اندر خاطرات اسارت؛

«تربیتِ معلم و سخنران»

با توجه به اینکه در حوزه علمیه آیت‌الله یثربی کاشان درس می‌خواندم یکی از برنامه‌های مفید، کلاس‌های آموزش سخنوری بود همین طرح را من در آسایشگاه یک برگزار کردم و از همۀ افراد علاقمند خواستم بیایند برای کلاس آموزش سخنوری ثبت نام کنند. ادامه این خاطره را از آزاده ایلامی محمد سلطانی در ادامه بخوانید.

کد خبر: ۵۹۰۴۲۲

چهارشنبه - ۱۰ ارديبهشت ۱۴۰۴ / 1404 10 February

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ زمانی که در حوزه علمیه آیت‌الله یثربی کاشان درس می‌خواندم یکی از برنامه‌های مفید، کلاس‌های آموزش سخنوری بود که به صورت عملی برگزار می‌شد و با استفاده از اساتید خبره، هفته‌ای یک جلسه به صورت عمومی در حسینیۀ حوزۀ علمیه تشکیل می‌شد و هر هفته برای هفته بعد سه، چهار نفر داوطلبانه برای ارایه سخنرانی ثبت نام می‌کردند.

ابتدا استاد نکات فنی رو در ابتدای جلسه بیان می‌کرد و بعد افراد در مدت زمانی پنج تا پانزده دقیقه، موضوعی را که آماده کرده بودند را ارائه می‌دادند و استاد از همه می‌خواست اشکالات را یادداشت کنند و در پایان هر سخنرانی تذکر بدهند و خودش هم معایب و محاسن را بیان می‌کرد و بدین صورت و در یک محیط کاملاً کارگاهی، افراد آموزش می‌دیدند و فنون سخنرانی را به صورت عملی یاد می‌گرفتند.

همین طرح را من در آسایشگاه یک برگزار کردم و از همۀ افراد علاقمند خواستم بیایند برای کلاس آموزش سخنوری ثبت نام کنند.
بچه‌ها استقبال خوبی کردند و حدود ۱۵ نفر اسم نوشتند که آنها را به دو گروه جداگانه تقسیم کردم و آموزش سخنوری شروع شد. کار بدین صورت بود که برای هر جلسه باید دو سه نفر یک موضوع پنج دقیقه‌ای را آماده کنند و ممنوع کرده بودم که از من کمک بخواهند.

متأسفانه کتاب هم که نداشتند مطالعه کنند. می‌رفتند دست به دامن افراد دیگر می‌شدند و حتی در اوقات هواخوری از بچه‌های آسایشگاه‌های ۲ و ۳ هم کمک می‌خواستند و به هر زحمتی مطالبشان را دست و پا شکسته آماده می‌کردند. این آموزش مدت‌ها طول کشید و از بین آنها ۱۵ نفر حداقل یک سوم به اندازه‌ای رشد کردند که به راحتی آمادگی لازم را برای تدریس کسب کردند. کلاس‌هایی را هم برای آنها برگزار کردم و از آن به بعد هر کس تقاضای کلاس می‌کرد به یکی از آن پنج، شش نفر ارجاع می‌دادم. الحمدلله همان افراد امروز از افتخارات علمی و ملّی این کشورند.

انتهای پیام/