خاطره/ بگذار تشنه شهید شوم

دوست شهید «محمدرضا مجلل» برایمان روایت می‌کند: «از جای گلوله‌های که خورده بود چند تا چشمه خون جاری بود و خون مثل فواره از سینه‌اش بیرون می‌زد. به او گفتم: «محمدرضا جان عملیات خوب بوده و بچه‌ها مواضع را تصرف کردند الان بچه‌های امدادگر میان می‌برنت عقب، چون زخمی شدی اصلاً آب برات خوب نیست.» به خیال خودم با این حرف‌ها می‌خواستم آرامش کنم. تا این حرفم را شنید باز لبش شروع به حرکت کرد و حرفی زد که آتشم زد: گفت: «بهتر… پس بذار تشنه شهید بشم…»

کد خبر: ۶۰۸۳۵۹

شنبه - ۰۶ دی ۱۴۰۴ / 1404 06 October

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید «محمدرضا مجلل» در سال ۱۳۴۸ در خانواده متدین در دزفول دیده به جهان گشود. پدرش عبدالنبی نام داشت. وی رزمنده بسیجی بود که در ۴ دی ماه ۱۳۶۵ در عملیات کربلای ۴ در جزیره مجنون به شهادت رسید و پیکر پاکش ۱۳ سال بعد در معرفی ۲ اردیبهشت ماه ۱۳۷۷ کشف و به زادگاهش دزفول منتقل در با گلزار شهدای شهید آباد دزفول به خاک سپرده شد.

متن خاطره:

شب عملیات کربلای ۴ بود.

هرکس به مقتضای روحیه‌اش مشغول انجام کار‌های عقب مانده‌اش بود، یکی وصیتنامه‌اش را تکمیل می‌کرد، دیگری اسلحه‌اش را تمیز می‌کرد، اون یکی هم توی اون سرمای سخت شب سوم دی سال ۱۳۶۵ جایی پیدا کرده بود برای غسل شهادت عده‌ای هم توی سنگر دعای توسل برپا کرده بودند و از گناهان نکرده خود توبه می‌کردند.

محمد رضا با چشم‌های قرمز و صورت خیس از اشک از سنگر بیرون آمد.

هنوز از توی سنگر زمزمه دعای توسل به گوش می‌رسید.

به زعم خودم می‌خواستم فضا رو عوض کنم، بی مقدمه به توپ گفتم: «محمدرضا توی سنگر تا دلت بخواد میوه بی صاحب ریخته روی زمین، همه هم می‌دونند که رابطه تو و میوه چقدر حسنه است! می‌خوای برم چند تا از اون پرتقال‌های دزفولی آب دار و شیرین برات بیارم؟» منتظر جوابش شدم، ولی نه خیر. انگار با دیوار حرف می‌زنم.

این محمدرضا دیگه اون پسر شوخ و سرحال همیشگی نبود.

با کم محلی سرش رو بالا آورد و دست روی شانه‌ام گذاشت و گفت: «نه ممنون میل ندارم بعدش هم راهش را کشید و رفت.»

عملیات با رمز «یا محمد رسول‌الله» شروع شده بود.

او پیک گروهان بود و من بی سیم چی گروهان.

غواص‌ها به خط دشمن زده بودند، قایق‌ها آماده انتقال نیرو‌ها بودند.

محمدرضا باز هم مثل عملیات‌های قبل کار روحیه دادن به بچه‌ها را به عهده گرفته بود.

اما در این عملیات اوضاع خیلی بر وفق مراد نبود.

از حجم آتش دشمن می‌شد فهمید که از عملیات بو برده است.

هنوز قایق‌ها استارت نزده بودند که صدای چند انفجار اطراف نهر محل استقرار قایق‌های ما را به شدت لرزاند.

حتی چند نفر از بچه هایمان همانجا شهید و مجروح شدند.

چاره‌ای نبود.

غواص‌ها به ساحل دشمن رسیده بودند و موانع را برطرف و حتی تا حدودی خاکریز اول دشمن را هم در هم شکسته بودند. جانشین فرماندهی گردان بلال دزفول سید جمشید صفویان هم با بچه‌های غواص بود.

همه بچه‌ها مصمم، اما مضطرب منتظر چراغ سبز غواص‌ها بودند.

مشهدی عبدالحسین خضریان فرمانده گردان، از همه نگران تر، چون مسئولیت همه با او بود.

خیلی نگران سید جمشید بود.

