وصیت‌نامه‌ای به بلندای غیرت؛ شهید «خسرو رحمتی ترکاشوند»از کنگاور تا میمک

در اولین روز از بهار ۱۳۳۴ در کنگاور چشم به جهان گشود و در سرمای دی‌ماه ۱۳۶۰، در خط مقدم میمک چشم از جهان فروبست؛ شهید خسرو رحمتی ترکاشوند با قلمی ساده و دلی سرشار از ایمان، وصیت‌نامه‌ای نگاشت که بوی اخلاص، ولایت‌پذیری و وطن‌دوستی از آن به مشام می‌رسد.

کد خبر: ۵۸۹۸۹۲

سه‌شنبه - ۰۲ ارديبهشت ۱۴۰۴ / 1404 02 February

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، شهید«خسرو رحمتی ترکاشوند»یکم فروردین 1334 در شهرستان کنگاور به دنیا آمد. پدرش شیرعلی و مادرش شاه دوستی نام داشت. در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت. سال 1357 ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. از سوی ارتش حضور یافت. 22 دی ماه 1360، با سمت راننده در میمک کوه بر اثر ریزش به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای روستای گودین تابعه زادگاهش قرار دارد.

متن کامل وصیت نامه شهید

ای اول کسی که سر جنازه من میایی تو را به خدا به هر وسیله ای که برایت مقدور هست جنازه مرا به آدرسی که در خاتمه وصیت نامه مشخص شده ببر و تحویل کسی که اسم آن نوشته شده بده.

تنها وصيت من به پدرم این است که ای پدر چنانچه به هر وسیله ای شهید شدم زیاد برای من ناراحت نباشید چون من به خاطر اسلام و گفتار رهبر پیامبر گونه مان و به خاطر خاک ایران و در سنگرهای مرز وطنم چشمان پر آرزوی خود را از این دنیای فانی بستم و چون خداوند مرا ایجاد کرده است به خاطر اینکه در این دنیای بی وفا راه خود را انتخاب کنم و بعد به هر نحو مرا از این دنیای فانی به دنیای حقیقی ببرد.

خوشا به حال کسانیکه در این دنیا خداوند از دستشان راضی و در آخرت با پیامبر تعالی مقام حضرت محمد (ص) به زندگی خویش ادامه می دهند. ای پدر شما همچون حسين بن على(ع) صبر و استقامت داشته باشید همانطور که حسین(ع) بعد از شهادت جوان قهرمان خود چون علی اکبر رشید به راه خود ادامه داد.

پدر همیشه و در همه جا به یاد خدا باشید و مرا حلال کنید و تقصیرهای مرا ببخشید. همسرم دخترم زهرا را خوب تربیت و تعلیم کنید و چشمان آن را عوض بنده ببوسید و از تمامی خویشان من بخواهید تا مرا ببخشند و مرا حلال کنند ای پدر از تقوا کوتاهی نکنید و بچه ها را به تقوا عادت دهید چون هیچ چیز بهتر از تقوا در این دنیای دروغین وجود ندارد. و همچنان از بقیه خانواده می خواهم که مرا ببخشند.

انتهای پیام/

۱۳۵۹/۱۱/۵