آخرین نامه شهید «عزیز محمدی»؛

دلدادگی سربازی جوان به شهادت و آرزوی جاودانگی

شهید «عزیز محمدی» در واپسین نامه خود به پدر و مادر، با لحنی سرشار از ایمان و آرامش، از آرزوی دیرینه‌اش برای شهادت سخن می‌گوید و آنان را به صبر، عزت و رضایت در برابر تقدیر الهی فرا می‌خواند؛ نامه‌ای که امروز سندی از اخلاص و باور عمیق یک سرباز وظیفه است.

کد خبر: ۶۰۶۶۹۸

شنبه - ۱۵ آذر ۱۴۰۴ / 1404 15 September

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، شهید «عزیز محمدی» در سال ۱۳۳۹ در روستای شاهینی، از توابع شهرستان اسلام‌آبادغرب، در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود. دوران دبستان را در همان زادگاه پشت سر گذاشت و برای ادامه تحصیل به اسلام‌آبادغرب رفت. او در سال‌های مبارزه مردم علیه حکومت پهلوی در راهپیمایی‌ها حضور داشت و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مطابق فرمان امام خمینی (ره)، خدمت سربازی را که امام آن را «واجب» دانسته بودند، آغاز کرد.
این رزمنده جوان و مؤمن در ۱۵ آذر ۱۳۵۹ در منطقه عملیاتی مهران به درجه والای شهادت نائل شد و پیکر مطهرش را در زادگاهش به خاک سپرده شده است.
دست نوشته شهید
پدر عزیز و مادر مهربان
سلام
امیدوارم سلام صمیمانه مرا از فرسنگ‌ها دوری پذیرا باشید. این شاید آخرین سلام من به شما پدر و مادر مهربانم باشد. آرزو داشتید فرزندتان ازدواج‌کرده و دامادی او را ببینید، اما دل من در جست‌وجوی محبتی دیگر است؛ عشقی بزرگ‌تر که همان آرزوی دیرینه‌ام یعنی شهادت در راه اسلام، قرآن و خاک وطن است.
خوشا خون‌هایی که در راه حق ریخته شود؛ مقامی والاتر و ارزشمندتر از دامادی دارد.
پدر جان، مادر عزیز! شما را به خدای یکتا قسم می‌دهم که پس از شهادتم گریه و زاری نکنید. مادر! چهره مخراش و بی‌تابی مکن؛ زیرا فرزندت به آرزویش خواهد رسید.
چه خوش است خونی که در راه اهداف اسلام و قرآن ریخته شود؛ این سعادت می‌خواهد و توفیق الهی.
مادر! ناله نکن که فرزندت زنده و جاوید خواهد ماند و نامش در شمار شهدا خواهد درخشید. خوشا به حال پدر و مادری که این نعمت بزرگ نصیبشان شود.
اگر بخواهم بنویسم، چندین طومار کاغذ لازم است؛ بیش از این مزاحم نمی‌شوم. سلام مرا از سد «کنجانچم» بشنوید و منتظر برآورده‌شدن آرزویم باشید.
به‌زودی به آرزویم خواهم رسید: شهادت در راه خدا، اسلام و قرآن.
سرباز وظیفه عزیز محمدی
انتهای پیام/