می‌پذیرم مکتبی که شهادت دارد اسارت ندارد

در فرازی از وصیت نامه سردار شهید«میرجعفر خراسانی مقدم» می‌خوانیم: می‌پذیرم مکتبی که شهادت دارد اسارت ندارد.

کد خبر: ۵۷۶۱۴۴

جمعه - ۳۰ شهريور ۱۴۰۳ / 1403 30 June

به گزارش نوید شاهد اردبیل، سردار شهید میرجعفر خراسانی مقدم، سوم مرداد ۱۳۳۶، در شهرستان اردبیل دیده به جهان گشود، پدرش میرداود، خواربارفروش بود و مادرش پروین نام داشت  وی تا پایان دوره متوسطه در رشته ریاضی درس خواند و دیپلم گرفت. در انقلاب از فعالین بود و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به جنبش فتح فلسطین پیوست و در مقابل رژیم صهیونیستی به مبارزه پرداخت  شهید خراسانی بعد از آغاز جنگ تحمیلی به ایران برگشت و از سوی ستاد جنگ‌های نامنظم شهید چمران در جبهه حضور یافت. بیست و پنجم اردیبهشت ۱۳۶۰ با سمت معاون عملیات در سبحانیه بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکرش در گلزار شهدای بهشت فاطمه اردبیل به خاک سپرده شد.

به هنگام عزیمت به لبنان جمله‌ای را در پشت عکسش نوشته بود: «در بهار آزادی که انتظار داشتیم، نتوانستیم با «شهادت» خود از اسلام دفاع کنیم شاید با هدیه جان بی ارزش به «رهبر» و «فلسطین» عزیز، بتوانیم دین خود را ادا کنیم».

فسمتی از وصیت نامه شهید جعفر خراسانی مقدم:

من یک چریک مبارز اسلام و پاسدار حرمت خون شهیدانم. هدفم جهاد در راه الله، ایده آلم پیروزی مستضعفان بر مستکبران.

تا ظلم و فساد و منکرات است اسلحه بر زمین نخواهم گذاشت، هر لحظه سنگرم حجله، تفنگم عروسم و آهنگم تکبیر من است.

الحق اگر در این راه بمیرم شهید و اگر بمانم پیروزم. پدر، مادر، دوستان، زمانی که به حق لبیک گفته‌ام آگاهانه در این نهضت عظیم پر محتوا شرکت و در میدان نبرد قدم گذاشته‌ام، می‌دانم در هر قطره خونم هزاران فریاد، هزاران انتظار و هزاران لاله نهفته است.

می‌چرخم همچو پروانه به دور شمع مکتب و می‌گیرم الهام از کانون آن، نوری است عالم گیر، پرتوی است از توحید، یادگاری است از نبوت که مرا به خود جذب کرده، هرلحظه غرورم، وجودم و توانم را تجزیه و مرا به کمال انسانیت سوق و شیفته رهنمود خویش ساخته، تا جان در بدنم هست؛ در خط صراط المستقیم که تنها راهی است انتهایش پیروزی و صدور انقلاب به سطح جهانی و منجر به نابودی ابرقدرت‌ها خواهم رفت؛ و تا احتزاز پرچم اسلام در بالای کاخ‌های استبداد طلبان و تا آزادی فریاد‌های دلخراش محرومین و مظلومین که در زیر رگبار صهیونیستی و در زیر چکمه‌های ارتش سرخ پلید که در حلقومشان خفه شده می‌جنگم و مرگ را در بستر حریر موقع خطر همچو شمشیر زنگ زده در غلاف می‌دانم؛ و می‌پذیرم مکتبی که شهادت دارد اسارت ندارد.»

انتهای پیام/