به همت گروه بین المللی هندیران برگزار شد/

پاسداشت مقام شهید سردار سرلشگر غلامرضا محرابی؛ «معمار امنیت»/ سروده شاعران برای شهدای جنگ 12 روزه

آئین پاسداشت مقام شامخ شهید سردار سرلشگر غلامرضا محرابی؛ «معمار امنیت» از سوی گروه بین المللی هندیران با حضور شاعرانی از ایران، افغانستان، و هندوستان با اجرای سید مسعود علوی تبار برگزار شد.

کد خبر: ۵۹۹۵۰۴

شنبه - ۱۵ شهريور ۱۴۰۴ / 1404 15 June

به گزارش نوید شاهد، در ابتدای این مراسم «معصومه محرابی» فرزند سردار شهید غلامرضا محرابی در سخنانی بیان داشت: پدر زندگی کردن را خیلی خوب بلد بودند، من خیلی دوست داشتم و دارم شبیه ایشان زندگی کنم، انسان چند بعدی که تنها در بعد نظامی محدود نمی شد. اهل مطالعه بود و بسیار کتاب می خواند. به هنر علاقه خاصی نشان می دادند؛ به نقاشی، به موسیقی، به فیلم. اگر سراغ موضوعات هنری می رفتیم تشویق می کردند، هم پر و بال می دادند و هم تا جایی که وقتشان اجازه می داد کنار ما بودند و به کار ما توجه می کردند.

دختر شهید محرابی در ادامه افزود: شوخ طبعی از روحیات و ویژگیهای اخلاقی پدرم بود. با همکارانش، با ما شوخی می کرد وهمیشه سعی می کرد فضا را عوض کند و خنده ای را روی لب ما بیاورد. نمازش را اول وقت می خواندند و به قرارها و زمان پایبند بود و این نظم را در همه امور داشت. سعی می کردند همیشه مرتب و منظم باشد و لباسهایش را با دقت انتخاب می کرد.

وی خاطر نشان کرد: استرس ها و فشار های کاری و حوادثی را که با آنها درگیر بود را خیلی خوب مدیریت می کرد و این موارد را هرگز به خانواده منتقل نمی کرد. به نحوی که ما هیچ گاه متوجه ناراحتی های ایشان نمی شدیم. پدر هر وقت به خانه می آمد، خیلی دوست داشت که با ما وقت بگذراند انگار پدر بزرگی است که فقط وظیفه ایشان بازی کردن با نوه ها است و اصلا خسته نمی شدند. و بچه ها هم پدر را خیلی دوست داشتند.

ایشان در پایان تصریح کردند: پدرم باور داشت که امنیت گرانبهاترین دارایی یک ملت است و باید برای آن بسیار هزینه کرد و معتقد بودند که  ایران تا حد امکان باید در جنبه های مختلف تولید قدرت کند تا هیچ دشمنی چشم طمع به این خاک را نداشته باشد. به لحاظ ضرورت کاری و شخصی اصلا دنبال دیده شدن نبود. مصاحبه نمی کرد و تصویری از ایشان در رسانه ها نبود و معتقد بود که آنکه باید ببیند می بیند و خدا دید و مزد زحماتش را با شهادت دریافت کرد.

معمار امنیت ملی ایران اسلامی

در ادامه مراسم  اصغر مسعودی رئیس خانه فرهنگ ایران در لاهور پاکستان در ابتدای سخنان خود با اهداء سلام به روح شهید والامقام غلامرضا محرابی عنوان کرد: سردار شهید سرلشگر غلامرضا محرابی مردی که نه‌تنها در میدان نبرد، که در عرصه اندیشه، تحلیل و معماری امنیت این سرزمین نقش آفرین بود. او یک رزمنده اما از آن مهم‌تر یک متفکر در حوزه امنیت ملی بود. معمار امنیت ملی ایران اسلامی از نسل طلایی فرماندهان دفاع مقدس جوانی از خوزستان بود که با عشق به وطن، به صف مدافعان انقلاب پیوست و در همان آغاز جنگ تحمیلی هشت ساله، به خطوط اطلاعات عملیاتی رفت. شهید محرابی در معاونت اطلاعات و امنیت ستاد کل نیروهای مسلح نقش محوری در رصد تهدیدات، طراحی راهبردهای کلان امنیتی و تقویت توانمندی اطلاعاتی نیروهای مسلح ایفا نمود.

