قسمت اول خاطرات شهید «محمدعلی هنرمند»

لحظه وداع در چشمانش برق زیبایی موج می‌زد

برادر شهید «محمدعلی هنرمند» نقل می‌کند: «آخرین اعزامش بود. موقع خداحافظی برق زیبایی در چشمانش موج می‌زد. گفت: این آخرین دیدار ما است. دارم می‌رم و دیگه برنمی‌گردم! همین‌طور هم شد.»

کد خبر: ۵۷۵۱۷۴

سه‌شنبه - ۱۳ شهريور ۱۴۰۳ / 1403 13 June

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید محمدعلی هنرمند(مطرب)» نوزدهم مرداد ۱۳۴۵ در روستای آستانه از توابع شهرستان دامغان چشم به جهان گشود. پدرش نوروزعلی، کشاورز بود و مادرش ریحانه نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و دوم شهریور ۱۳۶۶ در میمک دچار سانحه رانندگی شد و به شهادت رسید. پیکر وی را در روستای آستانه از توابع شهرستان زادگاهش به خاک سپردند.

برق چشمانش

آخرین اعزامش بود. حال و هوای عجیبی داشت. به همه فامیل سر زد. موقع خداحافظی برق زیبایی در چشمانش موج می‌زد.

گفت: «این آخرین دیدار ما است. دارم می‌رم و دیگه برنمی‌گردم!»

گفتم: «ان شاءالله می‌ری و به سلامت برمی گردی!»

خداحافظی کرد و رفت. بعد از مدتی پیکرش برگشت.

(به نقل از برادر شهید)

پرواز را به‌خاطر بسپار

هر وقت نامه‌هایش را باز می‌کنم، خاطراتش برایم زنده می‌شود. همیشه چه در نامه‌هایش و چه موقعی که می‌خواست برود، می‌گفت: «پرواز را به‌خاطر بسپار! پرنده رفتنی ست!»

(به نقل از پدر شهید)

نهال انقلاب

علاقه خاصی به مادرم داشت. همیشه در هرجا و مکانی احترامش را نگه‌می‌داشت. ما را هم سفارش می‌کرد. یک روز کنار مادرم نشست و گفت: «مادرجان! می‌دونی نهال انقلاب از خون شهدا آبیاری می‌شه؟ پس هرچه بیشتر آبیاری بشه بهتر و بیشتر رشد می‌کنه. اگه شهید شدم، صبور باش و افتخار کن که پسرت سهمی در رشد این نهال داشته!»

(به نقل از خواهر شهید)

باید مقاوم و صبور باشی

در را که باز کردم، او را دیدم. از آن منظره‌ای که دیدم، دلم ضعف رفت. دست راستش در میان دست چپش بود. از آستینش خون می‌چکید.

گفتم: «چی شده؟ چرا این جوری؟»

گفت: «هیچی، زمین خوردم!»

با دست‌پاچگی گفتم: «بیا ببرمت دکتر!»

خندید و گفت: «این چیزی نیست که تو دست‌پاچه شدی! اگه برم جبهه و شهید بشم، اون وقت چه کار می‌کنی؟ باید مقاوم و صبور باشی!»

(به نقل از خواهر شهید)

انتهای متن/