خاطره خودنوشت شهید رستمی «10»

پیروزی‌های گذشته و تأثیر آنها بر روحیه نیروها

شهيد «هوشنگ رستمی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «شب 27 بهمن آغاز گرديده است و من با خود راجع به مسائل مختلف فکر می‌کردم، با خود می‌انديشيدم دليل اينکه چند هفته‌ای از ضد انقلابيون از سمت غرب تپه خبری نيست، چيست؟ شايد به خاطر برخوردی باشد که 40 روز پيش، بين ما و آن‌ها پيش آمد و...» متن کامل خاطره دهم این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۸۵۵۹۳

چهارشنبه - ۱۷ بهمن ۱۴۰۳ / 1403 17 November

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد «هوشنگ رستمی» چهارم خرداد سال 1319 در خرم‌آباد لرستان دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد. تحصيلات خود را تا مقطع لیسانس در رشته علوم و فنون نظامی گذراند. اردیبهشت سال 1344 به استخدام ارتش درآمد. پس از سپری نمودن دوره‌های آموزشی، داوطلبانه به تيپ 55 هوابرد شيراز منتقل شد. سال 1357 با شروع درگیری در کردستان خود را به جبهه غرب رساند و تا پایان جنگ حضور مستمر در جبهه داشت. وی سرانجام پس از سال‌ها مجاهدت 20 آذر سال 1369 در حین پاکسازی ميدان مين بر اثر انفجار مين به شهادت رسید. پیکر پاکش در بهشت رضا خرم آباد به خاک سپرده شد.

بیشتر بخوانید: یک شب بارانی / قسمت «11»

قسمت دهم خاطره خودنوشت شهید هوشنگ رستمی: پیروزی‌های گذشته و تأثیر آنها بر روحیه نیروها

شب 27 بهمن آغاز گرديده است و من با خود راجع به مسائل مختلف فکر می‌کردم، با خود می‌انديشيدم دليل اينکه چند هفته‌ای از ضد انقلابيون از سمت غرب تپه خبری نيست، چيست؟

شايد به خاطر برخوردی باشد که 40 روز پيش، بين ما و آن‌ها پيش آمد و آن روزها با به جا گذاشتن 8 کشته و تعدادی زخمی فرار کردند و گرچه آتش توپ آنها و خمپاره‌های آنها ما را زير آتش گرفته بود و تعداد نفرات حمله‌ور آنها بين 50 الی 60 نفر بود ولی مفتضحانه صحنه را ترک کردند و اين جواب دندان شکنی بود برای آن‌ها و روحيه نفرات من به مقدار زيادی بالا رفته بود.

آن شب گرچه دندان‌هايم را مسواک زده بودم، فکر افتادم که چند عدد پسته را باز کنم و بخورم پسته ها در داخل کيسه‌ای بود که جای کفش ورزشی فرزندم بود.

،به محض ديدن آن جای کفش، بچه‌ها در نظرم مجسم شدند خاطرم آرزده گشت مخصوصاً وقتی فرزندم کيسه جای کفش خود را کريمانه به من داده بود، چهره معصوم و دوست داشتني او در آينه چشمان جان گرفت و آن شب باز تا ديرگاه از یاد خانواده و بچه‌ها غافل نماندم و فکر آنها در هر 24 ساعت محال بود از نظرم دور شود.

انتهای متن/