درگیری در ساحل دشمن خیلی شدید بودرزمنده‌ها سوار بر قایق‌ها ذکر بر لب در حالی که از خشم و غیرت دندانهایشان را بر هم می‌فشردند مهیای جوم به سمت دشمن بعثی بودند.
چراغ سبز غواص‌ها روشن شد و قایق‌ها با ذکر نام پروردگار استارت زدند و شروع به حرکت در نهر کردند.
قایق ما تنها قایق سکان فرمانی گردان بود.
نفر سکانی یک دست به سکان و دست دیگر به پدال گاز وارد اروند شد. ا
روند متلاطم بود.
عراق بدجور سطح آب را زیر آتش گرفته بود و بی‌محابا با انواع ادوات می‌زد.
حتی سر تفنگ چهار لول را پایین آورده بود و قایق‌ها را نشانه می‌رفت.
قایق‌ها از مسیر منحرف می‌شدند و حتی به سمت خط خودی بر می‌گشتند.
من و محمدرضا که کنار سکانی نشسته بودیم مرتب او را فرمان می‌دادیم که مسیر را گم نکند.
با هر مکافاتی بود به ساحل دشمن رسیدیم.
بچه‌ها که منتظر این لحظه بودند مثل برق از قایق پایین پریدند و با فریاد الله‌اکبر به سمت دشمن یورش بردند.
به خاطر تردد بچه‌های غواص مسیر لغزنده و گل آلود بود.
چند قدمی از ساحل دور نشده بودم که احساس کردم از روی کسی رد شدم به پشت سرم که نگاه کردم آه از نهادم برخاست.
پیکر مطهر سید جمشید صفویان بود که همان لحظه اول رسیدن بچه‌های غواص به ساحل دشمن شهید شده بود.
جای درنگ نبود.
بچه‌های تخریبچی معبری به عرض نیم متر را باز کرده بودند.
غواص‌ها سر همان معبر ایستاده بودند و بچه‌ها را راهنمایی می‌کردند که سریعتر به سمت مواضع دشمن برسند.
مأموریت ما این بود که بعد از عبور از خاکریز اول دشمن به سمت راست برویم و مواضع را پاکسازی کنیم.
همینطور که از شیب خاکریز بالا می‌رفتیم یک لحظه در جا میخکوب شدیم؛ متوجه شدیم دشمن برای استحکام مواضعش چند ردیف بلوک روی خاکریز کار گذاشته و ارتفاع خاکریز را تا حدود یک دژ بالا برده است.
بعضی بچه‌ها که محمدرضا هم یکی از آنها بود هم به خاطر قدرت بدنی بالا و هم اینکه بارشان سبکتر بود سریع از روی آن خاکریز بلند پریدند.
قبل از من حسین موتاب به خاکریز رسیده بود.
حسین تا مرا دید گفت: «عبدالمحمد صبر کن قراره با بچه‌ها این چند ردیف بلوک را هل بدیم به پایین بندازیم.
پس از چند لحظه مکث و بعد از اینکه بلوک‌ها را پایین انداختند عبور از آن خاکریز راحت‌تر شد.
انتهای سمت راست خاکریز به سمت دشمن حدود ۷۰ تا ۸۰ درجه منحنی می‌شد.
سر همان زاویه خاکریز یک سنگر بتنی مستحکم بود.
نگاهش که می‌کردی بجز یک سوراخ کوچک هیچ منفذی نمی‌دیدی.
تیربارچی عراقی از توی همین سوراخ لول اسلحه‌اش را داده بود بیرون و وحشیانه بچه‌ها را درو می‌کرد.
اصلاً انگاری وصل بود به کارخانه مهمات سازی عراق.
دستش رو از روی ماشه بر نمی‌داشت و یک ریز می‌زد.
به همین خاطر کسی هم نمی‌توانست نزدیکش برود و خاموشش کند.
تا ما به آن نزدیکی برسیم تیربار برای لحظاتی گیر کرده بود و یکی از بچه‌ها رفته بود از پشت و به سرعت یک نارنجک انداخته بود توی سنگرش و خاموشش کرده بود.
جنگ تن به تن بود و صحبت فرمانده و پیک و بیسیم چی و این حرف‌ها نبود.
ضمناً بی سیم هم دیگر کاربردی نداشت.
همه باید اسلحه می‌گرفتند و می‌جنگیدند.
از محمدرضا خبری نداشتم یعنی توی آن موقعیت گم‌اش کرده بودم.
لحظه‌ای از فکرش بیرون نمی‌آمدم.
به شدت مضطرب و نگران بودم.
نگران خودم که نکند محمدرضا از دستم برود، توی فکر و خیال خودم بودم که هواپیمای عراقی منطقه را با منور‌های خودش مثل روز روشن کرد.
ناخودآگاه نگاهم به سمتی کشانده شد
