برگرفته از نامه‌های دانش‌آموزان به شهدا؛

باور نمی‌کنم که تو نیستی!

«هنوز هم صدای قدم‌هایت را که در سالن با غرور و ابهت خاصی همچون یک میهن دوست و خدا دوست گام برمی‌داری می‌شنوم قدم‌هایی که با ابدیت پیوند خورده است. دوست عزیزم هیچ وقت باور نکرده‌ام که تو نیستی ...» ادامه این نامه را در پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان قزوین بخوانید.

کد خبر: ۵۷۱۷۳۷

يکشنبه - ۱۷ تير ۱۴۰۳ / 1403 17 April

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، نامه‌های دانش‌آموزان استان قزوین به شهدا تصویری از صداقت، صمیمیت، مهربانی، تعهد و تعبد نسل امروز در پاسداشت مقام و منزلت یاران دیروزشان ترسیم گردیده که در نوع خود قابل ستایش و خواندنی است.

علی افلاطونی از دانش‌آموزان استان قزوین است که طی نامه‌ای به شهدا این چنین می‌نویسد: همکلاسی شهیدم سلام! می‌دانم همین الان که این نامه را می‌نویسم، نگاه تو قدم به قدم با خودکار من، سطر سطر این کاغذ سفید را رنگ می‌زند و جای پای تو همان کلمات و واژه‌ها بر این دفتر نما پیدا می‌کند به طوری که انگار کلمات زنده‌اند و به گفتگوی من و تو جان دیگری می‌دهند.

هر روز که وارد حیاط مدرسه می‌شوم احساس می‌کنم که تو هم همراه من وارد می‌شوی و در حیاط ورزش می‌کنی وارد کلاس می‌شوی وقتی روی نیمکت می‌نشینم گرمای بدن تو را احساس می‌کنم که روزی در اینجا می‌نشستی و دستانت با چوب این میز و نیم پیوند داشت.

هنوز هم صدای قدم‌هایت را که در سالن با غرور و ابهت خاصی همچون یک میهن دوست و خدا دوست گام برمی‌داری می‌شنوم قدم‌هایی که با ابدیت پیوند خورده است. دوست عزیزم هیچ وقت باور نکرده‌ام که تو نیستی که شهید زنده همیشه تاریخ است و سرخ و جاودان.

منبع: کتاب قاصدک (مجموعه نامه‌های یکصد دانش‌آموز به شهدا)