شهید «یعقوب ولدخانی»

شهیدی که همواره منش انسانی را مقدم بر همه چیز می‌دانست

در زندگی‌نامه و خاطرات شهید «یعقوب ولدخانی» آمده است: وظیفه اثرگذاری اش را در تربیت نظامی بچه‌های بسیج که تخصصش بود به خوبی ایفا کرد و در کنار قاطعیت که خصیصه مربیان نظامی بوده و هست ولی او همواره منش انسانی را مقدم بر قاطعیت و صراحت قرار می‌داد.

کد خبر: ۵۸۶۷۹۹

سه‌شنبه - ۳۰ بهمن ۱۴۰۳ / 1403 30 November

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، شهید «یعقوب ولدخانی» فرزند محمد حسین، پنجم بهمن سال 1339 در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود. یعقوب فرزندی تیز و چابک بود و در خانواده‌ای مذهبی رشد و تربیت یافت. یعقوب بعد از پایان دوره ابتدایی راهنمایی‌اش برای دوره دبیرستان به مدرسه ابوریحان رفت و تحصیلات پایانی خود را در این مدرسه گذرانید، سال‌های پایانی دبیرستان مصادف بود با پیروزی انقلاب اسلامی، او که انقلاب اسلامی برایش یک اصل بود در اعتراضات و تظاهرات مردمی حضوری فعال داشت به هرجا کمکی لازم بود خود را می‌رسانید کمک لازم را انجام می‌داد. او روحیه ای لطیف و مهربان داشت در مقابله با ظالمان و خودفروشان روحیه‌ای تند و ستیزه جو.

یعقوب در سال ۵۹ با ورود به مقر شهید مطهری آمادگی خود را برای حفظ و صیانت از مجلس و ریاست جمهوری و قوه قضاییه اعلام داشت. او که فردی شجاع و تیزبین بود، در این راه هم بسیار موفق و سرآمد بود.

توصیف شهید از زبان ابراهیم ربیعی از دوستان بسیج مسجد احباب الحسین علیه السلام:

هیچگاه یاد او را از نظرم دور نکرده بودم و نمی‌کنم و این توفیقی بود که برایم حاصل شد. شهدا جلوتر از زمانشان بودند افق دوردست را دیدند، و ما جا مانده‌ایم که جلوی پای خودمان را دیده‌ بودیم. به قول حاج قاسم سلیمانی؛ انسان تا به مقام شهادت نرسد و شاهد نشود شهید نمی‌شود. ولدخانی این چنین بود. شهید ولدخانی از جمله افرادی بود که به مقام انسانیت رسید مقامی که رسالت تمام انبیاء و اولیای الهی بود.

چند ویژگی شاخص از شهید را بیان می‌کنیم

بسیار کم حرف و اهل عمل بود

علی رغم توانایی نظامی و قدرت و چالاکی فیزیکی که می‌توانست مسئولیت‌های بالایی را نه تنها در پایگاه مقاومت، بلکه در حوزه و بالاتر کسب کند تحت هیچ شرایطی دنبالش نبود.

وظیفه اثرگذاری اش را در تربیت نظامی بچه‌های بسیج که تخصصش بودبه خوبی ایفا کرد و بسیار رابطه اخلاقی خوبی با بچه‌ها برقرار می‌کرد. در کنار قاطعیت که خصیصه مربیان نظامی بوده و هست ولی او همواره منش انسانی را مقدم بر قاطعیت و صراحت قرار می‌داد.

مهمترین خصیصه او که حتی یک بار هر چقدر در ذهنم جستجو کردم و ندیدم این بود که در سخت‌ترین شرایط عصبانی نشد حتی اگر خیلی هم خسته بود و این بهترین دلیل افراد خودساخته است که قبلاً به شهادت رسیده بود، اگرچه جسمش با ما بوده.

بشدت مهربان بود و همه دوستش داشتند.

همواره از پذیرش مسئولیت استنکاف می‌کرد. بارها به شخص من گفته بود که دوست داشت اگر شهید بشود پیکرش باز نگردد و مفقود بودن جسمانی را بهش رسیده بود و با قاطعیت بیان می‌کرد که من شهید می‌شوم.

بسیار اهل مزاح بود اما موردی در جمع دوستان ندیده بودم که از اعتدال خارج بشود.

او نفسش را جلوتر کشته بود، بسیار خوب توانسته بود خودش را تربیت کند. دنبال بی‌نامی و بی‌نشانی بود که به تعبیر امام خمینی (ره) او نشان در بی‌نشانی داشت.

دوران جوانی و شور جوانی اقتضای خودش را داشته اما شهید ولدخانی همواره در قیاس با دوستانش شعور و درک و معرفتش مقدم بر شور جوانی بود.

کاملاً بدون حاشیه بود و نکته حائز اهمیت این بود که قریب بر ۱۰۰ شهید بچه‌های مسجد جامع احباب الحسین (ع) تقدیم انقلاب کرده بودند. بسیاری از شهدا الگویشان شهید یعقوب ولدخانی بود و به تأسی از او نه در گفتار بلکه در رفتار به جبهه‌ها رفتند و به مقام شهادت نائل آمدند.

یعقوب در سال ۵۹ با ورود به مقر شهید مطهری آمادگی خود را برای حفظ و صیانت از مجلس و ریاست جمهوری و قوه قضاییه اعلام داشت. او که فردی شجاع و تیزبین بود، در این راه هم بسیار موفق و سرآمد بود. ولی این کار هم او را آرام نکرد،در هنگام جنگ فقط دفاع از آب و خاک و ناموس بود که او را راضی می‌کرد،دفاع از ارزش‌های اسلامی... او با ورود به مناطق عملیاتی ابتدا با عضویت در گروه‌های چریکی جنگ‌های نامنظم به رهبری مصطفی چمران درآمد و بعد از مدتی به منطقه عملیاتی فکه به عنوان فرمانده گروهان درآمد. آری او پس از مدتی رشادت و تربیت آمادگی دفاعی بسیجیان سرانجام در عملیات والفجر مقدماتی در منطقه فکه شربت شیرین شهادت را نوشید و پس از ۳۷ سال همچنان جسم مطهرش در میان رملهای فکه باقی ست. روحش شاد و یادش گرامی

{$sepehr_media_1147861_400_300}