وی ادامه داد:  او نگاهش به اطلاعات نظامی به‌عنوان «ستون فقرات تصمیم‌گیری راهبردی» بود. پس از جنگ تحمیلی مسیر خدمت را در سکوت ادامه داد، اما این سکوت نشانه بی‌اثری نبود؛ بلکه مقدمه‌ای بود بر ساختار‌سازی امنیتیِ نوین در سپاه پاسداران انقلاب اسلامیو در سال‌هایی که دشمن، ابزار تهدید را از توپ و تانک به جنگ‌های ترکیبی، شناختی و سایبری تغییر داد، او از معدود کسانی بود که درک عمیق و آینده‌نگرانه‌ای از میدان نبرد مدرن داشت. شهادت او در حمله مستقیم دشمن صهیونیستی، مهر تأییدی بر تأثیرگذاری‌اش بود.
رئیس خانه فرهنگ ایران در لاهور در پایان بیان داشت: امنیت ما مدیون خون شهیدانی است که با ایثار جانشان وفاداری خود را به انقلاب و وطن اثبات کردند.امروز در ایران اسلامی، علی‌رغم هجمه‌ دائمی دشمنان، ستون‌های امنیتش پابرجاست. این پایداری، مدیون خون‌هایی‌ست چون سردار شهید غلامرضا محرابی که از محراب و میدان نبرد آسمانی شد اما میراثش زنده است. اندیشه‌اش، نامش و راهش جاری است.

شهید محرابی و هم رزمانشان امنیت را معنا بخشیدند

«زهرا پرویزی»، شاعر و از کادر سلامت دانشگاه علوم پزشکی شیراز  که خود از مبتلایان به بیماری پروانه ای است در این مراسم در سخنانی مقوله امنیت را از زاویه ای دیگر مورد بررسی قرار داد و اظهار کرد: امنیت نه تنها برای همه شهروندان مهم است، بلکه برای بیماران خاص و نادر، سالمندان و افراد کم توان و توان خواه اهمیت دوچندان دارد. بیماران به دلیل شرایط خاص جسمی‌ شان نیازمند محیطی آرام، امن و پایدار هستند تا بتوانند به درمان، مراقبت و زندگی روزمره خود بپردازند. شهید محرابی و هم رزمانشان امنیت را نه تنها به‌عنوان یک مفهوم سیاسی یا نظامی، بلکه به‌مثابه بستری برای زیست آرام، کرامت‌مند و انسانی برای همه اقشار جامعه می دانستند و زمینه‌ای را فراهم ساختند که در آن، امنیت نه‌تنها برای اکثریت، بلکه برای اقلیت‌های آسیب‌ پذیر نیز معنا پیدا کند.

این فعال در حوزه بیماران خاص در ادامه خاطر نشان کرد: در جامعه‌ای که امنیت پایدار دارد، بیماران خاص می‌توانند با آرامش خاطر به درمان خود ادامه دهند، سالمندان در آسایش و احترام زندگی کنند، و افراد کم‌توان بدون ترس از تبعیض یا خطر، در اجتماع حضور یابند. امنیت برای این گروه‌ها نه یک امتیاز، بلکه یک ضرورت حیاتی است.بیماران خاص، که هر لحظه زندگی‌شان وابسته به دارو، درمان و حمایت است، در سایه امنیت می‌توانند امید را حفظ کنند. سالمندان، که گنجینه‌های تجربه و خاطره‌اند، در فضای امن می‌توانند از خدمات مراقبتی بهره‌مند شوند و با عزت زندگی کنند و افراد کم‌توان، که حضورشان در جامعه نیازمند زیرساخت‌های ایمن و حمایت‌گر است، در امنیت می‌توانند شکوفا شوند و مشارکت کنند.

در ادامه این یادواره ادبی شاعرانی چون علیرضا قزوه، ایرج قنبری، سید حکیم بینش، سید تصور مهدی، سید محمد رضا موسوی صابری، مهدی باقرخان، سید مهدی بنی هاشمی، نغمه مستشار نظامی، میترا ملک محمدی، پروانه نجاتی، نجمه پور ملکی،فاطمه نانی زاد، صبا فیروزی، و فاطمه ناظری حضور داشتند

در ادامه برخی از اشعار قرائت شده در این محفل را مرور می کنیم:

پروانه نجاتی

پدر گمنام بود انگار گمنامی مرامش بود
سراپا شور بود اما حیایی در کلامش بود
نگاهش مست بیداری،سکوتش نبض هشیاری
پر از احساس انجام وظیفه صبح و شامش بود
پدر از جنس  رؤیای قشنگ دختران، دلخواه
نگاه مهربانش گرمی خورشید بامش بود
بله،در کار جدی بود اما با وجود این
خیال کودکان خانه باغ احترامش بود
بگو از بین باورهای گمنامی و خوشنامی
دل سردار محرابی گرفتار  کدامش بود؟
برای هفتکل هم هدیه ی فرزند دلبندش
شروع سوزناک قصه از حسن ختامش بود
شهادت مرگ زیبایی ست که پل می زند بر ترس
در این جغرافیا شادیم که غوغای نامش هست

