فرزندش را بغل نکرد تا مهر پدری مانع رفتنش نشود

مادر شهید صاحب علی اسدی در گفت‌و‌گو با نوید شاهد استان قم بیان کرد: فرزندش که به دنیا آمد، حاضر نشد او را در آغوش بگیرد مبادا علاقه به فرزند و مهر پدری مانع رفتنش شود. دخترش هیچگاه او را ندید.

کد خبر: ۵۸۸۷۰۴

سه‌شنبه - ۰۵ فروردين ۱۴۰۴ / 1404 05 January

به گزارش نوید شاهد استان قم، شهید صاحبعلی اسدی متولد سال ۱۳۴۱ در همدان بود؛ وی در تاریخ ۲۳ اسفند سال ۱۳۶۳ در عملیات بدر، جزیره مجنون به فیض شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش در گلزار شهدای علی بن جعفر (ع) به خاک سپرده شد.

توسط گاردی‌ها مجروح شد

مادر از تولدش و فعالیت‌های انقلابی او می‌گوید: صاحب علی سال ۱۳۴۱ در یکی از روستا‌های همدان به دنیا آمد. فرزند بزرگ خانواده بود. صاحب علی ۱۰ ساله و علی ۷ ساله بود که به قم هجرت کردیم.

از همان نوجوانی در تظاهرات شرکت می‌کرد. یک بار روز عید فطر بعد از نماز همه به خانه برگشتند، اما او نیامد. فهمیدم رفته تا در تظاهرات شرکت کند. وقتی او را دیدم پاهایش را به زمین می‌کشید. شلوارش خونی بود. تیر به پایش اصابت کرده بود.

درخواست حضور در مناطق عملیاتی را داشت

برادر شهید به فعالیت‌های انقلابی صاحبعلی اشاره کرد: در جریان انقلاب فعالیت‌های زیادی داشت. در ستاد استقبال از حضرت امام فعال بود. آموزش‌های نظامی را گذراند و در پایگاه بسیج مشغول فعالیت شد. بعد از انقلاب از طریق ارتش برای خدمت سربازی عازم مسجد سلیمانی شد. برای اینکه به مناطق عملیاتی اعزام شود، نامه‌ای به فرمانده اش نوشت، آنها هم موافقت کردند.

در عملیات‌های رمضان، محرم و بیت المقدس شرکت کرد. آخر هم در عملیات بدر به شهادت رسید.

فرزندش را بغل نکرد تا مهر پدری مانع رفتنش نباشد

دو سال سربازیش که تمام شد به خانه برگشت بعد از ۹ ماه ازدواج کرد. یک سال بعد با اصرار دوباره عازم جبهه شد.
سال ۱۳۶۲ از طریق بسیج به جبهه جنوب رفت. فرزندش که به دنیا آمد، حاضر نشد او را در آغوش بگیرد. مبادا علاقه به فرزند و مهر پدری مانع رفتنش شود. دخترش هیچگاه او را ندید.

بعد از او مسئولیت سنگین در پرورش فرزندش بر عهده داشتیم.

دومین شهید را هم تقدیم اسلام کردم

صاحب علی در عملیات بدر منطقه هور العظیم ۲۲ اسفند سال ۱۳۶۳ مجروح شد. از ناحیه دو دست، پا، سینه و پهلو مورد اصابت ترکش قرار گرفت. از بیمارستان صحرایی به تهران اعزام و در مسیر پرواز به تهران به شهادت رسید.

پیکر او را هم مانند علی به بهشت معصومه (س) منتقل کرده بودند. گفتند مجروح شده باور نکردم. آمدند دنبالم که برویم تهران، نمی‌خواستم دوباره به بهشت معصومه بروم، اما چاره‌ای نبود. او را هم تقدیم اسلام کردم.