زندگینامه شهید علی شاهواروقی:

با تنی مجروح از تیرها و ترکش‌ها به دیدار معشوق شتافت

علی در خانواده ای مذهبی متولد شد. او با شناخت مکتب عاشورا، ایثار و شجاعت را آموخت و در سن 15 سالگی عازم جبهه ها شد. بدنش از تیر و ترکش های دشمن مجروح بود. اما در راه یاری اسلام و طلب شهادت دست از پیکار نمی کشید و سرانجام در عملیات کربلای 5 وعده دیدار محقق شد و به معشوق پیوست.

کد خبر: ۵۸۷۶۷۹

شنبه - ۱۱ اسفند ۱۴۰۳ / 1403 11 December

به گزارش نوید شاهد استان قم، شهید جانباز علی شاهواروقی در سال 1347 در شهر تهران در خانواده ای مذهبی و کارگری متولد شد. دوره ابتدایی را در تهران گذراند و پس از مدتی همراه خانواده عازم شهر مذهبی قم شد. در سن 15 سالگی عازم جبهه ها شد و بعد از چهار سال با تنی مجروح در عملیات کربلای 5 به مقام شهادت نایل آمد.

بدنش پشت نیمکت مدرسه و روحش در دانشگاه جبهه ها بود

علی شاهواروقی در حین ادامه تحصیل، وارد پایگاه مقاومت بسیج شد. او که بیشتر از 13سال نداشت. اکثر اوقات خود را مخلصانه در پایگاه صرف خدمت به مردم محل می کرد. در سن 15 سالگی با احساس مسولیتی که در قبال انقلاب می کرد به آموزش رفت و پس از آن به جبهه اعزام شد.

کلاس درس جدیدی را در جبهه های غرب آغاز کرد. اما این کلاس نه آن کلاس درس قبلی، بلکه پایه گذار روحیه ای الهی در علی بود که او را شیفته جبهه و جنگ و در حقیقت عاشق لقاءالله کرد و در این کلاس عشق به حقیقت را آموخت.

با دیدن هر شهید مسئولیت خود را سنگین‌تر می دید

وی پس از اتمام مأموریت کردستان به جبهه جنوب اعزام شد و افتخار شرکت در یکی از عملیاتهای غرورآفرین رزمندگان اسلام یعنی عاشورای 2 را یافت و در این عملیات بود که شاهد شهادت دو تن از مهمترین دوستان خود «علیرضا مرادی» و «غلامعلی شیرعلی» بود.

علی با دیدن هر شهید مسئولیت بیشتری را بر دوش خود احساس می کرد، تا عزمی راسخ تر در مقابله با کفار و جهاد فی سبیل الله داشته باشد.

بدنش مجروح از تیرها و ترکش‌ها بود

قبل از شهادت بارها به درجه جانبازی رسید. یکبار از ناحیه کتف راست بر اثر اصابت گلوله مجروح شد. ولی این موضوع نتوانست جلوی اراده و شجاعت او را بگیرد و او را از مبارزه باز نداشت.

یکبار هم  یکی از چشم هایش را در راه معبود از دست داد و به دنبال آن نیز پس از گذشت مدتی در عملیات کربلای 5 شرکت کرد.

برای دیدار معشوق سر از پا نمی شناخت

با اینکه مادرش با رفتن او مخالفت می ورزید و خیلی نگران وضع جسمانی او بود. ولی علی برای دیدار معبود سر از پا نمی شناخت و سرانجام بعد از چهار سال در منطقه شلمچه بر اثر اصابت ترکش دشمن به آرزوی دیرینه اش رسید و با بدنی مجروح از تیرها و ترکش های دشمنان اسلام به دیدار معشوق خویش شتافت.

انتهای پیام/