شهید رضا کامرانی:

من برای مکتبم می‌جنگم و مکتب من قرآن است

شهید "رضا کامرانی" در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «از کشته شدن هراسی ندارم، زیرا از قرآن آموخته‌ام که شهیدان زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌خورند. تا آخرین قطره خون از اسلام و قرآن دفاع می‌کنم و مبادا امام را همچون مردم کوفه تنها بگذارید.» این جوان غیور ساوجی سرانجام در پنجم شهریور ۱۳۶۲ در خرمشهر با نثار خون خویش دعوت الهی را لبیک گفت.

کد خبر: ۵۹۸۷۱۳

دوشنبه - ۰۳ شهريور ۱۴۰۴ / 1404 03 June

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید رضا کامرانی فرزند تقی، در اول فروردین‌ماه سال ۱۳۴۱ در روستای قردین از توابع شهرستان ساوه، در خانواده‌ای متدین و شریف چشم به جهان گشود. زندگی او هرچند کوتاه بود، اما سرشار از مهر، صفا و ایمان بود. در فضای روستا مدرسه‌ای وجود نداشت و او ناچار شد خواندن و نوشتن را نزد ملای ده بیاموزد. پدرش کشاورز بود و رضا نیز برای یاری او به کار کشاورزی روی آورد و دوشادوش پدر تلاش می‌کرد.

با آغاز مبارزات مردمی علیه رژیم ستم‌شاهی، رضا به صف آزادی‌خواهان پیوست و با اعتقادی راسخ به اسلام و انقلاب، در فعالیت‌های مردمی حضوری فعال داشت. او همواره پیشاهنگ حرکت‌های خداپسندانه بود و ارتباط صمیمانه‌ای با مردم داشت. به حال و روز همسایگان اهمیت می‌داد و می‌گفت: «همسایه باید از حال همسایه باخبر باشد؛ اگر مشکلی برای او پیش آمد، باید به یاری‌اش شتافت، چرا که همسایه از هم ارث می‌برد.»

با پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی، رضا برای پاسداری از آرمان‌های امام، امت و میهن اسلامی راهی جبهه شد و در لباس سربازی، غیرت و جوانمردی خویش را بیش از پیش به نمایش گذاشت. او که دیدن صحنه‌های کشتار مردم بی‌گناه و آوارگی خانواده‌ها را طاقت‌فرسا می‌دانست، دل به دریای مبارزه زد و اسلحه به دست گرفت تا از مردم و سرزمینش دفاع کند.

شهید رضا کامرانی پس از حضور فعال در جبهه خرمشهر، سرانجام در تاریخ ۵ شهریور ۱۳۶۲ در همین منطقه و در کسوت سرباز ژاندارمری، بر اثر اصابت ترکش به فیض شهادت نائل آمد. پیکر پاکش در گلزار شهدای روستای قردین به خاک سپرده شد تا یاد و نامش برای همیشه در دل‌ها زنده بماند.

وصیت‌نامه شهید رضا کامرانی:

اینجانب سرباز وظیفه رضا کامرانی فرزند تقی کامرانی، متولد ۱۳۴۱، به دستور امام بزرگ اسلحه بر دوش می‌گیرم و همراه برادرانم در جبهه حق علیه باطل نبرد می‌کنم. از کشته شدن هراسی ندارم، چرا که از قرآن آموخته‌ام: «هرگز مپندارید آنان که در راه خدا جهاد می‌کنند مرده‌اند؛ بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌خورند.»

من برای مکتبم می‌جنگم و مکتب من قرآن است. تا آخرین قطره خون، از اسلام و قرآن دفاع خواهم کرد و با صدام و صدامیان مبارزه می‌کنم و اجازه نخواهم داد که حکومت عدل علی (ع) به دست خونخواران بیفتد.

برادران و خواهرانم، هنگامی که جنازه مرا بر دوش می‌گیرید گریه نکنید؛ لبخند بزنید، چرا که من به آرزویم رسیده‌ام. شما وظیفه دارید از دین خود دفاع کنید و مبادا همانند مردم کوفه، امام خویش را تنها بگذارید. با اتحاد و همبستگی، در برابر مزدوران آمریکایی بایستید و همه آنان را به جهنم بفرستید. پیام قرآن این است که اسلام پیروز است و شما نیز پیروز خواهید شد، چرا که هدفتان اسلام است.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی