گفتگو با مادر شهید «ابراهیم ذاکری قشمی»

بعد از 16 سال پلاک و استخوان‌هایش را برایم آوردند

مادر شهید «ابراهیم ذاکری قشمی» در گفت‌وگویی بیان کرد: «من و پدرش تا موقعی که توانایی داشتیم، سالی 2 یا 3 مرتبه به منطقه‌های جنگی می‌رفتیم و دنبالش می‌گشتیم. پیش هر کسی می‌رفتم می‌گفت احتمالاً اسیر شده و به زودی برمی‌گردد تا اینکه بعد از 16 سال پلاک و استخوان‌هایش را برایم آوردند.»

کد خبر: ۵۷۲۵۹۱

دوشنبه - ۰۱ مرداد ۱۴۰۳ / 1403 01 May

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «ابراهیم ذاکری قشمی» يكم آبان 1343، در جزيره قشم ديده به جهان گشود. پدرش غلام و مادرش هاجر نام داشت. تا پايان دوره راهنمايی درس خواند. به عنوان بسيجی در جبهه حضور يافت. بيست و هفتم خرداد 1361، در شلمچه به شهادت رسيد. پيكرش مدت‌ها در منطقه بر جا ماند و سال 1376 پس از تفحص، در گلزار شهدای بندرعباس به خاک سپرده شد.

مادر شهید «ابراهیم ذاکری قشمی» گفتگویی با نوید شاهد از خصوصیات اخلاقی و فعالیت‌های فرزندش در سال‌های پیروزی انقلاب اینگونه تعریف می‌کند: «امام خمینی (ره) گفت سربازان من در گهواره هستند و درست زمانی که امام خمینی به پاریس رفت، شهید به دنیا آمد. پسرم خیلی خوب و مهربان بود. انسان باخدایی بود و نمازش را سر وقت می‌خواند. در سال‌های پیروزی انقلاب، شهید و برادرش از شب تا صبح اعلامیه‌های امام را تو محله پخش می‌کردند و در همان ایام بود که شهید را دوبار دستگیر کردند که البته به خواست خدا آزاد شد.»

اگر من و دیگران به جبهه نرویم پس چه کسی برود

مادر شهید در خصوص رفتن پسرش به جبهه این چنین بیان کرد: «زمانی که جنگ شروع شد گفت می‌خواهم به جبهه بروم ولی من به او گفتم تو الان کوچکی و سنی نداری اما شهید در جواب به من گفت؛ می‌خواهم از کشورم و اسلام دفاع کنم و جانم را در راه خدا بدهم. من به فرمان امام خمینی (ره) به جبهه می‌روم و اگر من و دیگران به جبهه نرویم، پس چه کسی برود. من گفتم پس هر دویتان با هم به جبهه نروید. یکی یکی به نوبت بروید، قبول نکردند و گفتند هر دویمان با هم به جبهه می‌رویم. موقعی که می‌خواست برود به من گفت می‌روم تا دشمن را نابود کنم و تا زمانی که جنگ تمام نشود و دشمنان را از کشور بیرون نکنم از جبهه برنمی‌گردم. در روز سیزدهم رمضان سال 1361 بود که شهید همراه برادرش درحالی‌که روزه بودند به جبهه رفتند.»

مادر شهید ادامه می‌دهد: «برادر شهید که در حال حاضر جانباز است در آن زمان همراه شهید در جبهه حضور داشت. زمانی که به آن‌ها حمله می‌شود برادر شهید زخمی می‌شود و او را در بیمارستان تبریز بستری می‌کنند. وقتی که حالش بهتر شد با لباس بیمارستان به خانه آمد و گفت شب حمله او و شهید با هم بودند. زمانی که به آن‌ها حمله شد از هم جدا می‌شوند و بعد از آن دیگر خبری از هم ندارند. جنگ تمام شده بود اما من هنوز از پسرم خبری نداشتم و نمی‌دانستم چه اتفاقی برایش افتاده است. بعد از اینکه ماه رمضان تمام شد برای اینکه پسرم را پیدا کنم من و پدرش تا موقعی که توانایی داشتیم سالی 2 یا 3 مرتبه به منطقه‌های جنگی می‌رفتیم و دنبالش می‌گشتیم. پیش هر کی می‌رفتم می‌گفت احتمالاً اسیر شده و به زودی برمی‌گردد تا اینکه بعد از 16 سال پلاک و استخوان‌هایش را برایم آوردند.»

پرنده‌ای که خبر آمدن پیکر شهید را داد

مادر این شهید والامقام در یکی از خاطراتش بیان می‌کند: «شهید از زمان کودکی یک طوطی داشت. زمانی که از مدرسه می‌آمد داخل ظرف مغز گردو می‌ریخت و کنار درخت می‌گذاشت و این پرنده هر وقت شهید را می‌دید دور سرش می‌چرخید و روی شانه‌اش می نشست. پسرم که به جبهه رفت، پرنده‌اش هم رفت و دیگر نیامد تا اینکه پس از چهار ماه برگشت. فهمیدم که به هوای ابراهیم برگشته، در را باز کردم و برایش مغز گردو گذاشتم. این پرنده داخل خانه آمد و تو تمام اتاق‌ها پرواز کرد، انگار داشت دنبال شهید می‌گشت وقتی شهید را پیدا نکرد پرواز کرد و رفت. دیگر نیامد تا 2 روز پیش از اینکه پیکر ابراهیم را بیاورند. روی درخت نشست و آواز خواند و برای همیشه رفت انگار می‌دانست که قرار است ابراهیم را بیاورند.»

وی در پایان افزود: «اتفاقی که برای پسرم افتاد خواست خدا بود و من بسیار خوشحالم از اینکه پسرم در راه اسلام و دفاع از کشورش به شهادت رسیده است.»

گفتگو از مهدی یوسفی