خاطره‌ای از شهید «عباس حبیبی نامقی» به مناسبت سالروز ولادتش منتشر می‌شود

سیراب شدن در رؤیا/ مهمانی آب در مسجد

وقتی خوابیدم خواب دیدم داخل مسجد بزرگی هستم و یک هیئت عزاداری مشغول عزاداری است و عده‌ی کثیری هم زنجیر می‌زنند و من همانطور که آنها را نگاه می‌کردم با تعجب دیدم عباس بلند شده و به عزاداران آب می‌دهد، تا مرا دید یک لیوان آب هم برای من ریخت و به من داد. بعد از اینکه از خواب بیدار شدم اصلا تشنه نبودم و تا آن زمان آبی به آن سردی و گوارایی ننوشیده بودم.

کد خبر: ۶۰۷۹۳۹

يکشنبه - ۳۰ آذر ۱۴۰۴ / 1404 30 September

به گزارش نوید شاهد گلستان، شهید «عباس حبیبی نامقی» سی‌ام آذرماه ۱۳۵۹، در شهرستان گرگان دیده به جهان گشود. پدرش محمدعلی نام داشت. سرباز نیروی انتظامی بود و در سال ۱۳۸۳ ازدواج کرد و ثمره این ازدواج یک دختر به نام یکتا بود. در نهم اردیبهشت ماه ۱۳۸۷، در زاهدان به شهادت رسید.

محمد علی حبیبی نامقی پدر شهید «عباس حبیبی نامقی» نقل می‌کند: عباس من خیلی با ایمان و متدین بود. خانواده‌اش را خیلی خیلی دوست داشت و هیچ چیزی در دنیا برای او از بودن در کنار خانواده و محبت به آنها لذت بخش‌تر نبود. او از ۱۲ سالگی روزه و نمازش ترک نشد. عباس عاشق وطنش ایران بود و برای همین کارش را در بنیاد ۱۵ خرداد رها کرد و به استخدام نیروی انتظامی درآمد.

عباس همیشه می‌گفت: بابا من دوست دارم شما زودتر بازنشسته شوی و کارگری را رها کنی. بعد از این من در اولین فرصت یک ماه شما را ببرم تمام ایران گردش کنید و همه جا را ببینید اما نمی‌دانم چی شد که آخرین مرتبه‌ای که آمد خداحافظی کند، به من گفت: بابا جان من دارم می‌روم زاهدان اگر برنگشتم، حلالم کنید. البته اسفند ماه ۱۳۸۶، یعنی قبل از عید مرخصی آمد و عید پیش ما بود و بعد از عید رفت، اما دقیقا معلوم بود عباس دیگه برنمی‌گردد و شهید می‌شود. شب شهادت عباس تا صبح هر کاری کردم نتوانستم بخوابم. اصلا آن شب به خودم می‌گفتم: خدایا عباس اگر بر نگردد من جواب زن و بچه عباس را چه بدهم؟ وقتی عباس را آوردند من بالای سر عباس حس می‌کردم که عباس زنده است و من فکر می‌کردم پسرم بیدار است و اگر صدایش کنم بیدار می‌شود. بعد از دیدن معصومیت عباس و از آنجا که می‌دانستم عباس چقدر نگران همسر و دخترش است همان جا به عباس قول دادم که اصلا نگران آنها نباشد و تا زمانیکه زنده هستم آنها را تنها نخواهم گذاشت.

یک شب مشهد منزل یکی از اقوام مهمان بودیم موقع خواب خیلی تشنه‌ام شده بود ولی شرم کردم و بلند نشدم آب بخورم. وقتی خوابیدم خواب دیدم داخل مسجد بزرگی هستم و یک هیئت عزاداری مشغول عزاداری است و عده‌ی کثیری هم زنجیر می‌زنند و من همانطور که آنها را نگاه می‌کردم با تعجب دیدم عباس بلند شده و به عزاداران آب می‌دهد، تا مرا دید یک لیوان آب هم برای من ریخت و به من داد. بعد از اینکه از خواب بیدار شدم اصلا تشنه نبودم و تا آن زمان آبی به آن سردی و گوارایی ننوشیده بودم.

انتهای پیام/