یادداشت| شهدای غریبِ در اسارت، با هر نفس درسِ وفاداری به وطن، ایمان به خدا، و عشقِ به آدمی را به تصویر کشیدند

طاهره تبیریی معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران به مناسبت ایام برگزاری کنگره شهدای غریب در اسارت برای مخاطبان نوید شاهد نوشت: «شهدای غریبِ در اسارت، چگونه از دیوار‌های سنگینِ فراموشی عبور کردند تا نام و رسالتِ خود را در قلبِ جامعه زنده نگه دارند؟ در قابِ خاطره‌های قلب‌هایِ ما، آنان با صبری بی‌کران و ایمانی استوار به زبانِ عمل نشان داده‌اند که آزادی واقعی، پاسداشت ارزش‌هایی است که در آستانهِ امتحانِ دشوار به ثباتِ وجود می‌رسد. آنان در بندِ اسارت، با هر نفسِ آرام و هر سخنِ کوتاه، درسِ وفاداری به وطن، ایمان به خدا، و عشقِ به آدمی را به تصویر کشیدند.»

کد خبر: ۶۰۸۹۵۶

دوشنبه - ۱۵ دی ۱۴۰۴ / 1404 15 October

به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران، طاهره تبیریی معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران در پیامی به مناسبت ایام برگزاری کنگره شهدای غریب در اسارت برای مخاطبان نوید شاهد نوشت:

شهدای غریبِ در اسارت، چگونه از دیوار‌های سنگینِ فراموشی عبور کردند تا نام و رسالتِ خود را در قلبِ جامعه زنده نگه دارند؟ در قابِ خاطره‌های قلب‌هایِ ما، آنان با صبری بی‌کران و ایمانی استوار به زبانِ عمل نشان داده‌اند که آزادی واقعی، پاسداشت ارزش‌هایی است که در آستانهِ امتحانِ دشوار به ثباتِ وجود می‌رسد. آنان در بندِ اسارت، با هر نفسِ آرام و هر سخنِ کوتاه، درسِ وفاداری به وطن، ایمان به خدا و عشقِ به آدمی را به تصویر کشیدند؛ در پوششی از درد و غربت، از عهدهٔ ماموریتِ انسانیِ خود برآمدند و نامی شد از صبرِ بی‌کران.

غریب بودنِ آنان نه به معنای کم‌ارزش بودنِ کارشان است، بلکه به این معناست که مردمِ بیرون از محیطِِ اسارت، گمان می‌کردند فراموش می‌شوند. اما هر چه زمان می‌گذشت، یاد و پیامِ آنان پایدارتر می‌شد. آنها یادآورِ این حقیقت‌اند که انسانِ مؤمن، در مواجهه با سختی‌ها به جای فرار، به مسیری روشن و پایدار می‌گریزد و از هر چالشی، درسِ اخلاق و انسانیت برمی‌کشد. این درس‌ها را باید هر روز به نسل‌های تازه بیاموزیم: صبر، صداقت، همدلی با دیگران، قدرشناسی از آزادی که به رایِ انسان بازمی‌گردد و تعهد به وطن، بدون شعارِ زودگذر.

امروز ما به عنوان معاون فرهنگی، مسئولیتِ سنگینی بر دوش داریم: حفظِ حافظهٔ این شهدا از طریق روایتِ راستینِ زندگیِ آنان، گشودنِ گفت‌و‌گو‌ها با خانواده‌هایشان، و جریان‌دهیِ این روایت در مدارس، کتاب‌خانه‌ها و فضا‌های عمومی. بیایید با یک برنامهٔ منسجم، داستانِ این غریبانی که در بندِ اسارت روشنایِ ایمان شدند را به گوشِ جامعه برسانیم. این کار نه تنها احترام به آنان است، بلکه سرمایه‌ای است برای تقویتِ هویتِ جمعیِ ما و الهام بخشِ جوانان برای عبور از موانع با کرامت انسانی.

ذخیرهٔ این یادها، با ماست تا نسل‌های آینده از آنان بیاموزند و با عمل به ارزش‌هایشان، وطن و انسانیت را پاس بدارند. روحِ شهدایِ غریب در اسارت شاد و نامِ آنان پاینده باد.

انتهای پیام/