نجمه پورملکی

یک؛
دو هم سنگر دو سرلشگر  دو هم رزمِ سلیمانی
یکی سردار محرابی  یکی سردار ربّانی
یکی فریاد یازهرای پرشور شب حمله
یکی معمار امنیت در آشوب خیابانی
یکی از رامهرمز از دیار ناخدا دریا
یکی از خطه تهران و موشک های تهرانی
یکی مانند ابراهیم راضی بر رضای حق
یکی مانند اسماعیل شد تسلیم قربانی
یکی از پاره های پیکرش در کوچه پیدا شد
یکی جامانده در آواری از بغض و پریشانی
شهیدان ستادی را کسی ساکت نمی بیند
کجا آرام می گیرد دل دریای طوفانی
همیشه مرد میدانِ عمل  گمنام تر باشد
ندارد هیچ تصویری ندارد هیچ عنوانی
همیشه با شهیدان باقری  همدوش و همراهند
از آن آغاز جبهه تا همین شبهای پایانی
اگر در خانه می ریزد سر فرماندهان آتش
نشان از بزدلی دارد رژیم رذل شیطانی
دوباره از خبرهای وطن دلشوره می گیرم
دوباره آسمان جمعه شد ابری و بارانی
برای انتقام خون یاران می رود موشک
مسیر کربلا تا قدس امشب شد چراغانی
....
نجمه پورملکی

دو؛
ناخدا دریا شبی از راه طوفان بازگشت
آه ابنِ شهریار ِ شهریاران بازگشت
رامهرمز زادگاه حضرت سلمان ماست
رامهرمز چشم تو روشن که سلمان بازگشت
آه سردار اتاق فکر شبهای خطر
با شهیدان در قدمگاه شهیدان بازگشت
او که عمری بی صدا و بی نشان جنگیده بود
بامداد جمعه ی خونین ز تهران بازگشت
با تمام تیپ ها از کربلا بدر و نجف
با مدال فتح و پیروزی ز میدان بازگشت
پیکر معمار امنیت درون شعله سوخت
از تنش خاکستری از عشق و ایمان بازگشت
او که با تحلیل جنگ  آینده را ترسیم کرد
هر زمان از فتنه در کوی و خیابان بازگشت
او که با طراحی والفجرِ هشت از آب ها
دستِ پُر با دانش جنگی دوران بازگشت
کیست محرابی ؟ یلی که با وجودش هر زمان
دشمن از فکر طمع بر خاک ایران بازگشت
راهبردش تا ابد تولید قدرت بود و بس
پس نباید از مسیر قله آسان بازگشت
آنکه باید رنج هایش را ببیند دیده است
آن خدایی که بسویش با دل و جان بازگشت
زیر تهدید و فشار و خستگی بوده ولی
هر شبی در خانه او با  روی خندان بازگشت
مثل پروانه لطیف و مثل آهن محکم است
آه در تفسیر او باید به قرآن بازگشت
بچه ها از دیدنش بالا و پایین می پرند
غنچه ها  دلشاد از اینکه مرد باران بازگشت
با تمام اقتدارش با هنر مانوس بود
با  هنر باید به ارزش های انسان بازگشت
با جهانِ رنگ و نقاشی و آهنگ و کتاب
با همین بال هنر باید به عرفان بازگشت
جنگ اما برنمی تابد زبان عشق را
جنگ یک شب ناگهان با تیغ برّان بازگشت
خاطرات ایستادن های مردم در جنوب
خاطرات نخل های بی سر آن بازگشت
جنگ قبل از خاکریز آمد سراغ خانه ها
باز هم در سینه داغ  پاسداران بازگشت
پرچم تابوت سرلشکر به خوزستان که رفت
از طواف لاله ها با چشم گریان بازگشت
در میان قطعه فرماندهان ارشد است
پیکری که از دل اهواز و تهران بازگشت

*ناخدا دریا ،بزرگ بن شهریار رامهرمزی اسطوره دریانوردی ایرانی در سده چهارم هجری بود.
...
ناصر دوستی

