دست‌خط شهید «رنجوری» در نامه‌ای که از او به یادگار ماند

شهید «رحمن رنجوری هروی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او در طی ماه‌هایی که در جنگ تحمیلی به سر می‌برد، نامه‌ای برای خانواده می‌نگارد که در متن نامه از نگرانی های مادر می‌گوید و دست‌خط شهید را می‌بینید.

کد خبر: ۵۶۸۱۳۷

دوشنبه - ۲۴ ارديبهشت ۱۴۰۳ / 1403 24 February

به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، شهید رحمن رنجوری هروی در یکم فروردین ۱۳۴۵، در شهرستان تبریز به دنیا آمد. پدرش محمدصادق و مادرش صغری نام داشت. دانش آموز اول متوسطه بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۶۱، در اهواز بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای وادی رحمت زادگاهش واقع است.

آنچه در ادامه می‌خوانید متن نامه شهید رنجوری است.

به نام الله، پرورش دهنده روح الله

به خدمت پدر بزرگوارم رسیده و ملاحظه فرمایند.

پس از تقدیم عرض سلام، سلامتی شما را از درگاه خداوند متعال خواستارم و امیدوارم که وجود نازنین شما در زیر سایه پروردگار در صحت و سلامت بوده باشد. این جانب رحمن رنجوری از این راه دور برای همگی شما عرض سلام دارم و امیدوارم که همیشه خوش و خرم بوده باشید. من در این جا صحیح و سالم هستم از طرف من نگران نباشید. نگرانی من فقط از دوری و مفارقت شما‌ها می‌باشد. دوم اینکه داداش در نامه نوشته بود که مادر غصه می‌خورد و مریض شده است که این حرف در روحیه من بیشتر اثر کرد و خیلی ناراحت شدم. به مادر بگوئید که اگر سعادت مرا می‌خواهد، مرا دعا کندو دیگر شاد باشد. ولی برادر احمد برایم نامه نوشته بود که برایم خوب بود و یک دنیا از احمد تشکر می‌کنم. امیدوارم خدا برای شما توفیق عنایت فرمایند، دیگر عرض قابلی ندارم فقط از خواننده نامه تقاضا دارم حرف‌های مرا به مادر بگوید و بیشتر اورا دلداری کند. اصلا از من نگران نباشید اگر هم برای من اتفاقی افتاد در راه اسلام مهم نیست چطور که امام حسین (ع) یک خانواده خود را فدای اسلام کرد!

از قول من به تمام اهل خانواده سلام برسانید و به تمام قومان آشنایان سلام دارم به عمو‌ها و خانوادشان سلام دارم. به احمد بگوئید از قول من به ناصر، موسی رنجوری و دیگر دوستانم سلام برساند. من در جبهه نیسان خط مقدم هستم و پیروزی جدیدی که به دست آوردیم به یاری خدا بر شما تبریک می‌گویم. پدرجان نمیدانید چقدر خوب بود حمله که امام زمان هم در آنجا بود و به آسانی عراقی‌ها را تسلیم میکردیم.

والسلام.

رحمن رنجوری-۱۳۶۱/۰۲/۱۱

انتهای پیام/