شهیدی که از خانواده‌اش خواست غسل و کفنش نکنند

شهید مرتضی بحرینی از خانواده‌اش اینطور خواست: بعد از شهادتم مرا غسل و کفن هم نکنید، زیرا رهبر بزرگوارم حضرت حسین بن علی (ع) هم بدون غسل و کفن به خاک سپرده شد.

کد خبر: ۶۰۶۲۰۶

شنبه - ۰۸ آذر ۱۴۰۴ / 1404 08 September

به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ شهید مرتضی بحرینی بیست و هفتم فروردین ۱۳۳۱در خانواده‌ای فقیر و مذهبی در روستای دالکی چشم به جهان گشود. پس از سپری کردن دوران کودکی بنا به شرایط زمانی و موقعیت خانوادگی به اتفاق دیگر برادرانش جهت تأمین معاش همچون دیگر خانواده‌های هم  محلی اش به کار در باغستان و مزرعه مشغول شد. از آن جایی که پدرش قدرت مالی نداشت او و چند تن از برادرانش از تحصیل محروم شدند.

ایشان از صبح تا شام و حتی در بسیاری از مواقع شب‌ها نیز به کار در نخلستان مشغول بود. از همان کودکی تحت تأثیر مصاحبت و پند و اندرز‌های دلسوزانه مرحوم پدرش که مداح اهل بیت (ع) بود در شناخت اسلام و رعایت حقوق مردم سعی فراوان داشت و با توجه به این که هیچ گونه سوادی حتی در حد خواندن و نوشتن نداشت، عشق و علاقه وافر به اهل بیت پیامبر (ص) و دیگر ائمه (ع) داشت. به طوری که زمزمه او در تنهایی و خلوت، نوحه سرایی و سینه زنی بود؛ و همین محبت اهل بیت و خاندان نبوت بارقه‌ای از عشق و ایثار در دل او ایجاد کرده بود.

شهید در سن ۱۸ سالگی ازدواج کرد که حاصل این ازدواج ۶ فرزند سه  پسر و سه دخترمی باشد. مرتضی بنا به شناخت و تعهدی که نسبت به مکتب و دینش داشت همیشه آرزوی فداکاری و جانبازی در راه احیای عقیده و مذهبش را در سر می‌پروراند که این آرمان نتیجه عشقی ست که به امام حسین (ع) و یاران با وفایش داشت.

در جریان دستگیری یکی از روحانیون قم که جهت آگاهی مردم به روستای دالکی اعزام شده بود و بنا به گزارش ضد انقلابیون بوسیله پاسگاه ژاندارمری دستگیر  شده بود، شهید بحرینی نیز یکی از افرادی بود که بابرادران انقلابی در آزاد سازی این روحانی تلاش چشم گیری داشت. در تمام دوران انقلاب با وجود تمام خط‌های انحرافی، فکری عقیدتی و همه تبلیغات گروهی او هرگز از راه امام که همان راه امام حسین (ع) است جدا نشد و در تمام راهپیماهی‌ها و جریانات انقلاب شرکت فعال و چشم گیری داشت.

آنقدر تعصب نسبت به انقلاب و امامش داشت که در بسیاری از موارد عشق و اخلاصش موجب در گیری ایشان با ضد انقلابیون و مخالفین جمهوری اسلامی می‌شد. ولی هرگز هراسی به دل راه نمی‌داد و کماکان در راه عقیده‌اش آنچنان که وظیفه یک مسلمان حقیقی است ثابت قدم و پا بر جا بود.

تا اینکه جریان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران پیش آمد و در این رابطه انگار مسئولیت سنگینی را بر دوش خود احساس می‌کرد؛ و خوستار اعزام به جبهه بود تا این که در آبان ماه سال۱۳۵۹ از طرف بسیج مستضعفین شهر دالکی جهت اعزام به جبهه روانه بوشهر گردید که پس از۱۰ روز آموزش فشرده،  چون نیرو به حد کافی به جبهه اعزام شده بود از اعزام آن‌ها خودداری گردید ولی سرانجام تصمیم نهایی خود را گرفت و هم، چون یک سرباز مبارز اسلام پشت پا به همه قید و بند‌های زندگی زد و مجدداً در تاریخ بیستم مهر ۱۳۶۰ بسیج را ترک و عازم جبهه حق علیه باطل گردید.

پس از آموزش در سپاه پاسداران از کازرون به شیراز و از آن جا به تهران و از تهران به اهواز منتقل شده و پس از آموزش نهایی در حمله فتح بستان شرکت نمود. در تمام آن مدت بنا به اظهار دوستانش در آرزوی شهادت بوده و پیوسته در زمزمه و نیایش و راز و نیاز با خدای خویش بوده است و در شب حمله با شعار بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا در تقویت تیپ عاشورا و روحیه دیگر هم رزمانش تأثیر فراوانی گذاشته بود وآن‌ها را در حمله به دشمن دلیرتر و مبارزتر نموده بود تا این که عاقبت پس از۱۰ساعت مبارزه به آرزوی دیرینه و خواست قلبی‌اش که همانا ملحق شدن به خدای خویش و سرور و سالار شهیدان امام حسین (ع) بود رسید.

پس از  فداکاری و ایثار فراوان در بیرون راندن دشمن، عاقبت در راه اسلام در سرزمین خونین خوزستان شجاعانه جان باخت و خاک میهن اسلامیمان را با خون خویش رنگین نمود.

قسمت از متن وصیت نامه شهید

بسم الله الرحمن الرحیم

وصیت و تقاضای اینجانب که خود را فردی کوچک از افراد فدائی مسلمان می‌دانم این است که گوش بفرمان خلیفة الله (امام خمینی بت شکن) باشید. تنها وصیتم به امت قهرمان و شهید پرور این است که انشا الله ما پیروز می‌شویم و اگر هم شهید شویم باز هم پیروزیم.

از شما خواهشمندم برایم دعا کنند که خداوند مرا در زمره شهدا درگاهش قبول کند و مرا غسل و کفن هم نکنید، زیرا رهبر  بزرگوارم حضرت حسین بن علی (ع) هم بدون غسل و کفن به خاک سپرده شد.

به مادرم بگوئید که آرزوی من برآورده شد و از ایشان بخواهید تا گریه نکند و اگر گناهی نسبت به او مرتکب شدهام مرا عفو کند خداوند هم میبخشد و نیز از ملت عزیز ایران تمنا دارم تسلیم دشمن نشوند و فقط در برابر فرمان خدا سر یر تسلیم فرو بیاورید. ضمنا جایگاه محل قبرم هم در دالکی کنار قبر مرحوم شهید  علی دهداب قرار بدهند که آنهم بنام قبرستان جنت الشهدا دالکی مشهور است.

از مادر و همسرم بخواهید که پس از شهادتم از سرپرستی فرزندانم و همچنین فرزند سفری که دارم یاری و هدایت کنند تا از حیث نماز و روزه و واجبات اسلامی و قرائت قرآن آگاهی یابند.

انتهای پیام/