زندگی‌نامه شهید «غلام معمارزاده»

روایت شهیدی که شهادت را پیش از رفتن دیده بود

شهید «غلام معمارزاده»، نوجوانی برخاسته از خانواده‌ای مؤمن در بخش فین، مسیر زندگی خود را با عشق به قرآن و انقلاب رقم زد. او که از همان سال‌های نخست انقلاب حضوری فعال در تظاهرات و فعالیت‌های بسیج داشت، در نهایت راه ایمان و تعهدش او را به جبهه‌های جنوب رساند؛ جایی که در دهم اردیبهشت ۱۳۶۲ به آرزوی دیرینه خود رسید و به شهادت نائل شد.

کد خبر: ۶۰۵۰۴۶

يکشنبه - ۲۵ آبان ۱۴۰۴ / 1404 25 August

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «غلام معمارزاده» یکم فروردین ۱۳۴۵، در بخش فین از توابع شهرستان بندرعباس چشم به جهان گشود. پدرش علی، فروشنده بود و مادرش حوا نام داشت. تا سوم ابتدایی درس خواند. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. دهم اردیبهشت ۱۳۶۲، در خرمشهر بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر او را در زادگاهش به خاک سپردند.

بسم الله الرحمن الرحیم

«گوارا باد شربت شهادت بر شهدای انقلاب اسلامی» – امام خمینی (ره)

با درود بر امام امت و امت شهیدپرور و سلام بر شهدا و رزمندگان جبهه‌های حق علیه باطل

شهید غلام معمارزاده در سال ۱۳۴۵ در خانواده‌ای مذهبی در بخش فین به دنیا آمد. از همان دوران کودکی، روح جوانمردی در چهره‌اش نمایان بود. پدرش با تلاش و کار، مایحتاج زندگی را فراهم می‌کرد، آن هم در دورانی که ظلم و بی‌عدالتی بیداد می‌کرد.

غلام راهی مدرسه شد، اما به دلیل علاقه بیشتر به قرآن و مسائل دینی، روحیه او تغییر کرد و پس از قبولی تا پایه سوم، ادامه تحصیل را رها کرد و در کارهای پدر به او کمک نمود.

با شروع انقلاب اسلامی، غلام در همه راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد. پس از تشکیل بسیج، پدرش به دلیل کم‌ سنی از حضور او در بسیج ممانعت می‌کرد. غلام با اقدام شجاعانه‌ای به بندرعباس رفت و جریان را به برادرش اطلاع داد. برادرش با پدر صحبت کرد و پدر، با دیدن علاقه و انگیزه فراوان غلام، به او اجازه حضور در بسیج را داد.

غلام هیچ کاری را بدون اجازه و تکلیف از پدر و برادرش انجام نمی‌داد. بارها برای اعزام به جبهه ثبت‌نام کرد، اما موفق نمی‌شد تا اینکه برای آخرین بار، با اجازه خانواده به جبهه رفت. قبل از رفتن، همواره می‌گفت: «من شهید خواهم شد.» او با مادر، پدر، خواهر و برادرش خداحافظی کرد و با بدرقه گرم مردم به بندرعباس رفت و از طریق هماهنگی بسیج، به جبهه اعزام شد.

شهید غلام معمارزاده با لبیک به ندای امام، در تاریخ ۱۰ اردیبهشت ۱۳۶۲ شربت شهادت را نوشید.

روحش شاد و راهش پررهرو باد.