وصیت‌نامه شهید «صفر لقمانی»

امام عزیزمان را مانند مردم کوفه تنها نگذارید

شهید «صفر لقمانی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: دیگر خواهشی که دارم از کلیه همشهریان عزیزم این است که امام عزیزمان را مانند مردم کوفه تنها نگذارند و اگر توان دارید به جبهه بیایید، همراه رزمندگان اسلام با کافران مبارزه کنید. اگر توان جبهه رفتن ندارید، در پشت جبهه با کمک‌های خود رزمندگان را یاری دهید.

کد خبر: ۵۹۸۲۲۷

يکشنبه - ۲۶ مرداد ۱۴۰۴ / 1404 26 May

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «صفر لقمانی» سی‌ام مرداد ۱۳۴۶، در روستای بادرک از توابع شهرستان رودان به دنیا آمد. پدرش حسین، کشاورز بود و مادرش شهری نام داشت. تا چهارم ابتدایی درس خواند. سال ۱۳۶۳ ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم مرداد ۱۳۶۶، در میمک توسط نیرو‌های عراقی بر اثر اصابت ترکش خمپاره به کمر و پا، شهید شد. پیکر وی را در روستای مُنجر تابعه شهرستان زادگاهش به خاک سپردند.

وصیت‌نامه شهید:

«إنا لله و إنا إليه راجعون»؛ بازگشت همه به سوی خداست.

با سلام و درود فراوان بر ولی عصر و نایب برحقش، امام امت خمینی عزیز و با سلام به امت مبارز و همیشه در صحنه ایران و همچنین به سپاهیان عزیز ایران که در راه حق جان خود را نثار می‌کنند.

به امید آن روز که همه امت حزب‌الله در جوار مزار امام حسین (ع) نماز جمعه به امامت امام بزرگوارمان به پا دارند.

من که به ندای امام عزیزمان لبیک گفتم و همه چیز را پشت سر گذاشتم و روانه میدان حق علیه باطل گشتم، تنها خواهشی که از شما پدر و مادر عزیزم دارم این است که اگر من لایق شهید شدن شدم، در مرگ من گریه نکنید و شاد باشید، همچون مادر حضرت قاسم (ع). تنها چیزی که روح مرا شاد می‌کند، خوشحالی شماست و اگر از خود ناراحتی نشان دهید، دل کور دلان خارجی و داخلی شاد می‌شود.

اگر مجلسی به پا کردید، گریه نکنید و بیش از همه از ولی عصر، امام زمان (عج)، بخواهید که این امام عزیز و این قلب طوفانده امت را تا انقلاب مهدی نگه دارد.

دیگر خواهشی که دارم از کلیه همشهریان عزیزم این است که امام عزیزمان را مانند مردم کوفه تنها نگذارند و اگر توان دارید به جبهه بیایید، همراه رزمندگان اسلام با کافران مبارزه کنید. اگر توان جبهه رفتن ندارید، در پشت جبهه با کمک‌های خود رزمندگان را یاری دهید.

در پایان، از کلیه خواهران و برادران روستایی خودم خواهش می‌کنم که اگر از طرف من ناراحتی دیده‌اید، مرا به بزرگواری خودتان عفو کنید.

به امید پیروزی سپاهیان اسلام.