دل‌نوشته| وطن برای من فقط یک جغرافیا نیست مادر دوم من است

جمیله جلیلی همسر جانباز دوران دفاع مقدس سیدولایت جلیلی از شهرستان بهارستان در پی حمله ددمنشانه رژیم صهیونیستی به خاک کشور عزیزمان، برای مخاطبان نوید شاهد نوشت: من پرستار زخمش هستم. هم‌سنگر آرامشش صدایی برای گوش کرش، نفس برای ریه‌ نیمه‌جانش و تکیه‌گاهی برای خستگی‌هایش و در میان همه این‌ها، مادرم، خانه‌ام، بچه‌هام، و خاک وطنم را هم نگه داشته‌ام  نه با فریاد، بلکه با نجوا نه با شکایت، بلکه با افتخار وطن برای من فقط جغرافیا نیست، مادر دوم من است و اگر همسرم جان داد برایش، من هنوز جان می‌دهم.

کد خبر: ۵۹۰۹۶۹

چهارشنبه - ۰۴ تير ۱۴۰۴ / 1404 04 April

به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران، در پی حملات رژیم اشغالگر اسرائیل و آمریکا به خاک کشورمان، فرماندهان عالی‌قدر و مردم بی‌گناه این آب و خاک به شهادت رسیدند.

اکنون دل‌نوشته جمیله جلیلی همسر جانباز دوران دفاع مقدس سیدولایت جلیلی از شهرستان بهارستان را می‌خوانیم:

حتی بعد از جنگ

همسر جانبازم... من هنوز در خط مقدمم، من زنی‌ام که جنگ را نه فقط در میدان، که در خانه زیستم. در اتاقی که بوی داروی شیمیایی می‌دهد،  در سکوتی که جای انفجار، گوش همسرم را گرفت، درچشم‌هایی که دیگر مثل قبل نمی‌بینند اما هنوز، غرور می‌درخشند.

من پرستار زخمش هستم. هم‌سنگر آرامشش صدایی برای گوش کرش، نفس برای ریه‌ نیمه‌جانش و تکیه‌گاهی برای خستگی‌هایش و در میان همه این‌ها، مادرم، خانه‌ام، بچه‌هام، و خاک وطنم را هم نگه داشته‌ام  نه با فریاد، بلکه با نجوا نه با شکایت، بلکه با افتخار وطن برای من فقط جغرافیا نیست، مادر دوم من است و اگر همسرم جان داد برایش، من هنوز جان می‌دهم، هر روز،  در سکوت، در مهر، در مقاومت و حالا که دوباره خاکم تهدید شده...

قسم خورده‌ام: اگر باید بایستم  دوباره می‌ایستم. با همان غیرت سال‌های آتش، با همان جان، با همان دل... برای ایرانم. این بار، تفنگ دست من نیست، اما دعا، پشتیبانی و عشق من تفنگی‌ست خاموش‌نشدنی که تا آخرین نفس، از مادر خاکم دفاع می‌کنه.

من همسر یک جانبازم، اما خودم هم سربازم... سرباز سرزمینم ایران عزیزم ما زن‌هایی هستیم که نه فقط در عکس‌های جنگ،  که در تقویم امروز، سربازیم

انتهای پیام/