خاطره خودنوشت شهید رستمی «24»

تغییر چهار فصل در یک هفته

شهيد «هوشنگ رستمی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «روی هوای اين منطقه به نظر من نمی‌توان حساب کرد، زيرا هوایی بسيار متغير دارد؛ شايد کسی باور نکند که طول روزهای هفته که هفت روز است، هوایی با مشخصات چهار فصل ديده می‌شد...» قسمت «24» خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نویدشاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۸۶۳۶۹

شنبه - ۲۷ بهمن ۱۴۰۳ / 1403 27 November

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد «هوشنگ رستمی» چهارم خرداد سال 1319 در خرم‌آباد لرستان دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد. تحصيلات خود را تا مقطع لیسانس در رشته علوم و فنون نظامی گذراند. اردیبهشت سال 1344 به استخدام ارتش درآمد. پس از سپری نمودن دوره‌های آموزشی، داوطلبانه به تيپ 55 هوابرد شيراز منتقل شد. سال 1357 با شروع درگیری در کردستان خود را به جبهه غرب رساند و تا پایان جنگ حضور مستمر در جبهه داشت. وی سرانجام پس از سال‌ها مجاهدت 20 آذر سال 1369 در حین پاکسازی ميدان مين بر اثر انفجار مين به شهادت رسید. پیکر پاکش در بهشت رضا خرم آباد به خاک سپرده شد.

بیشتر بخوانید: پیامی خوش از سوی یک دوست / قسمت «25»

قسمت «24» خاطره خودنوشت شهید «هوشنگ رستمی» :  تغییر چهار فصل در یک هفته

سردشت دهم اسفندماه 1359

روز دهم اسفند روزی آرام و بدون درگيری بود، ولی هوا به شدت منقلب شده؛ برف همراه باد می‌باريد، ديده نشدن دشمن نيز به دليل بدی هوا بود، هوا خيلی نامساعد بود، ديد به اندازه‌ای محدود بود که تا فاصله 5 ، 6 متری به سختی ديده می‌شد.

روی هوای اين منطقه به نظر من نمی‌توان حساب کرد، زيرا هوایی بسيار متغير دارد؛ شايد کسی باور نکند که طول روزهای هفته که هفت روز است، هوایی با مشخصات چهار فصل ديده می‌شد.

يعنی هوا يک روز عين بهار و يک روز چون تابستان آفتاب بسيار گرم و سوزان و بعضی روزها با مشخصات پاييز، نه گرم و نه سرد و کمی حالت افسردگی در هوا ديده می‌شد و بعضی روزها هم هوا آن قدر متغير و ناجور بود که انتظار آن را هيچکس نداشت و اين منطقه ويژگی‌هایی دارد که مخصوص به خود است.

روز دهم اسفندماه خودرو خواربار بالای تپه نيامد و پايگاه خودشان غذا طبخ کردند، يا هر سنگری هر چه داشت استفاده کرد.

خوشبختی ما اين بود که يک چشمه هميشه آب در فاصله 450 الی 500 متری جنوب پايگاه قرار داشت، گرچه دارای شيب تند و تيزی بود، ولی روی ‌هم رفته در موقع کم آبی يا نبودن آب با تامين کامل و مراقبت از خطر مين از آنجا آب بر می‌داشتيم و اين خود کمک بزرگی بود و برای شستشوی لباس يا سر هم قابل استفاده بود.

در پايگاه 4 که پايگاه دوم گروهان من بود و با پايگاه خودم 800 تا 1100 متر فاصله داشت نيز همچون چشمه‌ای در دامنه آن بود که آن‌ها نيز از وجود آن بهره برداری می‌کردند.

انتهای متن/