نهاده خشت اوّل را چنین معمار امنیّت
که هرگز چین نخواهد خورد این دیوار امنیّت
دلش با مالک اشتر به وقت رزم همزاد است
علی پیوسته می بالد به این سردار امنیّت
کسی که بارها بار غم از دوش وطن برداشت
به لب تکبیر، جان یر کف، به دوشش بار امنیّت
نشسته با تنی خونین و با رختی غبارآگین
چنان سروی تبر خورده در آن گُلزار امنیّت
و بُغض شانه های زخمی اش  گویا ترک خورده ست
که جا کرده در آغوشش  وطن را یار امنیت
و مرد کارزار است او که کار دشمنان زار است
به نام او گِره خورده همیشه  کار امنیّت
ز نامش در هراسند و به میدان رخم ها خوردند
وحوش رذل استکبار از این سالار امنیّت
کسی که آهِ سُرخش هم به فکر خاک ایران بود
ز جنس سیز پوشان بود و هم غمخوار امنیّت
به جان خود خرید آخر تمام زخم ها را او
کسی که شد دلیل گرمی بازار امنیّت
حسینی مسلک اند آری حسینی وار می جنگند
یزیدی ها هراسانند از این احرار امنیّت
...
فرزانه قربانی

در سایه ی غربت کده ات پرنوری
الحق که تو سردار ترین منصوری
ای مرد شجاع وطنم محرابی
در عرصه ی گمنامی خود مشهوری
...
سید حبیب حبیب پور

در این ایام تیره ، آبی ام کن
در این ظلمت سرا مهتابی ام کن
به محراب علی (ع ) از لطف ، یا رب
شهیدی پاک، چون محرابی ام کن
...
سیده کبری حسینی بلخی ( افغانستان)

عروج از خان هفتم با براق سبز و گلپوشت
سحر با ناز و تمکین عرش،جا گیرد در آغوشت
خطر پشتِ خطر،چاه تهمتن کَنده ، در راهت
چهل سال آمدی با چوبه های دار بر دوشت
اهالیّ که در آن زیستی هرچند نشناسند
ولی در صبح پرواز،آسمان ها شد سیه پوشت
ترصّد کرده ای شام و سحر سمت جهنم را
بهشت امن آورده ست سنگرهای  خاموشت
دلت در صبحگاهان می شنید آهنگ مرموزی
صلای رفتن معراج می پیچید در گوشَت
سرانجام آسمان ها محو شد در موج پروازت
به بزم ندبه خوانان تا فرا خوانده ست چاووشت
مبادا عرصه خالی مانَد از یاران محرابی
مَبَر از یاد کیخسرو ! دمی، مرگ سیاووشت
تو در عرش خدا آوازه داری؛ گرچه گمنامی
نخواهد کرد تقویم زمان هرگز فراموشت
...
رسول شریفی

بسیار گذشت تا که دلخواه شدی
با قافله ی شهید همراه شدی
گمنام تمام عمر را طی کردی
تا آنکه به پای عشق چون ماه شدی
...
سید مسعود علوی تبار

یک؛
این جسم شریف آینه خورشید است
این دیده پاک آسمان را دیده است
هر قطره خون ز پیکر صد چاکش
محراب نشین قبله توحیداست

دو؛
آن خاک نشین در آسمانها جا داشت
محرابی از آه وآینه آنجا داشت
تنها نه فقط شهادتش، زندگی اش
معنای حیات جاودانی را داشت

سه؛
ایمن نفس است و از بلا نامی تر
گمنام ولی ز نام ها نامی تر
بر خویش مشو غره الا عالم خاک
گمنام تو در عرش خدا نامی تر

...
نگین نقیبی

این قطره‌ی اشکی که برای تو چکید_
_شد روزنه‌ی نور و به قلبم تابید
پرسید کسی، که توشه‌ی قبرت چیست؟
گفتم که فغان و اشک بر قبر شهید
...
عمادالدین ربانی

های دشمن نعره‌های منتقم آید بگوش
هست ایرانم پر از سردار محرابی بهوش
مرد مردستان چه مردی، مرد میدان‌های سخت
دشمن سرسخت اسرائیل بود آن سخت‌کوش
مرد دریادل گذشت از موج‌های انفجار
رفت تا عرش و هنوزم هست در جوش و خروش
او در آغوش امامش ریخت اشک شوق و بعد
گفت ساقی ریختم می، مست شو از آن بنوش
شد فدای پرچم سبز و سفید و قرمزت
آبروی روسفیدان، سرخ‌روی سبزپوش
گربه میخوانندت ایران، دشمنت در چنگ توست
ای سگان نزد تو مور و شیرها پیش تو موش
...