خاطره‌‌ای از شهید «پیرداد نظری»

فرزندم را در راه خدا دادم

مادر شهید تعریف می‌کند: زمانی که خبر شهادت پسرم را آوردند حس کردم دنیا برایم تیره و تار شده و پاهایم رمق ندارد. بسیار بی‌تابی می‌کردم، روزها اشک می‌ریختم و از اینکه فرزندم دیگر کنارم نیست ناراحت بودم اما حالا بعد از گذشت چندین سال خوشحالم که فرزندم را در راه خدا دادم.

کد خبر: ۵۹۳۱۱۲

دوشنبه - ۱۹ خرداد ۱۴۰۴ / 1404 19 March

به گزارش نوید شاهد هرمزگان؛ شهید «پیرداد نظری» نوزدهم شهریور ۱۳۴۴، در روستای پاکوه کندر از توابع شهرستان کهنوج چشم به جهان گشود. پدرش چراغ، کارگر بود و مادرش سکینه نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت. سال ۱۳۶۲ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. نوزدهم خرداد ۱۳۶۴، در هورالهویزه بر اثر سقوط تانکر آب و صدمه دیدن شکم و سینه، به شهادت رسید. پیکرش را در بهشت زهرای شهرستان میناب به خاک سپردند.

فرزندم را در راه خدا دادم

پیرداد جوانی خوش خلق و مهربان بود، هرگز کاری نمی‌کرد که کسی از او ناراحت شود. همیشه نمازش را اول وقت می‌خواند و روزه‌هایش را تمام و کمال به جا می‌آورد. در تمام کارهای خانه با من همکاری می‌کرد. هر وقت که از مدرسه می‌آمد اول تمام کارهای عقب مانده خانه را انجام می داد و بعد به کارهای خودش می‌پرداخت.

پیرداد تا مقطع دیپلم درس خواند و بعد از ازدواج تصمیم گرفت که از طریق ارتش به جبهه برود. زمانی که فرزندش به دنیا آمد برای رفتن به جنگ آماده شد. زمانی که عازم رفتن شد من و همسرش بسیار اشک ریختیم  و به امید آمدنش چشم انتظار ماندیم اما پسرم رفت و هرگز برنگشت تا اینکه در سال ۱۳۶۴ خبر شهادتش را بنیاد شهید میناب برایم آورد.

زمانی که خبر شهادت پسرم را آوردند حس کردم دنیا برایم تیره و تار شده و پاهایم رمق ندارد. بسیار بی‌تابی می‌کردم، روزها اشک می‌ریختم و از اینکه فرزندم دیگر کنارم نیست ناراحت بودم اما حالا بعد از گذشت چندین سال خوشحالم که فرزندم را در راه خدا دادم.

(به نقل از مادر شهید، سکینه محمدی)