نام‌ها قرار است به زودی با «شهید» خوانده شوند. اما زمین می‌دانست. کوه می‌دانست. حتی باد هم انگار مکث کرد.

در آن قاب، چهار کبوتر خونین‌بال هنوز زمینی بودند؛ با پوتین‌های خاکی و نگاه‌هایی که آینده را پذیرفته بودند. بعضی‌ها ماندند تا روایت کنند، بعضی‌ها رفتند تا روایت شوند. و فرمانده، میان همه، ایستاده بود؛ مثل ستون، مثل قبله.

امروز، این تصویر فقط یک یادگاری نیست؛
سندِ برادری است،
سندِ ایمان مردانی که در سخت‌ترین روزها،
ساده ایستادند و بزرگ رفتند.

درود و رحمت خدا
بر همه شهدای گرانقدر دفاع مقدس
به‌ویژه این ۴ کبوتر خونین‌بال
و همه اصحاب‌الشهدا و رزمندگان گردان علی‌ابن‌ابیطالب علیه‌السلام
که در این عکس ماندگار، هنوز زنده‌اند.

راوی: مجتبی مختاری