نامه شهید عباس ورامینی به فرزند یک ساله خود؛

بابا رفت تا شاید بتواند با خون ناقابلش راه کربلا را برای تمام دل‌هایی که هوای کربلا را دارند باز بکند

شهید «عباس ورامینی» در نامه‌ای به فرزند خود آورده است: «میثم جان! بابا رفت به صحرای کربلای ایران خوزستان داغ تا شاید درد حسین (ع) را با تمام گوشت و پوستش حس کند.»

کد خبر: ۶۰۲۹۹۶

چهارشنبه - ۳۰ مهر ۱۴۰۴ / 1404 30 July

به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران، شهید «عباس ورامینی»، یادگار محمد و خدیجه پنجم بهمن ماه سال ۱۳۳۳ در تهران چشم به جهان گشود.  او دوره ابتدایی را در مدرسه جعفری، وابسته به جامعه تعلیمات اسلامی که از مدارس مشهور مذهبی کشور بود، گذراند. دوره متوسطه و دبیرستان را هم در مدرسه علمیه سپری کرد. پس از گرفتن مدرک دیپلم نیز به سربازی رفت و بعد از خاتمه دوران سربازی، با شرکت در کنکور، در رشته تربیت کودک پذیرفته شد.

شهید «عباس ورامینی» در نامه‌ای خطاب به فرزندش نوشت:

«بسم الله الرحمن الرحیم»

خدمت میثم کوچولو سلام عرض می‌کنم و از خدا می‌خواهم که تو یادگارم را در زیر سایه خود حفظ نماید و خود او نگهدار تو باشد. آره میثم جان، بابا رفت به صحرای کربلای ایران خوزستان داغ تا شاید درد حسین (ع) را با تمام گوشت و پوستش حس کند.

بابا رفت تا شاید بوی خون حسین (ع) به مشامش برسد. بابا رفت تا شاید بتواند بر رگ بریده حسین (ع) بوسه بزند. بابا رفت تا شاید بتواند با خون ناقابلش راه کربلا را برای تمام دل‌هایی که هوای کربلا را دارند باز بکند. بابا رفت تا شاید دیگر برود و پهلوی تو نباشد، اما این را بدان که همه چیز ناپایدار است چه برای تو و چه برای من تنها چیزی که باقی می‌ماند و قابل اتکاست خداست.

میثم جان سال گذشته در چنین روزی ساعت چهار صبح به دنیا آمدی یک سال از عمرت گذشت چه بسا در چنین روزی که روز به دنیا آمدن تو است بابا پهلوی تو نباشد، اما هیچ عیبی ندارد خدای بابا که تو را دوست دارد پس ناراحت نباش و همیشه به خدا فکر کن تا دلت آرام باشد. پس بابا رفت. خداحافظ.

والسلام/ ورامینی/ چهاردهم اردیبهشت ۱۳۶۱

انتهای پیام/