شهید براتعلی ترابی؛

جانبازی که تا آخرین نفس در راه اسلام ایستادگی کرد

شهید "براتعلی ترابی"، از اهالی روستای توره شازند، در سال 1347 چشم به جهان گشود و در مسیری از وفا و شجاعت پرورش یافت. او که به‌عنوان پاسدار وظیفه به جبهه‌های جنگ تحمیلی اعزام شده بود، در نبردی در شلمچه از ناحیه پهلو مجروح شد و در نهایت پس از سال‌ها مبارزه با عوارض مجروحیت شیمیایی، در 12 مهر 1367 به شهادت رسید. پیکر او با شکوه و قدرشناسی در زادگاهش تشییع و به خاک سپرده شد.

کد خبر: ۵۷۷۷۳۷

چهارشنبه - ۱۸ مهر ۱۴۰۳ / 1403 18 July

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید براتعلی ترابی در یکی از بهترین روزهای خداوند که رویش و طراوت تازگی را به ارمغان آورده بود در هجدهم تیر ماه سال 1347 در روستای توره از توابع شهرستان شازند و در خانواده‌ای روستایی و زحمت‌کش دیده به جهان هستی گشود.

دوران کودکی‌اش را این‌گونه سپری کرد که درس از وفا و وفاداری و شجاعت می‌گرفت و در مسیر امام حسین(ع) تربیت یافت. تا هفت ساله شد و پای به مدرسه ابتدایی توره گذاشت تا کسب علم و دانش داشته باشد، او تا پنجم ابتدایی بیشتر نتوانست درس بخواند و به خاطر مشکلات زیادی که بر سر راهش بود مجبور به ترک تحصیل شد پس از آن در کار کشاورزی به پدر کمک می‌کرد تا زمان خدمت مقدس سربازی فرا رسید و به عنوان پاسدار وظیفه به خدمت سربازی اعزام شد.

شهید ترابی در زمان جنگ تحمیلی به جبهه رفت تا از مکتب، قرآن و دین اسلام دفاع کند. وی در سال دوم خدمت خود در شلمچه از ناحیه پهلو مورد اصابت ترکش قرار گرفت ولی اهمیت زیادی به جراحت وارده نداد و بعد از مدت کمی استراحت مجدداً به خدمت مشغول شد. غافل که ترکش مذکور ناشی از بمب‌های شیمیایی دشمن بوده است. ۴ ماه بعد از مجروحیت، عوارض ناشی از آن او را از پای درآورد.

وی به بیمارستانی در تهران اعزام و بعد از یک سال بستری شدن در بیمارستان تهران و انجام چند عمل جراحی، پزشکان او را به بیمارستانی در شهر اهواز اعزام نمودند و در اهواز هم بعد از چند ماه و انجام چند عمل جراحی دیگر او را به بیمارستانی در اصفهان منتقل نمودند. او پس از سال‌ها مبارزه با درد و رنج ناشی از مجروحیت شیمیایی بدون این که لحظه‌ای به خود تردید نشان دهد در روز پنجشنبه دوازدهم مهر ماه 1367 هنگام عمل جراحی به شهادت رسید.

شهید ترابی جراحات و مصدومیت خود را در راه اسلام نا چیز می‌دانست و اظهار می‌داشت اگر برای خدا مجروح شده‌ام پس جای هیچ گله یا حرفی نیست و رضایم به رضای او. به هر حال پیکر مطهر و نحیف او بر روی دستان اهالی شهید پرور و قدر شناس توره تشییع و در گلزار شهدا زادگاهش به خاک سپرده شد.

منبع:مسافران افلاک، ص ۶۸.