خاطره‌‌ای از شهید «علی سایانی»

شهیدی که قرآن را در زندگی خود جاری کرد

پدر شهید تعریف می‌کند: وقتی به خانه آمد، به او گفتم؛ باباجان، چرا به ما چیزی نگفتی؟ اگر خبر می‌دادی، می‌توانستم راهنمایی‌ات کنم. شهید با لبخند جواب داد؛ پدرجان، مهم این است که اخلاق، رفتار و اعمالمان قرآنی باشد.

کد خبر: ۵۸۴۹۰۸

چهارشنبه - ۰۳ بهمن ۱۴۰۳ / 1403 03 November

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «علی سایانی» بيست ‌و نهم فروردين 1344، در شهرستان مرودشت چشم به جهان گشود. پدرش عبدالحسين، كارمند سازمان تأمين اجتماعی بود. و مادرش بلقيس نام داشت. دانش‌آموز سوم راهنمايی بود. نهم دی ماه 1357، در بندرعباس هنگام شركت در تظاهرات عليه رژيم شاهنشاهی بر اثر اصابت گلوله به سر، مجروح شد. پانزدهم دی ماه 1357، در بيمارستان ثريا (شريعتی فعلی) بر اثر عوارض ناشی از آن به شهادت رسيد. پيكرش را در گلزار شهدای همان شهرستان به خاک سپردند.

شهیدی که قرآن را در زندگی خود جاری کرد

شهید حافظ قرآن و نهج‌البلاغه بود، اما هیچ‌کس جز دوستان نزدیکش از این موضوع خبر نداشت. تا اینکه یک شب در مسجد محله مسابقه قرآنی برگزار شد و من هم در آن مراسم حضور داشتم.

وقتی اسمش را برای مسابقه حفظ قرآن خواندند، به روی جایگاه رفت و مثل بلبل قرآن تلاوت کرد.

وقتی به خانه آمد، به او گفتم: «باباجان، چرا به ما چیزی نگفتی؟ اگر خبر می‌دادی، می‌توانستم راهنمایی‌ات کنم.» شهید با لبخند جواب داد: «پدرجان، مهم این است که اخلاق، رفتار و اعمالمان قرآنی باشد.»

(به نقل از پدر شهید، عبدالحسین سایانی)