مصاحبه/

روایت یک هم‌سنگر از مظلومیت شهید غریب در اسارت؛ مشعل صبوری در تاریکی اردوگاه

در راستای گرامیداشت شهدای مظلوم غریب در اسارت، گفت‌وگویی داشتیم با «حسین مبینی»، آزاده سرافراز و از هم‌رزمان شهید «فضل‌اله یوسفی»؛ شهیدی که در سیاه‌ترین روزهای اسارت، نور ایمان و مقاومت را زنده نگه داشت.

کد خبر: ۶۰۰۰۷۵

يکشنبه - ۲۳ شهريور ۱۴۰۴ / 1404 23 June

به گزارش نوید شاهد اصفهان، بزرگداشت شهدای غریب در اسارت، تنها زنده نگه‌داشتن یک نام نیست؛ بلکه مرور چراغ‌هایی است که در ظلمت اردوگاه‌های دشمن، روشن ماندند و امید را در دل هم‌رزمان شعله‌ور کردند. شهید «فضل‌اله یوسفی» یکی از این چهره‌های درخشان است؛ رزمنده‌ای که پس از مجروحیت، روزهای سخت اسارت را با صبوری سپری کرد و سرانجام در اردوگاه تکریت ۱۱، به شهادت رسید. خبرنگار نوید شاهد اصفهان در جهت گرامی داشت یاد و خاطره این شهدای گمنام به سراغ حسین مبینی، آزاده و همرزم شهید یوسفی رفته تا از خاطرات آن روزها و ویژگی‌های شهید برایمان بگوید. آنچه می‌خوانید، روایتی تلخ اما غرورآفرین از ایام اسارت و روشنایی‌ای است که این شهید به یادگار گذاشت.

نوید شاهد اصفهان: ابتدا خودتان را معرفی بفرمایید.

حسین مبینی: بنده حسین مبینی هستم، کارمند بازنشسته و از رزمندگان بسیجی دوران دفاع مقدس. من در عملیات‌ها مجروح شدم و سپس به مدت ۴۲ ماه در اردوگاه تکریت ۱۱ عراق در اسارت بودم.

نوید شاهد اصفهان: از چگونگی اسارتتان بفرمایید.

حسین مبینی: روزی که به اسارت درآمدم، تقریباً تمام بدنم مجروح بود. چهار شب در منطقه باقی مانده بودم و توان حرکت نداشتم. وقتی نیرو‌های عراقی رسیدند، دیگر رمقی در وجودم نبود و به اسارت درآمدم سپس بعد از حدود ۲ روز خود را در زندان‌های بصره یافتم.

نوید شاهد اصفهان: شما با شهید فضل‌اله یوسفی قبل از اسارت آشنایی داشتید؟

حسین مبینی: بله، ما قبل از اسارت با هم آشنا بودیم و هر دو از گردان انبیا لشکر نجف، در یک دسته بودیم. دیدن او در زندان بصره پس از مجروحیتم، قوت قلب بزرگی برایم بود. شهید یوسفی نیز از ناحیه پا زخمی شده بود و با وجود درد و زخم، ایمان و صبرش را حفظ کرده بود.

نوید شاهد اصفهان: شهید بعداً چه سرنوشتی پیدا کرد؟

حسین مبینی: پس از مدتی ما را از بصره به بغداد و سپس تکریت منتقل کردند. وضعیت پای شهید یوسفی بدتر شده بود و به دلیل عفونت شدید، او را به بیمارستان بردند. من نیز حدود یک سال از اسارتم را در بیمارستان سپری کردم و در همان روز اول که وارد بیمارستان شدم، هم‌زمان با شهادت این شهید عزیز بود.

نوید شاهد اصفهان: آیا شما خودتان شاهد شهادت دوستتان بودید؟

حسین مبینی: من لحظه شهادت را ندیدم، اما هم‌بندی او که اهل یزد بود ماجرا را برایم تعریف کرد. می‌گفت پس از دو بار عمل جراحی پا، دیگر تاب نیاورد و به شهادت رسید. شهادتش برای همه اسرا داغی بزرگ بود.

نوید شاهد اصفهان: اگر بخواهید شهید فضل‌الهی نوری را در چند جمله توصیف کنید، چه می‌گویید؟

حسین مبینی: فضل‌الهی انسانی صبور، مقاوم و با ایمان بود. وی با صبر، ایمان و پایداری‌اش، حتی در لحظه‌های سخت اسارت تسلیم ناامیدی نمی‌شد و باعث شد دیگران هم ناامید نشوند و با انگیزه مقاومت کنند. روحش شاد و یادش گرامی.

تصویر حسین مبینی در آن دوران دفاع مقدس:

انتهای پیام/