وصیت نامه شهید«حسین رضایی»

مکتب ما همان مکتب خون و شهادت است

شهید«حسین رضایی» در بخشی از وصیت نامه به یادگار مانده اش آورده است: برادر جان! مکتب ما همان مکتب خون و شهادت است که احتیاج به خون من و تو دارد. ملت عزیز ایران! امام خمینی این پیر جماران این رهبر کبیر عالی قدر را دعا کنید.

کد خبر: ۵۹۰۵۱۸

شنبه - ۱۳ ارديبهشت ۱۴۰۴ / 1404 13 February

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، شهید«حسین رضایی» 13 خرداد ماه 1315 در روستای شیان از توابع شهرستان اسلام آبادغرب دیده به جهان گشود. پدرش درویش و مادرش بتول نام داشت. در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت. سال 1341 ازدواج کرد و صاحب سه پسر و چهار دختر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. پنجم اسفند 1362، در چنگوله توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکر شهید والامقام در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

متن کامل وصیت نامه شهید

بسم الله الرحمن الرحیم

قبل از هر چیز تدوین وصیت نامه بر هر فرد مسلمان و مومن به خدا واجب است اکنون من به عنوان یک فرد مسلمان وصیت نامه ام را به خانواده ام تقدیم می کنم راستی امت حزب الله چه خوش است؛ [همان] کسانی که در راه خدا با مشرکین پیکار می کنند و به درجه شهادت می رسند.

اکنون من از خداوند خویش شهادت را طلب می کنم و از شما مردمان حزب الله و خانواده گرامی ام می خواهم بگویم کسی که در راه خدا کشته می شود زنده است. شاهد همیشه زنده تاریخ است و می گویم؛ ای خانواده و برادران! خواهش می کنم که بعد از من برای مرگ من گریه و زاری سر ندهید چون من شهید شده ام و شهادت آرزوی من است.

برادران و خواهرانم! من از شما تقاضای بخشش دارم و از شما می خواهم که دنباله رو راه من باشید مبادا در میان دشمنان و منافقان نقطه ضعف نشان بدهید راهم را ادامه دهید تا دشمنان سرافکنده شوند و همچنان از دوستان تقاضای بخشش دارم و شما را هم به ادامه دادن راهم دعوت می کنم.

برادر جان! عزیزم از شما خواهش می کنم راه مرا که همان راه سرخ شهادت حسینی است تا آخرین نفس ادامه دهید. چون به گفته امام مکتبی که شهادت دارد اسارت ندارد.

برادر جان! مکتب ما همان مکتب خون و شهادت است که احتیاج به خون من و تو دارد. در آخر به ملت می گویم امام این پیر جماران این رهبر کبیر عالی قدر را دعا کنید و از خدا
می خواهم پرچم اسلام تا انقلاب مهدی به دست پرتوان خمینی باشد. در پایان یک خواهش از پسران و دخترانم دارم که هیچگاه امام امت، قلب تپنده مردم ایران را فراموش نکنید و هر چه بهتر و بیشتر در راه احقاق حقوق حقه کشور جمهوری اسلامی که همان راه انبیا است کوشا باشید. راه من را که راه سرخ شهادت است ادامه دهید و در درس نیز کوشا باشید و تا آخرین قطره خون به درس خواندن ادامه دهید.

درود و رحمت و برکات خداوند بر شما باد

خدا حافظ شما حسین رضایی

به تاریخ 24 بهمن ماه 1362