شهید میرمحمد اسماعیل شارمی؛ جوانی که ایمان و شجاعتش جاودانه شد

شهید میرمحمد اسماعیل شارمی، با ایمان راسخ به دین، انقلاب و ولایت، راهی سنگرهای جبهه شد و با روحی پاک و شجاع، مسیر جاودانگی را پیمود. او نمونه‌ای از اخلاص، ادب و فداکاری بود که یادش همواره در دل‌ها زنده می‌ماند.

کد خبر: ۶۰۲۹۱۸

سه‌شنبه - ۲۹ مهر ۱۴۰۴ / 1404 29 July

به گزارش نوید شاهد گیلان، شهید میرمحمد اسماعیل شارمی، سال ۱۳۴۷ در شهرستان رشت متولد شد. والدین او همواره وجودش را نعمتی بزرگ در خانواده می‌دانستند و او نیز همواره با ادب و اخلاق نیکو، محبت و احترام خود را به اطرافیان به ویژه والدین نشان می‌داد. خلق مهربان و اخلاق پاک او، از همان کودکی زبانزد همگان بود و هیچ‌گاه در برابر درخواست بزرگتر‌ها کوتاهی نمی‌کرد.

از دوران نوجوانی، علاقه عمیق به دین و انقلاب در او مشهود بود. او در نماز جماعت شرکت می‌کرد و اغلب در مسجد چمارسرا و سوخته‌تکیه رشت، همراه با برادران حزب‌اللهی خود، در فعالیت‌های مذهبی و انقلابی حاضر می‌شد. همین شور و شوق انقلابی، انگیزه‌ای شد تا با اصرار و پیگیری بسیار، رضایت خانواده را برای حضور در جبهه جلب کند.

شهید شارمی، حتی در سنین نوجوانی، با وجود محدودیت سن، با روحیه‌ای قوی و طبعی بلند، به دوره‌های آموزشی اعزام شد و به سرعت در سنگر‌های حق علیه باطل، جایگاهی ویژه پیدا کرد. حضور او در جبهه‌ها نه تنها نتیجه ایمان راسخش بود، بلکه نشان‌دهنده شجاعت و فداکاری نوجوانی بود که در سن ۱۴ سالگی آماده شد تا برای وطن و دین خود از جان خویش مایه بگذارد.

این رزمنده پاکباخته، با شرکت در عملیات‌های دفاع مقدس، ثابت کرد که جوانی و سن کم نمی‌تواند مانع ایستادگی در راه حقیقت و حمایت از ولایت باشد. او با تمام وجود به آرمان‌های انقلاب و امام خود ایمان داشت و با همین ایمان، مسیر جاودانگی را پیمود. سرانجام، در سال ۱۳۶۵، در منطقه شلمچه و در جریان عملیات کربلای ۵ به شهادت رسید و به جمع ستارگان جاودانه انقلاب پیوست.

در وصیت‌نامه‌ای که از زبان مادر شهید نقل شده است، می‌خوانیم: شهادت امری است که از بدو ظهور اسلام عاشقان را برگزیده و قرآن کریم آنان را تعریف و تمجید کرده است. کسانی که نام ابا عبدالله بر قلبشان اندوه و بر دلشان شادی می‌سازد، خداوند ما را جز این افراد قرار دهد تا در دنیا و آخرت سعادت یابیم.

روح بلند شهید شارمی، اخلاق نیکو، احترام به والدین و حضور فعال در جبهه، همچنان الهام‌بخش نسل‌های بعدی است. رفتنش، خانواده و همرزمانش را داغدار کرد، اما نام و یادش را برای همیشه در دل‌های مردم ایران جاودانه نمود. روحش شاد و یادش گرامی باد.