برگی از خاطرات شهید «عباس بابایی»؛

دختران نعمت‌های خداوند هستند

«من با حالت عصبانیت دست دخترانم را گرفتم و خواستم تا نزد مادرشان بفرستم؛ سرهنگ بابایی به من گفتند: آقاجان! این‌ها نعمت‌های خداوند هستند و قلب و روح دارند. ممکن است برخورد تند ما در آینده برای آنان خاطره بدی باشد ...» آنچه می‌خوانید بخشی از خاطرات سرلشکر خلبان شهید «عباس بابایی» است که تقدیم حضورتان می‌شود.

کد خبر: ۵۷۲۹۸۸

سه‌شنبه - ۰۹ مرداد ۱۴۰۳ / 1403 09 May

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، سرلشکر خلبان شهید «عباس بابایی»، چهارم آذر ماه سال ۱۳۲۹ در شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش اسماعیل و مادرش فاطمه نام داشت، تا پایان دوره کارشناسی در رشته علوم و فنون نظامی درس خواند، سرلشکر خلبان بود، سال ۱۳۵۳ ازدواج کرد و صاحب دو پسر و یک دختر شد. این شهید بزرگوار پانزدهم مرداد سال ۱۳۶۶ با سمت فرمانده اطلاعات ـ عملیات در سردشت توسط نیرو‌های عراقی هنگام پرواز بر اثر اصابت گلوله ضدهوایی به گردن، سینه و دست شهید شد و مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

دختران نعمت‌های خداوند هستند

سرهنگ نادعلی آقاجانی همرزم سرلشکر خلبان شهید عباس بابایی روایت می‌کند: یک شب زمانی که جناب سرهنگ بابایی فرمانده پایگاه بودند، به طور اتفاقی به منزل ما آمدند. هنگام پهن کردن سفره، دختر‌های من که یکی سه و دیگری چهار ساله بودند، در اطراف سفره می‌دویدند. من با حالت عصبانیت دست دخترانم را گرفتم و خواستم تا نزد مادرشان بفرستم؛ سرهنگ بابایی به من گفتند: آقاجان! این‌ها نعمت‌های خداوند هستند و قلب و روح دارند. ممکن است برخورد تند ما در آینده برای آنان خاطره بدی باشد.

سپس هر دو را کنار خود نشاند و در حالی که به آرامی و با متانت به آنان غذا می‌داد، با لحن و کلامی کودکانه به آنان می‌گفت: از حرف بابا که ناراحت نشدید؟ بچه‌ها در مدتی که شهید بابایی در منزل ما بودند ایشان را رها نمی‌کردند و پیوسته می‌خواستند تا با او باشند.

چند سال از این ماجرا گذشت. روزی که تیمسار بابایی شهید شدند، دختر بزرگم از من پرسید: بابا این آقای بابایی کیست که شما اینقدر از او تعریف می‌کنید؟ من با اندوه، در حالی که می‌گریستم خاطره آن روز را برایش تعریف کردم. او وقتی که دانست آن شخص شهید بابایی بوده سخت گریست. در حال حاضر هم گاهی دخترانم به من تذکر می‌دهند که رفتار و اخلاق خوب شهید بابایی را به یاد داشته باشم.

منبع: کتاب پرواز تا بی‌نهایت