سه چهار متری خودم پیکر آغشته به خون رزمنده‌ای توجه من را جلب کرد؛ زانوهایم سست و بی رمق شد… نکند محمدرضا.
با ترس و دلهره خودم را به آن رزمنده زخمی رساندم کابوسی که همیشه همراهم بود و هیچوقت دوست نداشتم تعبیر شود به واقعیت پیوسته بود.
گریه‌های شب عملیات کار خودشان را کرده بود…. محمدرضا بود. از شال سبزش شناختمش.
نزدیکش که رسیدم زانوهایم سست و بی رمق شد.
کنار پیکر رشیدش بر زمین افتادم.
سه چهار تا گلوله تیربار سینه ستبرش را شکافته بود و لخته‌های خون لباس خاکی رنگش را کاملاً قرمز کرده بود.
مأیوسانه صدایش کردم، محمد رضا به زور سرش را برگرداند.
به زحمت چشمهایش را باز کرد تا مرا دید بی رمق و بریده بریده لب‌های خشکش را تکان داد و گفت: «عبدالمحمد تشنه‌ام آب داری؟»
از جای گلوله‌ها چندتا چشمه خون جاری بود و خون مثل فواره از سینه اش بیرون می‌زد.
به او گفتم: «محمدرضا جان عملیات خوب بوده و بچه‌ها مواضع را تصرف کردند. الان بچه‌های امدادگر میان می‌برنت عقب. چون زخمی شدی اصلاً آب برات خوب نیست.»
به خیال خودم با این حرف‌ها می‌خواستم آرامش کنم.
تا این حرفم را شنید باز لبش شروع به حرکت کرد و حرفی زد که آتشم زد: «بهتر… پس بذار تشنه شهید بشم…»
آه از نهادم برخاست.
رنگ چهره‌اش زرد و زردتر می‌شد.
چهره معصومش زیر نور منور‌ها به سفیدی می‌زد با هر زحمتی بود پیکر نیمه جانش را کشان کشان بردم داخل سنگر.
پاهایش روی زمین ساییده می‌شد.
یک صندوق مهمات پیدا کردم و کنارش گذاشتم که زیاد تکان نخورد خیلی صحنه‌ی جانسوزی بود و بدترین خاطره زندگی‌ام.
خیلی با هم بودیمدر مانورها، در منطقه، وقتی بر می‌گشتیم شهر. چه شیطنت‌هایی که با هم می‌کردیم و چقدر بچه‌ها از دست ما عاصی شده بودند و خلاصه چه روز‌ها و شب‌هایی را که با هم بودیم آخرین باری که محمدرضا را دیدم حسابی توی دلم خالی شده بود.
تحمل دیدن لحظات آخر بهترین دوستم برایم غیر ممکن بود.
از سنگر زدم بیرون.
ولی دلم تاب نمی‌آورد.
از درون آتش گرفته بودم ولی عرقی سرد بدنم را آزار می‌داد.
دلم را جا گذاشته بودم توی سنگر.
تاب نیاوردم و برگشتم.
از او قطع امید کرده بودم ولی نمی‌خواستم باور کنم دیگر او را نخواهم دید.
چشمهایم به خلاف دلم دنبال چیزی می‌گشت که توان دیدنش را نداشت ولی واقعیت همیشه آن چیزی نیست که ما دوست داریم.
دنیا روی سرم خراب شد.
چشم‌های زیبا و نافذ محمدرضا باز بود و افقی را می‌نگریست که چشمان ما لیاقت دیدنش را نداشت.
دیگر او تشنه نبود.
پیشانی اش را بوسیدم.
با هر زحمتی بود زیر بغل هایش را گرفتم کشاندمش بیرون سنگر.
به صورت نشسته تکیه‌اش را به درب ورودی سنگر دادم که بچه‌های تعاون او را ببینند و به عقب منتقل کنند.
شال سبزش را گذاشتم روی صورتش تا بچه‌ها او را نبینند و روحیه‌شان خراب نشود. آخر محمدرضا منبع روحیه گروهان ما بود.
همه بچه‌ها دوستش داشتند.
در عین شوخ طبعی، حجب و حیایش زبانزد بچه‌ها بود.
دل کندن خیلی سخت بود ولی چاره‌ای نداشتم یعنی به معنای واقعی کلمه بی چاره شده بودم.
از یک طرف محمدرضایم را از دست داده بودم و از طرفی هم نمی‌توانستم او را با خودم به عقب بیاورم.
خدایا چطور به چشم‌های پدرش نگاه کنم؟ مثل کسی که تمام سرمایه و سود خود را یک جا می‌بازد در حالی که دل ازش نمی‌بریدم و هر از گاهی نگاهم به پشت سرم برمیگشت، برگشتم لب اروند و از آنجا هم با قایق به خط خودی برگشتیم.
انتهای پیام/