سه برادر در مسیر شهادت

شهید «عوض صادق‌زاده» متولد کازرون بود. از همان دوران نوجوانی فردی فعال و مبارز بود و با رژیم پهلوی مقابله می‌کرد. با آغاز جنگ تحمیلی به جبهه رفت. او در برابر مصائب بزرگ، از جمله شهادت دو برادرش، با قاطعیت و استقامت عمل می‌کرد و معتقد بود جبهه باید گرم بماند و اسلحه بر زمین نماند...» متن کامل زندگی این شهید بزرگوار را در نویدشاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۹۸۲۳۲

شنبه - ۰۸ شهريور ۱۴۰۴ / 1404 08 June

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «عوض صادق‌زاده» یکم تیر سال ۱۳۴۰ در کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در این شهر گذراند و در هفت سالگی وارد دبستان «مجتهد و ناصری» شد. تحصیلات راهنمایی را در مدرسه کوروش (سابق) ادامه داد و دوره متوسطه را در رشته راه و ساختمان هنرستان فنی دکتر شریعتی کازرون به پایان رساند.

از همان دوران نوجوانی فردی فعال و مبارز بود و با رژیم پهلوی مقابله می‌کرد. از شرکت در تظاهرات و نوشتن شعار بر دیوارها تا نابودی تصاویر شاه در محل تحصیل تا جایی که به‌دلیل این فعالیت‌ها توسط مأموران رژیم دستگیر و زندانی شد.

پس از اخذ دیپلم برای ادامه تحصیل در رشته راه و ساختمان به دانشگاه بجنورد رفت اما با آغاز انقلاب فرهنگی، دانشگاه تعطیل شد. وی در این مدت و ایام تعطیلی با کار و تلاش سخت معیشت خود و خانواده‌اش را تأمین می‌کرد و مدتی به عنوان استادکار و ناظر ساختمانی فعالیت داشت. پس از بازگشایی دانشگاه‌ها درس خود را در دانشگاه اصفهان پی گرفت و عضو فعال انجمن اسلامی آن دانشگاه شد.

پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان حق‌التدریس در طرح کادر آموزش و پرورش به روستاهای جره و بالاده اعزام شد و با مسئولیت‌پذیری فراتر از وظیفه امور مدرسه و دانش‌آموزان را به‌طور کامل انجام می‌داد. سپس برای خدمت بیشتر وارد شرکت نفت شد و به عنوان مهندس و ناظر ساختمانی در شرکت گاز ولی‌عصر کنگان به کار پرداخت.

سال ۱۳۶۲ با عشق و علاقه فراوان راهی جبهه‌های نبرد شد. آموزش‌های نظامی را فرا گرفت و به عنوان تخریب‌چی، تک تیرانداز، خدمه پدافند هوایی، غواص و هلی‌برد در عملیات‌های مختلف شرکت کرد.

او فردی بسیار صبور و آرام بود و در برابر مصائب بزرگ، از جمله شهادت دو برادرش، با قاطعیت و استقامت عمل می‌کرد و معتقد بود جبهه باید گرم بماند و اسلحه بر زمین نماند.

در مواقع اعزام به جبهه، همواره پیش‌قدم بود و حتی هنگام ازدواج، جبهه رفتن را از شرایط خود قرار داد. در عملیات خیبر منطقه جزیره مجنون از ناحیه پا و شانه زخمی شد، اما آسیب خود را پنهان نمود و تا ترخیص از بیمارستان اجازه نداد کسی از آن باخبر شود.

چند روز پیش از شهادت با دوستانش وداع کرد و حلالیت طلبید و گفت: «من رفتنی هستم.»

تیر ماه ۱۳۶۶ بار دیگر به جبهه اعزام شد، از آنجا به خليج فارس و در مانور شهادت شرکت کرد و برای چند روزی به مرخصی رفت و سپس به منطقه بازگشت و سرانجام در هشتم شهریور سال ۱۳۶۶ در حین انجام مأموریت به شهادت رسید. پیکر پاکش در بهشت زهرای کازرون به خاک سپرده شد.

انتهای متن/