خاطره خودنوشت شهید رستمی قسمت «41»

روزی آرام در سردشت

شهيد «هوشنگ رستمی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «4 فروند هليکوپتر آمدند و نفراتی که مرخصی بودند با خود آوردند، تعدادی هم از درجه داران بالا يا پايگاه 4 با آن‌ها آمدند...» قسمت چهل و یکم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نویدشاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۸۶۸۳۳

جمعه - ۰۳ اسفند ۱۴۰۳ / 1403 03 December

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد «هوشنگ رستمی» چهارم خرداد سال 1319 در خرم‌آباد لرستان دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد. تحصيلات خود را تا مقطع لیسانس در رشته علوم و فنون نظامی گذراند. اردیبهشت سال 1344 به استخدام ارتش درآمد. پس از سپری نمودن دوره‌های آموزشی، داوطلبانه به تيپ 55 هوابرد شيراز منتقل شد. سال 1357 با شروع درگیری در کردستان خود را به جبهه غرب رساند و تا پایان جنگ حضور مستمر در جبهه داشت. وی سرانجام پس از سال‌ها مجاهدت 20 آذر سال 1369 در حین پاکسازی ميدان مين بر اثر انفجار مين به شهادت رسید. پیکر پاکش در بهشت رضا خرم آباد به خاک سپرده شد.

بیشتر بخوانید: تاریکی عجیب و فرمان روشنایی / قسمت «42»

خاطره خودنوشت شهید هوشنگ رستمی قسمت «41»  :

روز پنجم فروردین سال 1360 روزی نسبتاً خوب بوده لکه‌های ابر در آسمان ديده می‌شوند، ولی آن روز آرامی بود.

4 فروند هليکوپتر آمدند و نفراتی که مرخصی بودند با خود آوردند، تعدادی هم از درجه‌داران بالا يا پايگاه 4 با آن‌ها آمدند؛ آن روز تعدادی از سربازان 56 پيش من آمدند و گفتند 15 فروردين بايد رها شويم، به ما اجازه بدهيد که ما به پادگان برويم و تسويه حساب کنيم و من به آن‌ها گفتم 8 يا 9 فروردين ماه شما را پايين می‌فرستم.

البته فرمانده گردان گفته بود که برای تسويه حساب 12 فروردين پايين بيايند، ولی من آن‌ها را که ناراحت بودند متقاعد کردم که زودتر شما را می‌فرستم؛ با رفتن سربازان 56 ، پايگاه 4 شايد به طور کلی خالی می‌شد زيرا 22 نفر از 45 نفر سربازان آن، سرباز 56 هستند و جای آن‌ها را هم نمی‌شود به چند نفر از پايگاه خودم سر کنم و يک مسئله جدی پيش می‌آيد که بايد فرمانده گردان هر چه زودتر پيش از رفتن اين سربازان پيش بينی و اقدامی در اين مورد بنماید.

البته شايع شده است که ماموريت چند روزی عقب افتاده و امکان دارد تا آخر فروردين در سردشت باشيم و همين مسئله در روحيه بچه‌ها اثر نامطلوبی گذاشته بود و آن‌هايی که حتی يک بار مرخصی 10 روزه رفته بودند، روحيه ماندن را نداشتند.

انتهای متن/