مروری بر خاطرات رزمندهٔ پیشکسوت دفاع مقدس،

روایت معجزهٔ ایمان

علیرضا ملکوتی نژاد، در روایتی شاعرانه از روزهایی میگوید که ایمان، مرزهای ممکن را درنوردید؛ از نوجوانیِ آمیخته با فریادهای انقلابی تا عملیات‌هایی که در آن، خون و باروت با ذکرهای شبانه گره خورد. او که در عملیات والفجر با قطع پا به کام مرگ نزدیک شد، امروز زنده‌ترین گواه «معجزهٔ زنده ماندن» است.

کد خبر: ۵۹۰۷۲۳

چهارشنبه - ۱۷ ارديبهشت ۱۴۰۴ / 1404 17 February

به گزارش نوید شاهد استان قم، علیرضا ملکوتی‌نژاد، متولد ۱۳۴۶ و از رزمندگان دوران دفاع مقدس، در گفت‌وگویی به مرور خاطرات خود از سال‌های حضور در جبهه پرداخت. او که در دوران کودکی در فضای پرشور انقلاب رشد کرد، می‌گوید: «۱۰ ساله بودم که همراه پدر در تظاهرات شرکت می‌کردم. فریاد "الله‌اکبر" از آن زمان تا امروز، در جانم ماند.»

از حوزه علمیه تا خط مقدم

با شروع جنگ تحمیلی، او که تنها ۱۵ سال داشت، امکان حضور در خط مقدم را نداشت اما تلاش کرد تا به جبهه فرهنگی بپیوندد. وصیت‌نامه یکی از دوستان شهیدش که توصیه کرده بود "حوزه را رها نکن، اما هنگام عملیات بیا تا تکبیرها را با هم بگوییم"، الهام‌بخش مسیر او شد.

در سال ۱۳۶۴، به گردان تخریب پیوست و با پیگیری و تلاش، از اخراج نیروهای کم‌سن‌وسال جلوگیری کرد. «خودمان را به خاکریز چسباندیم و ماندیم؛ تا جایی که جزو نیروهای اصلی گردان شدیم.»

آموزش‌های سخت و شب‌های روحانی

او از آموزش‌های سنگین و خطرناک در واحد تخریب می‌گوید: «زیر آتش دشمن، جاده‌ها را با نیترات منفجر می‌کردیم. صدای تیرهای رسام گاهی به‌قدری نزدیک بود که احساس می‌کردیم آسمان را می‌درد. با این حال، شب‌ها کنار همان خاکریزها، رزمنده‌ها مشغول نماز شب و ذکر بودند.»

گم‌شدن در عملیات و هدایت ناگهانی

یکی از خاطرات تلخ او مربوط به شبی است که از گروه جدا شد: «در تاریکی بیابان تنها ماندم اما ترس نداشتم. ناگهان ردپاهایی دیدم و با دنبال کردن آن‌ها، به نیروهای لشکر عاشورا رسیدم. همان شب، مأموریت قطع خطوط ارتباطی دشمن را با موفقیت انجام دادیم.»

مجروحیت در عملیات والفجر

ملکوتی‌نژاد از روز مجروحیتش در عملیات والفجر چنین یاد می‌کند: «در حال کارگذاری مواد منفجره بودیم که یک خمپاره در نزدیکی‌ام منفجر شد. ترکش‌ها پای راستم را به‌شدت آسیب زدند، به‌طوری‌که فقط پوست، استخوان را نگه داشته بود. با این‌که خونریزی شدیدی داشتم، ذکر "یا زینب" را تکرار می‌کردم. به شکل معجزه‌آسا زنده ماندم و امروز با همان پا راه می‌روم.»

پیامی برای نسل امروز

او با اشاره به تفاوت نگاه رزمندگان و دشمنان گفت: «رزمنده اسلام با افق ابدیت می‌جنگد، اما دشمن برای خاک و طمع. این تفاوت ما را در بسیاری از عملیات‌ها به پیروزی رساند.» به باور او، امروز هم "جبهه" پایان نیافته است: «اکنون عرصه‌های علم، اقتصاد و فرهنگ، میدان‌های جدید مبارزه‌اند. جوانان باید با همان روحیه مقاومت، آینده کشور را بسازند.»

انتهای پیام/